ಯೆಹೋವನೇ, ನಮಗಲ್ಲ

ಒಂದು ತಂಡ ಟ್ರೋಫಿ ಗೆದ್ದಾಗ, ಕ್ಯಾಮರಾ ನೇರವಾಗಿ ನಾಯಕನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ನಾಯಕರು ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಜನರು ನೆನಪಿಡುವವರು ತಿರುಗಿ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ: ತರಬೇತುದಾರನ ಕಡೆಗೆ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಕೆಟ್ ಪಡೆದ ಬೌಲರನ ಕಡೆಗೆ, ಮೈದಾನದ ಕಾವಲುಗಾರನ ಕಡೆಗೆ. ಕೀರ್ತನೆ 115 ಅದೇ ಸನ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: ನಮಗಲ್ಲ, ನಮಗಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ನಾಮಕ್ಕೇ ಮಹಿಮೆ ಸಲ್ಲಿಸು. ಅದನ್ನು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿಸುವುದು ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ. ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ಟ್ರೋಫಿ ಹಿಡಿದಿಲ್ಲ. ನೆರೆಯ ಜನಾಂಗಗಳು ಅವರನ್ನು ಗೇಲಿಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ದೇವರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿವೆ. ಕೀರ್ತನೆ ಆ ಹಂಗಿಸುವಿಕೆಗೆ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಮೂಲಕವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರೇಯವನ್ನು ದೇವರ ನಂಬಿಗಸ್ತ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಹಿಂದಿರುಗುವಿಕೆಯ ನಂತರ ಯೆಹೂದವು ಒಂದು ವಿಶಾಲ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಂತವಾಗಿತ್ತು; ಭವ್ಯ ಆರಾಧನಾಲಯಗಳೂ ಆಕರ್ಷಕ ಪ್ರತಿಮೆಗಳೂ ಇದ್ದ ಜನಾಂಗಗಳು ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದವು. ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅದೃಶ್ಯ ದೇವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದನು ಎಂದು ಕೇಳುವುದು ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಪಸ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಾಡಲ್ಪಡುವ ಹಲ್ಲೆಲಿನ ಭಾಗವಾದ ಈ ಕೀರ್ತನೆ, ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ದೃಢನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತದೆ: ಅವರನ್ನು ಐಗುಪ್ತದಿಂದ ಹೊರಗೆ ತಂದ ದೇವರಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರತಿಮೆಯೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಆತನು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದು ತನಗೆ ಇಷ್ಟಬಂದದ್ದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲು, ಜೀವಸ್ವರೂಪನಾದ ದೇವರನ್ನು ಮನುಷ್ಯರ ಕೈಗಳಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ತೋರಿಸಲು, ಮತ್ತು ಇಸ್ರಾಯೇಲನ್ನೂ ಅದರ ಯಾಜಕರನ್ನೂ ದೇವರಿಗೆ ಭಯಪಡುವವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಆತನಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟು ಆತನ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಕರೆಯಲು.

• 115:1–3 — ಆತನ ಅಚಲ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಗಸ್ತಿಕೆಯ ನಿಮಿತ್ತ, ಮಹಿಮೆ ನಮಗಲ್ಲ, ದೇವರ ನಾಮಕ್ಕೇ ಸೇರಿದ್ದು. ಆತನು ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಜನಾಂಗಗಳು ಏಕೆ ಕೇಳಬೇಕು? ಆತನು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ತನಗೆ ಇಷ್ಟಬಂದದ್ದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
• 115:4–8 — ತೀಕ್ಷ್ಣ ವ್ಯಂಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತನೆ ಬೆಳ್ಳಿಬಂಗಾರದ ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ: ಮಾತಾಡಲಾರದ ಬಾಯಿಗಳು, ನೋಡಲಾರದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ನಡೆಯಲಾರದ ಕಾಲುಗಳು. ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರು ಅವುಗಳಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಪ್ರಾಚೀನ ಲೋಕದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಸ್ವಂತ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅರಿಕೆ.
• 115:9–11 — ಭರವಸೆಯಿಡಲು ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ: ಇಸ್ರಾಯೇಲ್, ಆರೋನನ ಮನೆತನ (ಯಾಜಕರು), ಮತ್ತು ಯೆಹೋವನಿಗೆ ಭಯಪಡುವ ನೀವು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಪಲ್ಲವಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ: ಆತನೇ ಅವರ ಸಹಾಯವೂ ಅವರ ಗುರಾಣಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.
• 115:12–18 — ಯೆಹೋವನು ನಮ್ಮನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ಅದೇ ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳನ್ನು — ಚಿಕ್ಕವರನ್ನೂ ದೊಡ್ಡವರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ — ಆಶೀರ್ವದಿಸುವನು. ಆಕಾಶಗಳು ಆತನವು; ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆತನು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಸತ್ತವರು ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಜೀವಂತರಾದ ನಾವು ಈಗಲೂ ಸದಾಕಾಲವೂ ಆತನನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವೆವು.

ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಕೀರ್ತನೆಗಳು 115:1  ·  ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ನಾವು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಡುತ್ತೇವೋ ಅದರಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಬಹುದೂರ ತಲಪುತ್ತದೆ. ಹಣ, ಅಂತಸ್ತು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ — ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಕೈಗಳಿಂದ ರೂಪಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಅವು ನಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬಲ್ಲವೋ ಎಂಬಂತೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಡಬಹುದು. ಕೀರ್ತನೆಯ ಮೊದಲ ಸಾಲು ಯಾವುದೇ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ಮೌನ ಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ಆಗಿದೆ: ಮಹಿಮೆ ಯಾರ ಹೆಸರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ?