యోబు తాను పుట్టిన దినాన్ని శపిస్తాడు

శోకంలో ఉన్న కుటుంబంతో కూర్చున్న ఎవరికైనా మౌనం బద్దలయ్యే ఆ క్షణం తెలుసు. కొన్ని దినాలుగా అందరూ మర్యాదగా, పనిమీద దృష్టితో, నిబ్బరంగా ఉంటారు; అప్పుడు ఎవరో, ఎవరూ బయటకు అనకూడదనుకున్న ఆ మాట అంటారు — నేను అసలు పుట్టకుండా ఉంటే బాగుండేది. అది దేవుని గురించిన సిద్ధాంతం కాదు. అది ఒక ఆక్రందన. యోబు స్నేహితులు ఒక వారం పాటు ఒక్క మాటైనా లేకుండా అతనితో నేలమీద కూర్చున్నారు. ఇప్పుడు అతను నోరు తెరుస్తాడు; బయటికి వచ్చేది 1వ అధ్యాయంలోని ప్రశాంతమైన అంగీకారం కాదు, తన జన్మదినాన్నే రద్దు చేయాలని ప్రయత్నించే ఒక కవిత.

కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: వచనరూప ఉపోద్ఘాతం (1–2 అధ్యాయాలు) యోబు చూడలేనిదాన్ని పాఠకుడికి చూపించింది: పరలోకంలో ఒక దృశ్యం, ఒక పరీక్ష, దేవుణ్ణి దూషించని ఒక మనిషి. 3వ అధ్యాయంతో గ్రంథం కథ నుండి కవిత్వానికి, పరలోక దృష్టి నుండి నేలమీది దృష్టికి మారుతుంది. గ్రంథంలో ఎక్కువ భాగాన్ని నింపే సుదీర్ఘ సంవాదానికి ఇది ప్రారంభం. మంచిగా సృష్టించబడి దారి తప్పిన లోకం గురించిన బైబిలు పెద్ద కథలో, యోబు బాధకు ఒక స్వరాన్ని ఇస్తాడు; లేఖనం ఆ స్వరాన్ని కత్తిరించకుండా సుదీర్ఘంగా మాట్లాడనిస్తుంది.

ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: తర్వాత వచ్చే సమస్తానికీ శ్రుతి కలపడానికి: యోబు విలాపం నిజాయితీతో, చేదుతో నిండి, విశ్వాన్నే ఉద్దేశించినది; స్నేహితుల ప్రసంగాలు ఈ ఆక్రందనకు జవాబులుగా ఉంటాయి. ఏ వివరణనైనా ఇవ్వకముందే గ్రంథం దుఃఖానికి చోటిస్తుంది.

• 3:1–10 — యోబు తాను పుట్టిన దినాన్నీ, తాను గర్భంలో పడిన రాత్రినీ శపిస్తాడు. ఆ దినం క్యాలెండరు నుండి తుడిచిపెట్టబడాలని, చీకటిలో మింగివేయబడాలని కోరుకుంటాడు; లెవియాతానును లేపగలవారిని కూడా దానిని శపించమని పిలుస్తాడు — ఇది గందరగోళం (అవ్యవస్థ) గురించిన ప్రాచీన చిత్రాల నుండి తీసుకున్న భాష.
• 3:11–19 — పుట్టవలసే వస్తే, వెంటనే ఎందుకు చనిపోలేదు? అతను సమాధిని విశ్రాంతి స్థలంగా ఊహించుకుంటాడు — అక్కడ రాజులూ బానిసలూ, ఖైదీలూ వారిని పని చేయించే అధికారులూ ప్రక్కప్రక్కనే నిశ్శబ్దంగా పడుకుంటారు. వేదనలో ఉన్న మనిషికి మరణం ఉపశమనంలా కనిపిస్తుంది.
• 3:20–26 — అతను ప్రశ్నను విస్తరిస్తాడు: దుర్దశలో ఉన్నవారికి, దాచిన నిధి కోసం వెదికినట్టు మరణం కోసం తపించేవారికి వెలుగు ఎందుకు ఇవ్వబడుతుంది? అతను భయంతో ముగిస్తాడు — తాను భయపడినదే తనమీదికి వచ్చింది; విశ్రాంతి లేదు, కేవలం కలవరమే.

ముఖ్య వచనం: యోబు 3:20  ·  కాబట్టి ఏమిటి: యోబు ఇక్కడ దేవుణ్ణి ఎన్నడూ దూషించడు, కానీ చాలామంది విశ్వాసులు ప్రార్థనలో చెప్పడానికి భయపడే మాటలు అంటాడు. గ్రంథం వాటిని తొలగించకుండా ఉంచుతుంది. విశ్వాసానికి ఎప్పుడూ నవ్వుముఖం కావాలని అనుకునే ఎవరికైనా ఇది ముఖ్యం: బైబిలు స్వంత జ్ఞాన సాహిత్యంలోనే, తాను అసలు ఉనికిలో లేకుండా ఉంటే బాగుండేదని పరలోకానికి చెప్పే ఒక మనిషి ఉన్నాడు — కథ అతనితో ముగియదు.