யோபு தன் பிறந்த நாளைச் சபிக்கிறான்

துக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தோடு உட்கார்ந்திருந்த எவருக்கும் அந்த மௌனம் உடையும் தருணம் தெரியும். பல நாட்களாக மக்கள் மரியாதையாக, நடைமுறையாக, தங்களைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்; பின்பு யாரோ ஒருவர், யாரும் சத்தமாகச் சொல்ல விரும்பாத அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிவிடுகிறார் — நான் பிறக்காமலேயே இருந்திருக்கலாம். இது தேவனைப் பற்றிய ஒரு கோட்பாடு அல்ல. இது ஒரு கதறல். யோபுவின் நண்பர்கள் ஒரு வாரம் முழுவதும் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் அவனோடு தரையில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். இப்போது அவன் வாய் திறக்கிறான்; வெளிவருவது அதிகாரம் 1இன் அமைதியான ஏற்பு அல்ல, தன் பிறந்த நாளையே இல்லாமல் ஆக்க முயலும் ஒரு கவிதை.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: உரைநடை முன்னுரை (அதிகாரங்கள் 1–2) யோபுவால் காண முடியாததை வாசகருக்குக் காட்டியது: பரலோகத்தில் ஒரு காட்சி, ஒரு சோதனை, தேவனைத் தூஷிக்காத ஒரு மனிதன். அதிகாரம் 3இல் புத்தகம் கதையிலிருந்து கவிதைக்கும், பரலோகப் பார்வையிலிருந்து தரைமட்டப் பார்வைக்கும் மாறுகிறது. புத்தகத்தின் பெரும்பகுதியை நிரப்பும் நீண்ட உரையாடலின் தொடக்கம் இது. நல்லதாகப் படைக்கப்பட்டுத் தவறிப்போன உலகத்தைப் பற்றிய வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், யோபு துன்பத்திற்கு ஒரு குரல் கொடுக்கிறான்; வேதம் அந்தக் குரலைச் சுருக்கித் திருத்தாமல் நீண்ட நேரம் பேச விடுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பின்வரும் எல்லாவற்றிற்கும் சுருதியை அமைப்பது: யோபுவின் புலம்பல் நேர்மையானது, கசப்பானது, பிரபஞ்சத்தையே நோக்கிச் சொல்லப்படுவது; நண்பர்களின் பேச்சுகள் இந்தக் கதறலுக்கான பதில்களாக இருக்கும். எந்த விளக்கத்தையும் தருவதற்கு முன்பே புத்தகம் துக்கத்திற்கு இடம் கொடுக்கிறது.

• 3:1–10 — யோபு தான் பிறந்த நாளையும் தான் கருத்தரிக்கப்பட்ட இரவையும் சபிக்கிறான். அந்த நாள் நாள்காட்டியிலிருந்து அழிக்கப்பட வேண்டும், இருளால் விழுங்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறான்; லிவியாதானை எழுப்ப வல்லவர்களையும் அதைச் சபிக்கும்படி அழைக்கிறான் — இது குழப்பத்தைப் பற்றிய பழங்காலப் படிமங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மொழி.
• 3:11–19 — பிறக்கத்தான் வேண்டுமென்றால், உடனே ஏன் சாகவில்லை? கல்லறையை அவன் ஓய்வின் இடமாகச் சித்தரிக்கிறான் — அங்கே ராஜாக்களும் அடிமைகளும், கைதிகளும் அவர்களை ஒடுக்கியவர்களும் அருகருகே அமைதியாகக் கிடக்கிறார்கள். வேதனையில் இருக்கும் மனிதனுக்கு மரணம் விடுதலையாகத் தோன்றுகிறது.
• 3:20–26 — அவன் கேள்வியை விரிவாக்குகிறான்: புதைக்கப்பட்ட புதையலைத் தேடுவதுபோல மரணத்திற்காக ஏங்கும் நிர்ப்பந்தமானவர்களுக்கு ஏன் வெளிச்சம் கொடுக்கப்படுகிறது? அவன் பயத்தோடு முடிக்கிறான் — அவன் அஞ்சியது அவன்மேல் வந்துவிட்டது; ஓய்வு இல்லை, கலக்கம் மட்டுமே.

முக்கிய வசனம்: யோபு 3:20  ·  அதனால் என்ன: இங்கே யோபு ஒருபோதும் தேவனைத் தூஷிக்கவில்லை; ஆனால் பல விசுவாசிகள் ஜெபத்தில் சொல்லப் பயப்படும் காரியங்களை அவன் சொல்கிறான். புத்தகம் அவற்றை நீக்காமல் வைத்திருக்கிறது. விசுவாசம் என்றால் எப்போதும் மகிழ்ச்சியான முகம் என்று நினைக்கும் எவருக்கும் இது முக்கியம்: வேதாகமத்தின் சொந்த ஞான இலக்கியத்திலேயே, தான் இருந்திருக்கவே கூடாது என்று பரலோகத்திடம் சொல்லும் ஒரு மனிதன் இருக்கிறான் — கதை அவனோடு முடிந்துவிடுவதில்லை.