உயிர் இரத்தத்தில் இருக்கிறது

அநேக கிராமங்களில், ஒரு திருவிழாவுக்காகக் கொல்லப்படும் மிருகம் ஒருபோதும் வெறும் இறைச்சி அல்ல; ஒரு ஜெபம், ஒரு இடம், அதைச் செய்ய ஒரு முறையான வழி இருக்கிறது; அது யாருடைய பெயரில் செலுத்தப்படுகிறது என்று எல்லாருக்கும் தெரியும். லேவியராகமம் 17 சரியாக அந்த உலகத்துக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறது. திறந்த வெளியின் வெள்ளாட்டு ஆவிகள் உட்பட எல்லாவித சக்திகளுக்கும் மிருகங்களைக் கொல்லும் மக்கள் நடுவே இஸ்ரவேலர் வாழ்கிறார்கள். எனவே சட்டம் ஒரு தெளிவான கோட்டை வரைகிறது: செலுத்தப்படும் ஒவ்வொரு மிருகமும் தேவன் வாசம்பண்ணும் அந்த ஒரே கூடாரத்துக்குக் கொண்டுவரப்பட வேண்டும்; அதன் இரத்தத்தை யாரும் குடிக்கவோ புசிக்கவோ கூடாது. கொடுக்கப்படும் காரணம், லேவியராகமத்தில் அதிகம் மேற்கோள் காட்டப்படும் வாக்கியங்களில் ஒன்று.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பாவநிவிர்த்தி நாள் முடிந்த நிலையில், லேவியராகமம் வேறு கட்டத்துக்கு மாறுகிறது. 17–26 அதிகாரங்கள் அறிஞர்களுக்குப் பரிசுத்தச் சட்டத்தொகுப்பு என்று அறியப்படுகின்றன, ஏனெனில் அவற்றின் திரும்பத் திரும்ப வரும் பல்லவி 'நான் பரிசுத்தர், ஆதலால் நீங்களும் பரிசுத்தமாயிருங்கள்.' பரிசுத்தம் இப்போது பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து விவசாயம், குடும்பம், வியாபாரம், பாலுறவு ஆகியவற்றுக்குள் பரவுகிறது. இந்த அதிகாரமே திருப்புமுனை: அது அன்றாட மிருகவதையைப் பலிபீடத்துடன் பிணைத்து, இதுவரையிலான ஒவ்வொரு பலிக்கும் பின்னாலுள்ள கொள்கையைச் சொல்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எல்லாப் பலியையும் போட்டி ஆவிகளிடமிருந்து விலக்கி அந்த ஒரே பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் கீழ்க் கொண்டுவருவது; இரத்தம் ஏன் அவ்வளவு பரிசுத்தமானது என்று விளக்குவது: அது உயிரைச் சுமக்கிறது, பாவநிவிர்த்தி செய்யும்படி தேவன் அதைப் பலிபீடத்தின்மேல் கொடுத்திருக்கிறார்.

• 17:1–9 — காணிக்கையாகக் கொல்லப்படும் எந்த எருதும், ஆட்டுக்குட்டியும், வெள்ளாடும் திறந்த வெளியில் அல்ல, கூடாரத்தின் வாசலுக்குக் கொண்டுவரப்பட வேண்டும். சொல்லப்பட்ட காரணம்: தாங்கள் பின்பற்றிக்கொண்டிருந்த வெள்ளாட்டுப் பிசாசுகளுக்குப் பலியிடுவதை மக்கள் நிறுத்த வேண்டும்.
• 17:10–12 — எந்த இஸ்ரவேலனும், அவர்கள் நடுவில் வாழும் எந்த அந்நியனும் இரத்தத்தைப் புசிக்கக்கூடாது, ஏனெனில் ஒரு உயிரினத்தின் உயிர் அதன் இரத்தத்தில் இருக்கிறது; பாவநிவிர்த்தி செய்யும்படி தேவன் அதைப் பலிபீடத்தின்மேல் கொடுத்திருக்கிறார். இரத்தம் தேவனுக்கு உரியது.
• 17:13–16 — ஒரு வேட்டைக்காரன் காட்டு மிருகத்தின் இரத்தத்தைச் சிந்திவிட்டு மண்ணால் மூட வேண்டும். தானாகச் செத்த அல்லது காட்டு மிருகங்களால் கொல்லப்பட்ட ஒரு மிருகத்தைப் புசிக்கும் எவனும் கழுவ வேண்டும்; அவன் சாயங்காலம் வரை தீட்டாயிருப்பான்.

முக்கிய வசனம்: லேவியராகமம் 17:11  ·  அதனால் என்ன: எல்லாச் சடங்குகளுக்கும் பின்னால் ஒரு எளிய நம்பிக்கை இருக்கிறது: உயிர் — ஒரு மிருகத்தினுடையதும்கூட — நாம் விரும்பியபடி பயன்படுத்த நமக்குரியது அல்ல. புதிய ஏற்பாடு இதன்மேல் கட்டுகிறது — மன்னிப்பு இரத்தத்தின் மூலம் வந்தது என்று எபிரெயர் நிருபம் சொல்கிறது; ஆரம்பகாலச் சபை இன்னும் இரத்தத்துக்கு விலகியிருக்கும்படி புறஜாதி விசுவாசிகளைக் கேட்டது (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 15). பலியைப் பற்றிய உங்கள் கருத்து எதுவாக இருந்தாலும், உயிரை எடுப்பதைத் தேவனுடைய பார்வையில் செய்யப்படும் ஒரு தீவிரமான செயலாக அதிகாரம் கருதுகிறது.