உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திடுதல்

மனதை உருக்கும் ஒரு தருணத்துக்கும் சாதாரணமான ஒரு திங்கட்கிழமைக்கும் இடையிலுள்ள இடைவெளியை நம்மில் பெரும்பாலோர் உணர்ந்திருக்கிறோம். ஒரு திருமணம், ஓர் அடக்க ஆராதனை, ஒரு பண்டிகை உண்மையான தீர்மானத்தைத் தூண்டுகிறது; பின்பு வாரம் தொடங்குகிறது, அந்தத் தீர்மானத்துக்கு வாழ இடமில்லை. ஞானமுள்ளவர்கள் காரியங்களை எழுதிவைக்கிறார்கள். வயதான பெற்றோரை யார் கவனிப்பார்கள் என்று ஒரு குடும்பம் ஒப்புக்கொள்கிறது; கிணற்றுக்கு யார் செலவு செய்வார்கள் என்று ஒரு கிராமப் பஞ்சாயத்து பதிவுசெய்கிறது. நெகேமியா 10 அப்படிப்பட்ட ஓர் ஆவணம். முந்தைய அதிகாரத்தின் கண்ணீரும் அறிக்கையும், கையெழுத்துகளின் பட்டியலாகவும், எளிய, விலையுயர்ந்த வாக்குறுதிகளின் தொகுப்பாகவும் மாற்றப்படுகின்றன.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: வேதாகமத்தின் மூன்றாம் பகுதியில், சீனாயில் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கைக்கு இஸ்ரவேல் திரும்பத் திரும்ப அழைக்கப்படுகிறது. இங்கே, சிறையிருப்புக்கும் திரும்புதலுக்கும் பின், பெர்சிய யூதாவிலுள்ள ஒரு சிறிய சமூகம் அந்த உடன்படிக்கையை எழுத்தில் புதுப்பிக்கிறது. மாறுவது என்னவென்றால், உண்மைத்தன்மை உறுதியான வடிவம் பெறுகிறது: நன்றாகச் செய்யவேண்டும் என்ற பொதுவான ஆசை அல்ல, குடும்பம், வேலை, பணம், ஆராதனை பற்றிய பெயரிடப்பட்ட பொறுப்புகள். இந்த வாக்குறுதிகளில் பல மீறப்பட்டதாகக் காணப்படும்போது நெகேமியா 13 சோதிக்கப்போகும் நிகழ்ச்சிநிரலையும் இந்த அதிகாரம் அமைக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: திரும்பி வந்த ஒரு ஜனம் அறிக்கையைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒப்பந்தமாக மாற்றுவதைக் காட்டுவதும், பழைய நியாயப்பிரமாணம் அவர்களுடைய சூழலில் எப்படி வாழப்படவேண்டும் என்பதை விளக்குவதும்: திருமணம், ஓய்வுநாள், ஏழாம் வருஷம், ஆலயத்துக்கான ஒழுங்கான வழங்கல்.

• 10:1–27 — முத்திரையிடப்பட்ட ஆவணத்திலுள்ள பெயர்கள் முதலில் வருகின்றன: ஆளுநராகிய நெகேமியா, பின்பு ஆசாரியர்கள், லேவியர், ஜனங்களின் தலைவர்கள். குடும்பப் பெயர்களில் அநேகம் எஸ்றாவிலும் நெகேமியாவிலும் முன்பு வந்த திரும்பியவர்களின் பட்டியல்களை எதிரொலிக்கின்றன; இது உறுதிமொழியை உண்மையான குடும்பங்களில் வேரூன்றச் செய்கிறது.
• 10:28–29 — மற்ற எல்லாரும் சேர்ந்துகொள்கிறார்கள் — மனைவிகளும், புரிந்துகொள்ளும் வயதுள்ள பிள்ளைகளும், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தைப் பின்பற்றத் தங்களைப் பிரித்துக்கொண்ட அனைவரும். மோசேயின் மூலம் கொடுக்கப்பட்ட நியாயப்பிரமாணத்தில் நடப்பதாக ஒரு சாபத்தாலும் ஆணையாலும் தங்களைக் கட்டிக்கொள்கிறார்கள்.
• 10:30–31 — முதல் வாக்குறுதிகள்: தங்கள் பிள்ளைகளைச் சுற்றியிருக்கும் ஜனங்களுக்குத் திருமணம் செய்துகொடுக்காதிருப்பது, ஓய்வுநாளிலோ பரிசுத்த நாட்களிலோ வியாபாரிகளிடமிருந்து தானியத்தையோ பொருட்களையோ வாங்காதிருப்பது, ஒவ்வொரு ஏழாம் வருஷமும் நிலத்தை ஓய்ந்திருக்கவிட்டுக் கடன்களை ரத்துசெய்வது.
• 10:32–39 — பின்பு ஆலயத்தின் நடைமுறைப் பராமரிப்பு: அதன் ஆராதனைகளுக்காக வருஷந்தோறும் மூன்றில் ஒரு சேக்கல், சீட்டுப்போட்டு ஒதுக்கப்படும் பலிபீடத்துக்கான விறகு, முதற்கனிகள், முதற்பேறுகள், லேவியரிடம் கொண்டுவரப்படும் தசமபாகங்கள் — அவர்கள் தசமபாகத்தில் பத்தில் ஒன்றைத் திரும்பக் கொடுக்கிறார்கள். உறுதிமொழி ஒரு சுருக்கத்தோடு முடிகிறது: எங்கள் தேவனுடைய ஆலயத்தை நாங்கள் கைவிடமாட்டோம்.

முக்கிய வசனம்: நெகேமியா 10:39  ·  அதனால் என்ன: ஒருபோதும் குறிப்பானதாக்கப்படாத அர்ப்பணிப்பு சாதாரண வாரத்தைத் தாண்டி அரிதாகவே நிலைக்கிறது. இந்த அதிகாரம் ஓர் எழுப்புதலைவிடக் குறைவான கவர்ச்சியுள்ளது; ஆனால் கடினமான கேள்வியைக் கேட்கிறது: நம் திருமணங்களிலும், நம் வியாபார நேரங்களிலும், நம் கொடுத்தலிலும் உண்மையில் என்ன மாறும்? புத்தகத்தின் கடைசி அதிகாரம் காட்டப்போவதுபோல, கையெழுத்துகள் உண்மைத்தன்மைக்குச் சமமானவை அல்ல என்றும் அது அமைதியாக எச்சரிக்கிறது.