மீகாவின் வீட்டுத் தயாரிப்பு வழிபாட்டிடம்

ஒரு அறையை அலங்கரிப்பதுபோல, மக்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் வாழ்க்கைக்கு ஏற்றபடி ஒரு மதத்தைக் கட்டுகிறார்கள்: கொஞ்சம் இது, கொஞ்சம் அது — சரியாக உணரும்படியும் குறைவாகச் செலவாகும்படியும் அடுக்கி வைக்கிறார்கள். விளைவு மிகவும் பக்தியானதாகத் தோன்றலாம். நியாயாதிபதிகள் 17 அப்படிப்பட்ட விசுவாசத்தின் ஒரு சித்திரம். மீகா என்ற ஒருவன் தன் சொந்தத் தாயிடமே திருடியிருக்கிறான்; பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கிறான்; இருவரும் சேர்ந்து அதை ஒரு செதுக்கப்பட்ட உருவமாக்குகிறார்கள் — அது கர்த்தருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்கிறார்கள். அவன் ஒரு வழிபாட்டிடத்தையும், ஒரு ஆசாரிய உடையையும், வீட்டுத் தெய்வங்களையும், இறுதியாகக் கூலிக்கு ஒரு உண்மையான லேவியனையும் சேர்க்கிறான். இதில் ஈடுபட்ட ஒவ்வொருவரும் நல்லெண்ணத்தோடுதான் செய்கிறார்கள். அவர்கள் செய்வதில் ஏறக்குறைய எல்லாமே தவறு.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: கர்த்தரை அறியாத ஒரு தலைமுறை எழும்பியது என்று (நியாயாதிபதிகள் 2) இப்போதுதான் வாசித்தோம். நிறுவியவர்களின் பேரன்கள் இன்னும் உயிரோடிருந்த அந்தக் காலத்தின் தொடக்கத்தில், ஒரே ஒரு வீட்டில் அது எப்படி இருந்தது என்பதை நியாயாதிபதிகள் 17 காட்டுகிறது. புத்தகத்தை முடிக்கும் பல்லவியை இந்த அதிகாரம் அறிமுகப்படுத்துகிறது: அந்நாட்களில் ராஜா இல்லை; ஒவ்வொருவனும் தன் பார்வைக்குச் சரியாகத் தோன்றியதைச் செய்தான். உண்மையுள்ள ஒரு ராஜா இஸ்ரவேலுக்குத் தேவை என்பதை அது முன்னோக்கிச் சுட்டுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கர்த்தருக்குச் செலுத்தும் ஆராதனை எவ்வளவு விரைவாக விக்கிரகாராதனையோடு கலக்கப்பட்டு, நல்ல அதிர்ஷ்டத்துக்கான ஒரு தனிப்பட்ட ஏற்பாடாக நடத்தப்படக்கூடும் என்பதைச் சிறிய அளவில் காட்டுவது — நியாயாதிபதிகள் விவரிக்கும் குழப்பத்தின் மதம் சார்ந்த பக்கம்.

• 17:1–4 — எந்தத் திருடனைக் குறித்து அவள் சாபமிட்டிருந்தாளோ, அந்த 1,100 வெள்ளிக்காசுகளைத் தானே எடுத்ததாக மீகா தன் தாயிடம் அறிக்கையிடுகிறான். அவள் அதற்குப் பதிலாக அவனை ஆசீர்வதித்து, வெள்ளியைக் கர்த்தருக்கு அர்ப்பணித்து, அதன் ஒரு பகுதியைக் கொண்டு ஒரு செதுக்கப்பட்ட உருவத்தையும் வார்ப்பிக்கப்பட்ட உருவத்தையும் செய்விக்கிறாள்.
• 17:5–6 — மீகாவுக்கு ஏற்கெனவே ஒரு வழிபாட்டிடம் இருக்கிறது; அவன் ஒரு ஏபோத்தையும் வீட்டு விக்கிரகங்களையும் சேர்த்து, தன் மகன்களில் ஒருவனைத் தன் ஆசாரியனாக்குகிறான். கதைசொல்லி குறிப்பிடுகிறார்: இஸ்ரவேலில் ராஜா இல்லை; ஒவ்வொருவனும் தன் பார்வைக்குச் சரியாகத் தோன்றியதைச் செய்தான்.
• 17:7–13 — யூதாவிலுள்ள பெத்லெகேமைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் லேவியன், குடியிருக்க ஒரு இடம் தேடி, மீகாவின் வீட்டுக்கு வருகிறான். ஆண்டுக்குப் பத்து வெள்ளிக்காசுகள், உடை, உணவு கொடுத்து மீகா அவனை ஆசாரியனாகக் கூலிக்கு அமர்த்தி, இனி கர்த்தர் நிச்சயமாகத் தன்னைச் செழிக்கச்செய்வார் என்று முடிவுசெய்கிறான்.

முக்கிய வசனம்: நியாயாதிபதிகள் 17:6  ·  அதனால் என்ன: மீகாவின் பிரச்சினை மதமின்மை அல்ல, தான் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு மதம். அவன் தேவனுடைய பெயரைப் பயன்படுத்துகிறான், முறையான தகுதிச்சான்றுகளுக்குப் பணம் கொடுக்கிறான், ஆசீர்வாதம் பின்தொடரும் என்று எண்ணிக்கொள்கிறான். நம்முடைய சொந்த நிபந்தனைகளின்படி விசுவாசம் வேண்டும் என்று விரும்புவது மிகவும் மனித இயல்பான உந்துதல் — நாம் தேவனை ஆராதிக்கிறோமா, அல்லது நாமே ஏற்பாடு செய்துகொண்ட அவருடைய ஒரு பதிப்பையா என்று இந்த அதிகாரம் அமைதியாகக் கேட்கிறது.