கதையை மீண்டும் சொல்லுங்கள்

ஒரு திருமணத்திலோ, அடக்க ஆராதனையிலோ, பண்டிகையிலோ வழக்கமாக யாராவது எழுந்து நின்று குடும்பக் கதையைச் சொல்லுவார்கள்: தாத்தா பாட்டி எப்படிச் சந்தித்தார்கள், கடினமான வருடங்கள், புதிய நகரத்துக்குக் குடிபெயர்ந்தது, எதிர்பாராத நல்வாய்ப்பு. அங்கிருக்கும் யாருக்கும் அந்த விவரங்கள் தேவையில்லை; அவர்களுக்கு அவை ஏற்கனவே தெரியும். அந்தக் கதைசொல்லல் வேறொன்றுக்காக: தாங்கள் யார், தாங்கள் யாருக்குச் சொந்தம் என்பதை எல்லாருக்கும் நினைப்பூட்டுவதற்காக. சங்கீதம் 105 என்பது கொண்டாட்டத்தில் இஸ்ரவேல் எழுந்து நிற்பதுதான். பெட்டி எருசலேமுக்கு வந்துசேரும்போது, பாடகர்கள் புதிய பாடலைப் புனைவதில்லை. ஆபிரகாம் முதல் பழைய கதையை மீண்டும் சொல்லி, அதை நன்றியாக மாற்றுகிறார்கள்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இந்தத் தருணத்தைக் குறித்த ஆராதனையைக் கேட்பதற்காக, மூன்றாம் பகுதியில், தாவீதின் ஆட்சியின் நடுவே நாம் நின்று நிதானித்திருக்கிறோம். நீங்கள் இதுவரை வாசித்த கதையின் ஒரு வரைபடமே சங்கீதம் 105: ஆதியாகமம் 12இல் ஆபிரகாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தம், அலைந்து திரிந்தவர்களாகிய முற்பிதாக்கள், விற்கப்பட்டு உயர்த்தப்பட்ட யோசேப்பு, வாதைகள், யாத்திரை, வனாந்தரத்தில் மன்னாவும் தண்ணீரும், இறுதியில் தேசம். பெட்டி எருசலேமுக்குத் திரும்பிவருவது, தேவன் காத்த வாக்குத்தத்தங்களின் சங்கிலியில் இன்னும் ஒரு கண்ணியாகக் காட்டப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இஸ்ரவேலின் வரலாற்றைத் துதியாக மாற்றுவது. ஆபிரகாம் முதல் தேசம்வரையிலான பயணத்தின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும், தேவன் தம்முடைய உடன்படிக்கையை நினைவுகூருவதாக அது வாசிக்கிறது; அதற்குப் பதிலாக நன்றியுள்ள கீழ்ப்படிதலோடு வாழும்படி ஜனங்களைக் கேட்கிறது.

• 105:1–6 — கட்டளைகளின் ஒரு வெடிப்பு: நன்றி செலுத்துங்கள், அவர் நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுங்கள், ஜாதிகளுக்குள்ளே அவர் செயல்களைப் பிரசித்தப்படுத்துங்கள், பாடுங்கள், அவர் முகத்தைத் தேடுங்கள், நினைவுகூருங்கள். கேட்பவர்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியாரும் யாக்கோபின் புத்திரருமாகப் பெயரிடப்படுகிறார்கள்.
• 105:7–15 — சங்கீதத்தின் இருதயம்: அவர் தம்முடைய உடன்படிக்கையை ஆயிரம் தலைமுறைவரை நினைவுகூருகிறார் — கானானை அவர்களுக்குக் கொடுப்பதாக ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு ஆகியோருக்குச் செய்த ஆணை. அவர்கள் கொஞ்சப்பேராக அலைந்து திரிந்தபோது, ஒருவரும் அவர்களுக்குத் தீங்குசெய்ய அவர் விடவில்லை: 'நான் அபிஷேகம்பண்ணினவர்களைத் தொடாதிருங்கள்'. இந்த வசனங்கள் 1 நாளாகமம் 16இலுள்ள பாடலின் தொடக்கமாக அமைகின்றன.
• 105:16–25 — பஞ்சம்; யோசேப்பு முன்னதாக அனுப்பப்படுகிறான்: அடிமையாக விற்கப்பட்டு, கால்களில் விலங்கோடு இருந்து, அவன் வார்த்தை நிறைவேறும்வரை காத்திருந்து, பின்பு பார்வோனின் வீட்டை ஆளும்படி உயர்த்தப்படுகிறான். இஸ்ரவேல் எகிப்துக்குப் போய், பெருகி, எகிப்தியரால் எதிர்க்கப்படுகிறது.
• 105:26–38 — மோசேயும் ஆரோனும் அனுப்பப்படுகிறார்கள்; வாதைகள் விழுகின்றன: இருள், இரத்தம், தவளைகள், வண்டுகள், கல்மழை, வெட்டுக்கிளிகள், இறுதியில் முதற்பேறுகள். சங்கீதம் அவற்றைத் தன் சொந்த வரிசையில் சொல்லி, சிலவற்றை விட்டுவிடுகிறது. இஸ்ரவேல் வெள்ளியோடும் பொன்னோடும் புறப்படுகிறது; அவர்கள் போவதைக் கண்டு எகிப்து மகிழ்கிறது.
• 105:39–45 — மேகமும் அக்கினியும், காடைகளும் வானத்திலிருந்து அப்பமும், கன்மலையிலிருந்து தண்ணீரும் — இவை எல்லாம் ஆபிரகாமுக்குக் கொடுத்த வாக்குத்தத்தத்தை அவர் நினைவுகூர்ந்ததால். அவர் அவர்களை மகிழ்ச்சியோடு புறப்படச்செய்து, அவர்கள் தம்முடைய பிரமாணங்களைக் கைக்கொள்ளும்படி தேசத்தை அவர்களுக்குக் கொடுக்கிறார். 'கர்த்தரைத் துதியுங்கள்' என்று அது முடிகிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 105:8  ·  அதனால் என்ன: நினைவுகூருதல் ஒரு ஆவிக்குரிய பயிற்சி. பொதுவாக நன்றியுணர்வை உணரும்படி சங்கீதம் இஸ்ரவேலைக் கேட்பதில்லை; நன்றி பிறக்கும்வரை திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல ஒரு கதையை அவர்களுக்குக் கொடுக்கிறது. அந்தக் கதைசொல்லலும் சிலவற்றை விட்டுவிடுகிறது. இந்தச் சங்கீதம் இஸ்ரவேலின் தோல்விகளைத் தவிர்க்கிறது; அதன் துணைச் சங்கீதமாகிய சங்கீதம் 106 அவற்றைச் சொல்லும். விசுவாசம் மெலிந்துபோனதாக உணரும் எவருக்கும், தாங்கள் சுமந்துசெல்லப்பட்ட குறிப்பிட்ட தருணங்களை மீண்டும் சொல்லுவதே நன்றி மீண்டும் தொடங்கும் இடமாக இருக்கலாம்.