எரேமியாவின் புலம்பல்: நான் ஏன் பிறந்தேன்?

கடினமான அழைப்புகளில் உள்ள பலர் — செவிலியர், கடினமான பள்ளிகளில் ஆசிரியர், சிறிய சபைகளின் போதகர் — ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் தங்கள் மனதுக்குள் ஒரு ராஜினாமாக் கடிதத்தை எழுதியிருப்பார்கள். நான் இதை நம்பியே ஏற்றுக்கொண்டேன்; எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டேன்; கிடைப்பதோ குற்றச்சாட்டு மட்டுமே. பெரும்பாலோர் அதை ஒருபோதும் அனுப்புவதில்லை. எரேமியா தன்னுடையதை அனுப்புகிறான். 15ஆம் அதிகாரத்தில் அவன் தேவனிடம் திரும்பி, சாராம்சத்தில் இப்படிச் சொல்கிறான்: நான் பிறக்காதிருந்தால் நலமாயிருந்திருக்கும். நான் கடன் கொடுக்கவுமில்லை, வாங்கவுமில்லை; ஆனாலும் எல்லாரும் என்னைச் சபிக்கிறார்கள். உம்முடைய வார்த்தைகள் என் மகிழ்ச்சியாயிருந்தன — இப்போதோ, எனக்குத் தண்ணீர் தேவைப்படும் நேரத்திலேயே வற்றிப்போகும் ஒரு ஓடையைப்போல நீர் இருக்கிறீர். ஒரு தீர்க்கதரிசி இப்படி உணர்ந்தான் என்பது ஆச்சரியமல்ல. வேதாகமம் அதைப் பாதுகாத்து வைத்ததே ஆச்சரியம்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி, இஸ்ரவேல், அதன் கடைசி ஆண்டுகளில். 14ஆம் அதிகாரத்தின் வறட்சி உரையாடலை எரேமியா 15 தொடர்கிறது; எரேமியாவின் 'அறிக்கைகளுள்' ஒன்றும் இதில் உள்ளது — 11–20 அதிகாரங்களில் சிதறிக்கிடக்கும் தனிப்பட்ட புலம்பல்கள், அவற்றில் தீர்க்கதரிசி தேவனோடு வாதிடுகிறான். ஒரு தீர்க்கதரிசியின் உள்ளான வாழ்க்கையை இவ்வளவு வெளிப்படையாகக் காட்டும் புத்தகங்கள் மிகச் சில. யூதாவின் முடிவை அறிவிக்கவேண்டிய மனிதன் இங்கே அதன் பாரத்தில் கிட்டத்தட்ட உடைந்துபோய், திரும்ப அழைக்கப்படுகிறான்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யூதாவின்மேலுள்ள நியாயத்தீர்ப்பு இப்போது பரிந்துபேசுதலுக்கு அப்பால் நிலைநிறுத்தப்பட்டுவிட்டது என்று காட்டுவது; அப்படிப்பட்ட ஒரு செய்தியைச் சுமப்பது அந்தத் தூதனுக்கு என்ன செய்தது என்பதை நாம் காணவிடுவது — அவனுடைய நம்பிக்கையிழப்பு, தேவனுக்கு விரோதமான அவனுடைய குற்றச்சாட்டு, திரும்பிவந்து நிலைநிற்கும்படியான தேவனுடைய அழைப்பு.

