வானங்களைக் கிழித்து இறங்கிவாரும்

மரியாதையாக இல்லாத ஒருவித ஜெபம் உண்டு. அது மருத்துவமனை நடைபாதைகளிலும் கல்லறைகளின் அருகிலும் நடக்கிறது; ஒருவர் வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதை நிறுத்திவிட்டு, 'நீர் ஏன் ஏதாவது செய்யவில்லை?' என்று வெறுமனே கதறும்போது. ஏசாயா 64 அந்த ஜெபம்; அது வேதவாக்கியத்திலேயே இருக்கிறது. வானத்தைக் கிழித்து இறங்கிவரும்படியும், சீனாயில் நடந்ததுபோல மலைகளை அதிரச்செய்யும்படியும் ஜனங்கள் தேவனிடம் கேட்கிறார்கள். பின்பு தங்களையே நேர்மையாகப் பார்க்கிறார்கள் — இலையுதிர்கால இலைகளைப்போல வாடியவர்கள், அவர்களுடைய மிகச் சிறந்த முயற்சிகளும் அழுக்கான துணியைப்போல. அவர்கள் ஒரு பதிலோடு அல்ல, கண்முன் இடிந்து கிடக்கும் ஆலயத்தோடும் ஒரு கேள்வியோடும் முடிக்கிறார்கள்: நீர் உண்மையிலேயே மௌனமாயிருப்பீரோ?

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், ஜனங்கள் திரும்பிவந்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய முன்னோர் தேவனைத் துதித்த ஆலயம் இன்னும் எரிந்த கூடாகவே இருக்கிறது; இது இந்த ஜெபத்தை கி.மு. 515-ல் ஆலயம் கட்டி முடிக்கப்படுவதற்கு முன் வைக்கக்கூடும். 63:7-ல் தொடங்கிய புலம்பலை 64-ஆம் அதிகாரம் முடிக்கிறது. தேவனைக் குயவனாகவும் இஸ்ரவேலைக் களிமண்ணாகவும் காட்டும் அதன் சித்திரம் எரேமியா 18-ஐ எடுத்துக்கொள்கிறது; இப்படிப்பட்ட ஒரு தேவனை எந்தக் கண்ணும் கண்டதில்லை என்ற அதன் வரி, 1 கொரிந்தியர் 2:9-ல் பவுல் சொல்லும் வார்த்தைகளோடு அடிக்கடி இணைக்கப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அவநம்பிக்கையான, நேர்மையான ஜெபத்தின் மொழியைச் சமூகத்துக்குக் கொடுப்பதற்கு — தேவனுடைய பிரசன்னத்துக்காக ஏங்குவது, சாக்குப்போக்கு இல்லாமல் தங்கள் பாவத்தை அறிக்கையிடுவது, அவர் தங்கள் பிதாவும் உருவாக்கியவருமாயிருக்கிறார் என்பதன்மேல் தங்கள் முழு வழக்கையும் ஊன்றுவது.

• 64:1–4 — 'ஆ, நீர் வானங்களைக் கிழித்து இறங்கிவந்தால் நலமாயிருக்கும்!' நெருப்பு தண்ணீரைக் கொதிக்கச்செய்வதுபோல மலைகள் அதிரட்டும்; அப்பொழுது ஜாதிகள் நடுங்குவார்கள். முன்பு தேவன் பயங்கரமான காரியங்களைச் செய்தபோது மலைகள் அதிர்ந்தன. தமக்குக் காத்திருக்கிறவர்களுக்காகச் செயல்படுகிற அவரைத் தவிர வேறொரு தேவனை எந்தக் காதும் கேட்டதில்லை, எந்தக் கண்ணும் கண்டதில்லை.
• 64:5–7 — மகிழ்ச்சியோடு நீதியைச் செய்கிறவர்களைத் தேவன் சந்திக்கிறார்; ஆனால் ஜனங்கள் பாவம்செய்தார்கள், அவர் கோபமடைந்தார். நாங்கள் எல்லாரும் அசுத்தரானோம்; எங்கள் நீதியின் செயல்களும் கறைபட்ட வஸ்திரத்தைப்போல இருக்கின்றன. நாங்கள் இலைகளைப்போல உதிர்ந்துபோகிறோம்; எங்கள் பாவங்கள் எங்களை அடித்துக்கொண்டுபோகின்றன. உம்முடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்கிறவன் ஒருவனும் இல்லை; நீர் உம்முடைய முகத்தை மறைத்துக்கொண்டீர்.
• 64:8–12 — 'இப்போதும் கர்த்தாவே, நீர் எங்கள் பிதா. நாங்கள் களிமண், நீர் குயவன்.' அளவுக்கு மிஞ்சிக் கோபங்கொள்ளாதிரும்; பாவத்தை என்றென்றைக்கும் நினைவுகூராதிரும். உம்முடைய பரிசுத்த நகரங்கள் வனாந்தரமாயின; சீயோன் பாழானது; எங்கள் முன்னோர் உம்மைத் துதித்த எங்கள் பரிசுத்தமும் மகிமையுமான ஆலயம் நெருப்பால் எரிக்கப்பட்டது. இவையெல்லாவற்றுக்குப் பின்னும், நீர் அடக்கிக்கொண்டு மௌனமாயிருப்பீரோ?

முக்கிய வசனம்: ஏசாயா 64:8  ·  அதனால் என்ன: விசுவாசம் என்றால் தேவனிடம் ஒருபோதும் முறையிடாமலிருப்பது என்று அநேகர் நினைக்கிறார்கள். ஏசாயா 64 அதற்கு நேர்மாறானதைக் காட்டுகிறது: பரலோகம் ஏன் மௌனமாயிருக்கிறது என்று அறியக் கோரும் ஒரு ஜெபத்தை வேதாகமமே நம் கையில் கொடுக்கிறது. அது இரண்டு திசைகளிலும் நேர்மையாயிருக்கிறது — தேவன் இல்லாததுபோலத் தோன்றுவதைப் பற்றியும், ஜனங்களின் சொந்தத் தோல்விகளைப் பற்றியும். அதன் ஒரே வாதம் உறவு: நீர் எங்கள் பிதா, நாங்கள் உம்முடைய களிமண். சில நேரங்களில் ஒருவர் பற்றிக்கொள்ள முடிவது அது மட்டுமே.