ஒரு ஆசாரியனைக் கைப்பற்றும் தாணியர்

திருடன் இன்னும் பெரிய திருடனால் கொள்ளையடிக்கப்படும் ஒரு துயரமான வகைக் கதை உண்டு. தன் தாயிடம் திருடி, தனக்கென ஒரு வழிபாட்டிடத்தைக் கட்டிக்கொண்டவன், இப்போது ஆயுதம் தாங்கிய மனிதர்கள் அதை எடுத்துக்கொண்டு போவதைப் பார்க்கிறான்; அவன் எதிர்க்கும்போது, சாக விரும்பாவிட்டால் பேசாமலிரு என்று அவனிடம் சொல்கிறார்கள். நியாயாதிபதிகள் 18இல் ஒரு இருண்ட நகைச்சுவை இருக்கிறது — தங்களைத் தாங்களே காத்துக்கொள்ள முடியாத தெய்வங்கள், சிறந்த வேலை வாய்ப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு ஆசாரியன் — ஆனால் அது நகைச்சுவையே இல்லாத ஒன்றோடு முடிகிறது: ஒரு கோத்திரம் குடியிருக்க ஒரு இடம் கிடைப்பதற்காக, அமைதியான, எதையும் சந்தேகிக்காத ஒரு பட்டணம் தரைமட்டமாகச் சுட்டெரிக்கப்படுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: தாணியர் எமோரியரால் மலைகளுக்குள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டதாக நியாயாதிபதிகள் 1 சொன்னது. அதைக் குறித்து அவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்பதை இந்த அதிகாரம் காட்டுகிறது: தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தைப் பிடிப்பதற்குப் பதிலாக, தொலைதூர வடக்குக்குக் குடிபெயர்கிறார்கள். நியாயாதிபதிகள் 17இன் மத விலகல் கோத்திர அளவுக்கு வளர்வதையும் இது காட்டுகிறது: இப்போது ஒரு முழுக் கோத்திரமும் மீகாவின் உருவத்தின்முன் வழிபடுகிறது; மோசேயின் பேரன் ஒருவன் அதன் ஆசாரியன். போட்டி வழிபாட்டின் மையமாகத் தாணை இராஜாக்கள் புத்தகம் பின்னர் நினைவுகூரும்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தாண் கோத்திரம் தனக்கென ஒரு பரிசுத்த ஸ்தலத்தோடு தொலைதூர வடக்கில் எப்படி வந்துசேர்ந்தது என்பதை விளக்குவதும், ராஜா இல்லாத ஒரு காலத்தில் தனிப்பட்ட விக்கிரகாராதனை ஒரு கோத்திரத்தின் அதிகாரப்பூர்வ மதமாக எப்படி வளர்ந்தது என்பதைக் காட்டுவதும்.

• 18:1–6 — இன்னும் நிலம் இல்லாமல், தாணியர் சோராவிலிருந்தும் எஸ்தாவோலிலிருந்தும் ஐந்து பேரை வேவுபார்க்க அனுப்புகிறார்கள். மீகாவின் வீட்டில் அவர்கள் அந்த லேவியனை அடையாளம் கண்டு, தங்களுக்காகத் தேவனிடம் விசாரிக்கும்படி கேட்கிறார்கள்; சமாதானத்தோடு போங்கள் என்று அவன் சொல்கிறான்.
• 18:7–13 — அவர்கள் லாயீசைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள்: அமைதியான, பாதுகாப்பாக வாழும் ஒரு ஜனம், உதவக்கூடிய எந்தக் கூட்டாளியிடமிருந்தும் தொலைவில். அவர்கள் திரும்பி வந்து தெரிவிக்கிறார்கள்; ஆயுதம் தாங்கிய அறுநூறு தாணியர் புறப்பட்டு, பின்னர் மகனேதான் என்று அழைக்கப்பட்ட இடத்தில் பாளயமிறங்குகிறார்கள்.
• 18:14–26 — மீகாவின் வீட்டில் அவர்கள் உருவத்தையும், ஏபோத்தையும், வீட்டுத் தெய்வங்களையும் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். ஒரு கோத்திரத்துக்கே ஆசாரியனாக்குவதாக அவர்கள் சொல்லும்வரை லேவியன் ஆட்சேபிக்கிறான்; பின்பு சந்தோஷமாக அவர்களோடு போகிறான். என் தெய்வங்களை எடுத்துக்கொண்டீர்கள் என்று கதறியபடி மீகா அவர்களைத் துரத்துகிறான்; ஆனால் அவர்கள் அவனை மிரட்டுகிறார்கள்; அவன் திரும்பிப்போகிறான்.
• 18:27–31 — அவர்கள் லாயீசைத் தாக்கி, அதைச் சுட்டெரித்து, தாண் என்று மீண்டும் கட்டுகிறார்கள். உருவத்தை நிறுத்தி, மோசேயின் பேரனாகிய யோனத்தானையும் அவன் மகன்களையும், தேசம் சிறைப்பட்டுப்போகும்வரை ஆசாரியர்களாக வைக்கிறார்கள் — அதேவேளை தேவனுடைய உண்மையான ஆலயம் சீலோவில் இருந்தது.

முக்கிய வசனம்: நியாயாதிபதிகள் 18:30  ·  அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரத்திலுள்ள ஒவ்வொருவரும் தேவனை ஒரு கருவியாக நடத்துகிறார்கள்: ஆசாரியன் தன் பணிவாழ்வுக்காக, கோத்திரம் தன் கைப்பற்றுதலுக்காக, மீகா தன் செழிப்புக்காக. மோசேயின் சொந்தப் பேரன்கூட இந்த வழியில் போகக்கூடும் என்பதில் கதை நேர்மையாக இருக்கிறது. மதத் தகுதிச்சான்றுகளும் குடும்பப் பாரம்பரியமும் எதற்கும் உத்தரவாதம் அல்ல என்பதற்கு இது ஒரு நினைவூட்டல்.