• 15:1–4 — மோசேயும் சாமுவேலும் எனக்கு முன்பாக நின்றாலும், இந்த ஜனத்தின் பக்கம் நான் திரும்பமாட்டேன் என்று தேவன் சொல்கிறார். அவர்களை அனுப்பிவிடு: சிலரை மரணத்துக்கு, சிலரைப் பட்டயத்துக்கு, சிலரைப் பஞ்சத்துக்கு, சிலரைச் சிறையிருப்புக்கு. நான்குவித அழிக்கிறவை — பட்டயம், நாய்கள், பறவைகள், மிருகங்கள் — வரும்; ஏனெனில் எருசலேமில் மனாசே செய்தது அது.
• 15:5–9 — எருசலேமே, உனக்காக யார் பரிதபிப்பார்கள்? நகரத்தின் வாசல்களில் தேவன் ஜனத்தைப் புடைத்திருக்கிறார். விதவைகள் கடற்கரை மணலைவிட அதிகமாகிவிட்டார்கள்; ஏழு பிள்ளைகளைப் பெற்ற தாய் மயங்கிவிழுகிறாள், இன்னும் பகலாயிருக்கையிலே அவளுடைய சூரியன் அஸ்தமிக்கிறது.
• 15:10–14 — எரேமியாவின் புலம்பல்: என் தாயே, ஐயோ, தேசம் முழுவதோடும் வழக்காடும் ஒரு மனுஷனாக நீ என்னைப் பெற்றாயே. நான் கடன் கொடுக்கவுமில்லை, வாங்கவுமில்லை; ஆனாலும் எல்லாரும் என்னைச் சபிக்கிறார்கள். தான் அவனுக்காகச் செயல்படுவேன் என்ற உறுதியோடும், யூதாவின் பொக்கிஷங்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு அறியாத ஒரு தேசத்துக்குக் கொண்டுபோகப்படும் என்ற வார்த்தையோடும் தேவன் பதிலளிக்கிறார்.
• 15:15–18 — என்னை நினைத்தருளும், எனக்காகப் பழிவாங்கும் என்று எரேமியா ஜெபிக்கிறான். உம்முடைய வார்த்தைகள் வந்தபோது நான் அவற்றைப் புசித்தேன், அவை என் மகிழ்ச்சியாயிருந்தன. கேளிக்கை செய்கிறவர்களோடு நான் உட்காரவில்லை; உம்முடைய கரம் என்மேல் இருந்ததால் தனியே உட்கார்ந்தேன். என் வேதனை ஏன் முடிவில்லாதிருக்கிறது? தண்ணீர் வற்றிப்போகும் ஒரு ஏமாற்றும் ஓடையைப்போல நீர் எனக்கு இருப்பீரோ?
• 15:19–21 — தேவனுடைய பதில், ஆறுதலுக்கு முன்பாக ஒரு திருத்தம்: நீ திரும்பினால், நான் உன்னைத் திரும்பச் சீரமைப்பேன், நீ எனக்கு முன்பாக நிற்பாய்; அற்பமானதை அல்ல, விலையேறப்பெற்றதைப் பேசினால், நீ என் வாயாயிருப்பாய். அவர்கள் உன் பக்கம் திரும்பட்டும், நீ அவர்கள் பக்கம் திரும்பவேண்டாம். உன்னை ஒரு அரணான வெண்கல மதிலாக்குவேன்; உன்னை விடுவிக்க நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்.

முக்கிய வசனம்: எரேமியா 15:16  ·  அதனால் என்ன: தேவனுக்கு எரேமியா சொல்லும் வார்த்தைகள் பணிவான ஜெபத்தைவிடக் குற்றச்சாட்டுக்கே நெருக்கமானவை; அவற்றை வேதாகமம் தயக்கமின்றிப் பாதுகாத்திருக்கிறது. நேர்மையான விசுவாசத்திற்கு அது இடம் தருகிறது. ஆனால் தேவனுடைய பதிலும் முக்கியம்: வெறும் பரிதாபம் அல்ல, திரும்பிவரும்படியான, அற்பமானதை அல்ல விலையேறப்பெற்றதைப் பேசும்படியான ஒரு அழைப்பு. கேட்கப்படுவதும் திசைதிருப்பப்படுவதும் ஒரே உரையாடலில் நடக்கலாம் — முடிவில் தரப்படும் வாக்குறுதி, எளிதான ஒரு பாதை அல்ல, உடனிருப்பே.