உம்முடைய இரக்கம் எங்கே?

பழைய குடும்ப ஆல்பங்கள் வேதனை தரக்கூடும். வீடு நிறைந்திருந்த, பெற்றோர் பலமாயிருந்த ஒரு காலத்தை அந்தப் புகைப்படங்கள் காட்டுகின்றன; பக்கங்களைப் புரட்டுகிறவர், இது எப்படி இந்த நிலைக்கு வந்தது என்று யோசிக்கிறார். ஏசாயா 63-ல் அப்படிப்பட்ட நினைவுகூருதல் இருக்கிறது. ஆனால் அது மிகவும் வேறான ஓர் இடத்தில் தொடங்குகிறது: உடைகள் சிவப்புக் கறைபட்ட ஒருவர் ஏதோமிலிருந்து அணிவகுத்து வருவதை ஒரு காவலாளன் கண்டு, அவர் யார் என்று கேட்கிறான். பதில் அதிர்ச்சியானது — நியாயத்தீர்ப்பின் ஆலையைத் தனியாக மிதித்த தேவனே அவர். பின்பு மனநிலை முழுவதும் மாறுகிறது; மோசேயையும் கடலையும் நினைவுகூர்ந்து, அந்தத் தேவன் எங்கே போனார் என்று கேட்கும் ஒரு நீண்ட, ஆழ்ந்து தேடும் ஜெபத்தை ஜனங்கள் தொடங்குகிறார்கள்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், திரும்பிவந்த சமூகம் ஏதோமின் அருகில் வாழ்கிறது; எருசலேமின் வீழ்ச்சியில் அதன் ஜனங்கள் களிகூர்ந்திருந்தார்கள் (ஒபதியா; சங்கீதம் 137:7), தெற்கு யூதாவுக்குள்ளும் நகர்ந்திருந்தார்கள். அந்த அநீதிக்கு ஏசாயா 63 தேவ நியாயத்தீர்ப்பின் ஒரு சித்திரத்தால் பதில் சொல்கிறது; பின்னாளில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 19, இரத்தத்தில் தோய்க்கப்பட்ட அங்கியை அணிந்த குதிரைவீரருக்காக அதைக் கடன்வாங்குகிறது. பின்பு 63:7 ஒரு புலம்பலைத் தொடங்குகிறது; அது 64-ஆம் அதிகாரத்தின் முடிவுவரை நீள்கிறது — வேதாகமத்தின் மிக நேர்மையான ஜெபங்களில் ஒன்று.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒடுக்குகிறவனைத் தேவன் நியாயந்தீர்ப்பார் என்று ஜனங்களுக்கு உறுதியளிப்பதற்கும், பின்பு ஒரு பச்சையான ஜெபத்துக்கான வார்த்தைகளை அவர்களுக்குக் கொடுப்பதற்கும்: அவருடைய கடந்தகால உண்மைத்தன்மையை நினைவுகூர்வது, தங்கள் கலகத்தை ஒப்புக்கொள்வது, மற்ற எல்லா உரிமைக்கோரல்களும் தோற்றுப்போனபோது அவரைப் பிதாவாக நோக்கி முறையிடுவது.

• 63:1–6 — ஓர் உரையாடல்: 'ஏதோமிலிருந்தும், போஸ்றாவிலிருந்தும், சிவப்பு வஸ்திரங்களோடு வருகிற இவர் யார்?' 'நீதியாகப் பேசுகிற, இரட்சிக்க வல்லவராகிய நானே.' அவருடைய உடைகள் ஏன் சிவப்பாயிருக்கின்றன? அவர் ஆலையைத் தனியாக மிதித்தார்; ஒருவரும் உதவவில்லை; அவருடைய சொந்தப் புயமே வெற்றியைப் பெற்றது. சித்திரம் வன்முறையானது; கவிதை அதை மென்மையாக்குவதில்லை: யூதாவின் அழிவைத் தனக்குச் சாதகமாக்கிக்கொண்ட தேசத்தின்மேல் பழிவாங்கும் நாள் இது.
• 63:7–10 — தேவனுடைய மாறாத கிருபையை நினைவுகூர்வதோடு ஜெபம் தொடங்குகிறது. 'மெய்யாகவே அவர்கள் என் ஜனங்கள்' என்று அவர் சொல்லி, அவர்களுக்கு இரட்சகரானார்; அவர்களுடைய எல்லா நெருக்கத்திலும் அவர் நெருக்கப்பட்டார்; அவருடைய சமுகத்தின் தூதன் அவர்களை இரட்சித்தான். ஆனாலும் அவர்கள் கலகம்செய்து அவருடைய பரிசுத்த ஆவியை விசனப்படுத்தினார்கள்; ஆகவே அவர் அவர்களுக்குச் சத்துருவானார்.
• 63:11–14 — பின்பு ஜனங்கள் மோசேயின் நாட்களை நினைவுகூருகிறார்கள்: அவர்களைக் கடலின் வழியாகக் கொண்டுவந்தவர் எங்கே? அவர்கள் நடுவில் தம்முடைய பரிசுத்த ஆவியை வைத்தவர், வெட்டவெளியில் ஓடும் குதிரையைப்போலவும், பள்ளத்தாக்கில் இளைப்பாற இறங்கும் மாடுகளைப்போலவும் அவர்களை ஆழங்களின் வழியாக நடத்தியவர் எங்கே?
• 63:15–19 — வானத்திலிருந்து கீழே நோக்கிப் பாரும். உம்முடைய வைராக்கியமும் உம்முடைய மனவுருக்கமும் எங்கே? ஆபிரகாம் எங்களை அறியாவிட்டாலும், 'நீரே எங்கள் பிதா.' நாங்கள் வழிதப்பிப்போக ஏன் விடுகிறீர்? உம்முடைய ஊழியக்காரர்களின் நிமித்தம் திரும்பும். எங்கள் சத்துருக்கள் உம்முடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தை மிதித்துப்போட்டார்கள்; நீர் ஒருபோதும் ஆளாத ஜனங்களைப்போல ஆனோம்.

முக்கிய வசனம்: ஏசாயா 63:16  ·  அதனால் என்ன: ஜனங்கள் பெரும்பாலும் பிரித்து வைக்கும் இரண்டு காரியங்களை இந்த அதிகாரம் ஒன்றாகப் பிடித்துக்கொள்கிறது. கொடுமையின்மேல் வரும் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு பயங்கரமானதாயிருக்கலாம் என்று அது ஒப்புக்கொள்கிறது; காயப்பட்ட ஒரு ஜனம் ஜெபத்தில் தேவனோடு வாதாடவும், ஒரே நேரத்தில் முறையிடவும் நினைவுகூரவும் அது அனுமதிக்கிறது. 'நீரே எங்கள் பிதா' என்பது இங்கே ஒரு வசதியான சூத்திரமாக அல்ல, மற்ற எல்லாம் போனபின் கடைசி முறையீடாகச் சொல்லப்படுகிறது. நேர்மையான விசுவாசம் அப்படி ஒலிக்க அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.