- யோபு 37 BSB ↗
பெரிய புயலில் மிகப் பரபரப்பான நகரமும் அமைதியாகிவிடுகிறது. கடைகள் ஷட்டர்களை இறக்குகின்றன, போக்குவரத்து நின்றுவிடுகிறது, மக்கள் வாசல்களில் நின்று வெறுமனே பார்க்கிறார்கள். சில நிமிடங்களுக்கு, தாங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதாக யாரும் பாசாங்கு செய்வதில்லை. எலிகூ தன் பேச்சுகளைச் சரியாக அந்த நிலையில்தான் முடிக்கிறான். இடிமுழக்கத்தில் அவன் இருதயம் படபடக்கிறது; அவன் அதைத் தேவனுடைய சத்தமாகக் கேட்கிறான். எல்லா மனிதர்களும் இது யாருடைய கிரியை என்று அறியும்படி, உறைபனியும் பெருமழையும் ஒவ்வொரு உழைப்பாளியையும் நிறுத்துகின்றன என்கிறான். நான்கு பேச்சுகளாக அவன் வாதிட்டான். இப்போது அவனால் சுட்டிக்காட்ட மட்டுமே முடிகிறது — புத்தகம் புயலையே பேச அனுமதிக்கப்போகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், வாழ்க்கை புரியாதபோது தேவனை நம்புவதைப் பற்றிய இஸ்ரவேலின் மகத்தான தியானம் யோபு. 37ஆம் அதிகாரம் எலிகூ பகுதியை முடித்து, மனிதப் பேச்சின் முடிவைக் குறிக்கிறது. ஒவ்வொரு மனிதக் குரலும் — யோபு, மூன்று நண்பர்கள், எலிகூ — இப்போது தன் முறையைப் பெற்றுவிட்டது. 36ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து வளர்ந்துவரும் புயல் உருவகம் உச்சத்தை அடைகிறது; புத்தகத்தின் அடுத்த வசனம், சுழல்காற்றிலிருந்து தேவன் யோபுவுக்குப் பதில் சொல்வது. எலிகூவின் இறுதிப் பிரமிப்பு தேவனுடைய சொந்தப் பேச்சுக்கான வாசலாகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மனித விவாதத்தை வியப்பில் முடிப்பது; புயலின்மேலும் பருவங்களின்மேலும் தேவன் செலுத்தும் ஆளுகையை மனிதப் புரிதலுக்கு வெகு அப்பாற்பட்டதாகச் சித்தரித்து, தேவனே தமக்காகப் பேசுவதற்கு வாசகரை ஆயத்தப்படுத்துவது.
- 37:1–13 — முழு வானத்தின் கீழும் உருண்டு செல்லும் தேவனுடைய சத்தமாக எலிகூ இடியைக் கேட்கிறான். தேவன் உறைபனிக்கும் பெருமழைக்கும் கட்டளையிடுகிறார்; அது மனித வேலையை நிறுத்தி, மிருகங்களைத் தங்கள் குகைகளுக்கு அனுப்புகிறது; பனிக்கட்டியும் மேகமும் அவர் நடத்தும் இடத்திற்குச் செல்கின்றன — தண்டனைக்காகவோ, தம் தேசத்திற்காகவோ, கிருபைக்காகவோ.
- 37:14–20 — நின்று இந்த அதிசயங்களைச் சிந்திக்கும்படி அவன் யோபுவை வேண்டுகிறான். தேவன் மேகங்களை எப்படி ஒழுங்குபடுத்துகிறார், மின்னலை எப்படி மின்னச் செய்கிறார் என்று உனக்குத் தெரியுமா? வார்க்கப்பட்ட வெண்கலக் கண்ணாடியைப்போல நீ வானங்களை விரிக்க முடியுமா? இருளின் காரணமாக அவருக்கு எதிரான நம் வழக்கைக்கூட நம்மால் ஒழுங்காக வைக்க முடியாது.
- 37:21–24 — காற்று வானத்தைச் சுத்தமாக்கிய பின் யாரும் சூரியனைப் பார்க்க முடியாது; வடக்கிலிருந்து பொன்னிற ஒளி வருகிறது; தேவன் பயங்கரமான மகத்துவத்தை அணிந்திருக்கிறார். சர்வவல்லவர் எட்ட முடியாதவர், வல்லமையிலும் நீதியிலும் பெரியவர், அவர் ஒடுக்குவதில்லை. எலிகூ முடிக்கிறான்: ஆகவே மனிதர்கள் அவருக்குப் பயப்படுகிறார்கள்.
- பிற்காலச் சேர்ப்பு: முன்னுரையிலும் பின்னுரையிலும் எலிகூ இல்லை, தேவனும் யோபுவும் ஒருபோதும் அவனுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை, அவன் எபிரெய நடை வேறுபடுகிறது என்று பல விமர்சன அறிஞர்கள் குறிப்பிட்டு, ஒரு பிற்கால எழுத்தாளர் அவனைச் சேர்த்தார் என்று முடிவுசெய்கிறார்கள் — ஒருவேளை விவாதத்தைத் திருத்தவோ நிறைவுசெய்யவோ.
- ஒருங்கிணைந்த பகுதி: பேச்சுகள் வடிவமைப்பின் வேண்டுமென்றே அமைந்த பகுதி என்று மற்றவர்கள் வாதிடுகிறார்கள் — நண்பர்களையும் தேவனையும் இணைக்கும் ஒரு மாற்றக் குரல்; அதன் புயல் உருவகம் நேராகச் சுழல்காற்றுக்குள் இட்டுச் செல்கிறது.
- வேண்டுமென்றே அமைந்த மாறுபாடு: சிலர் எலிகூவை ஒருங்கிணைந்தவனாக, ஆனால் வேண்டுமென்றே தெளிவற்றவனாக வாசிக்கிறார்கள் — அரைகுறை உள்நோக்குள்ள, தன்னம்பிக்கை மிக்க ஒரு இளம் பேச்சாளன்; புத்தகம் அவனை முழுமையாக அங்கீகரிக்கவுமில்லை, நிராகரிக்கவுமில்லை.
முக்கிய வசனம்: யோபு 37:14 · அதனால் என்ன: நம்மில் பெரும்பாலோர் தேவனோடு, அல்லது தேவனைப் பற்றி, வார்த்தைகளால் வாதிடுகிறோம். எலிகூவின் கடைசி நகர்வு வாதிடுவதை நிறுத்திவிட்டு மேலே பார்ப்பது. அது ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பதில் சொல்வதில்லை; ஆனால் கேள்விகள் கேட்கப்படும் நிலையையே மாற்றுகிறது. விளக்கங்கள் தீர்ந்துபோகும்போது, சில நேரங்களில் வியப்பு மட்டுமே நிற்பதற்கு எஞ்சியிருக்கும் நேர்மையான இடம்.