அவர் செய்த உபகாரங்களில் ஒன்றையும் மறவாதே

சிலர் ஒரு சிறிய குறிப்பேட்டை வைத்துக்கொண்டு, ஒவ்வொரு இரவும் தாங்கள் நன்றியுள்ளவர்களாயிருக்கும் மூன்று காரியங்களை அதில் எழுதுகிறார்கள். அது எளிதாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அப்படிச் செய்கிறவர்கள், அது தங்கள் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் விதத்தையே மாற்றுகிறது என்கிறார்கள்: கவனிக்கப்படாமல் நழுவிப்போயிருக்கக்கூடிய நல்ல காரியங்கள் பெயரிடப்பட்டு நினைவுகூரப்படுகின்றன. சங்கீதம் 103 சரியாக அதைச் செய்யும் ஒரு மனிதனோடு தொடங்குகிறது — தன் சொந்த ஆத்துமாவோடு பேசி, விழித்தெழுந்து கர்த்தரை ஸ்தோத்திரிக்கும்படியும், அவருடைய உபகாரங்களில் ஒன்றையும் மறவாதிருக்கும்படியும் சொல்லுகிறான். பின்பு அவன் எண்ணத் தொடங்குகிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியின் இந்தக் கட்டத்துக்குள், தேவனோடுள்ள இஸ்ரவேலின் உடன்படிக்கை பொன் கன்றுக்குட்டியாலும் வனாந்தரத்தாலும், நியாயாதிபதிகளாலும் ராஜாக்களாலும் சோதிக்கப்பட்டிருக்கிறது; ஆனாலும் அது இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது. ஏன் என்பதைச் சங்கீதம் 103 விளக்குகிறது: மோசேயிடம் தேவன் தம்மைக் குறித்துக் கொடுத்த விவரிப்பை (யாத்திராகமம் 34:6) அது எதிரொலித்து, அதைத் தனிப்பட்ட துதியின் மையமாகவும் தேசியத் துதியின் மையமாகவும் ஆக்குகிறது. பெரும் பாவங்களாலும் பெரும் மன்னிப்பாலும் குறிக்கப்பட்ட தாவீதின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்துக்கு அருகில் வைக்கப்படும்போது, இரக்கத்தைப் பற்றிய அதன் விவரிப்பு தனி எடையோடு வாசிக்கப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: முழு சுயத்தையும், பின்பு முழுப் படைப்பையும், இரக்கத்துக்காகத் தேவனைத் துதிக்கும்படி அழைப்பது — மன்னிப்பு, குணமாக்குதல், பலவீனமான மனித வாழ்க்கைகளைவிட நீடித்திருக்கும் உடன்படிக்கை அன்பு.

• 103:1–5 — சங்கீதக்காரன் தன் சொந்த ஆத்துமாவை நோக்கிப் பேசுகிறான்: கர்த்தரை ஸ்தோத்திரி, அவர் செய்த உபகாரங்களில் ஒன்றையும் மறவாதே. பட்டியல் தொடர்கிறது — அவர் உன் அக்கிரமங்களையெல்லாம் மன்னிக்கிறார், உன் நோய்களைக் குணமாக்குகிறார், உன் உயிரைக் குழியிலிருந்து மீட்கிறார், அன்பினாலும் இரக்கத்தினாலும் உனக்கு முடிசூட்டுகிறார், கழுகுக்குச் சமானமாய் உன் இளமையைப் புதிதாக்குகிறார்.
• 103:6–14 — தனிப்பட்ட அனுபவத்திலிருந்து இஸ்ரவேலின் கதைக்கு: ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்காகத் தேவன் நீதியாகச் செயல்படுகிறார்; தம்முடைய வழிகளை மோசேக்குத் தெரியப்படுத்தினார். அவர் இரக்கமும் கிருபையும் நீடிய பொறுமையும் உள்ளவர்; நம்முடைய பாவங்களுக்குத் தக்கதாக நம்மை நடத்துவதில்லை; மேற்குக்கும் கிழக்குக்கும் எவ்வளவு தூரமோ, அவ்வளவு தூரம் அவற்றை நம்மைவிட்டு விலக்குகிறார். ஒரு தகப்பனைப்போல அவர் இரங்குகிறார், ஏனெனில் நாம் மண்ணென்று நினைவுகூருகிறார்.
• 103:15–18 — மனித வாழ்க்கை புல்லைப் போன்றது, வெளியின் பூவைப் போன்றது: காற்று அதின்மேல் வீசினவுடனே அது இல்லாமற்போகிறது. ஆனால் கர்த்தருடைய மாறாத கிருபை, தமக்குப் பயந்து தம்முடைய உடன்படிக்கையைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்கள்மேல் அநாதியாய் என்றென்றைக்கும் இருக்கிறது; அது அவர்களுடைய பேரப்பிள்ளைகள் வரை எட்டுகிறது.
• 103:19–22 — தேவனுடைய சிங்காசனம் எல்லாவற்றையும் ஆளுகிறது. சங்கீதம் தன் அழைப்பைத் தூதர்களுக்கும், பரலோக சேனைகளுக்கும், எங்குமுள்ள அவருடைய எல்லாக் கிரியைகளுக்கும் விரிவாக்குகிறது — பின்பு தொடங்கிய இடத்துக்கே திரும்பி வருகிறது: என் ஆத்துமாவே, கர்த்தரை ஸ்தோத்திரி.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 103:12  ·  அதனால் என்ன: வாழ்க்கை குறுகியது என்பதையோ பாவம் உண்மையானது என்பதையோ சங்கீதம் 103 மறுப்பதில்லை; இரண்டையும் ஒரு பெரிய இரக்கத்துக்குள் வைக்கிறது. தாங்கள் மன்னிக்கப்பட முடியும் என்று நம்புவதற்குப் போராடும் எவருக்கும், அதன் உருவகங்கள் — மேற்குக்கும் கிழக்குக்கும் உள்ள தூரம், ஒரு தகப்பனின் இரக்கம், நாம் மண்ணென்று நினைவுகூரும் தேவன் — சார்ந்துகொள்ளப்படுவதற்காகவே கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அது ஒரு நடைமுறை ஒழுக்கத்தோடு தொடங்குகிறது: வேண்டுமென்றே நினைவுகூருதல்.