உன்னதமானவர், உயர்ந்தவர், நொறுக்கப்பட்டவர்களுக்கு அருகில்

பெரும்பாலான ஊர்களில் இப்படி ஒருவர் இருப்பார்: அமைதியான, ஒழுக்கமான ஒருவர் மரிக்கிறார்; உள்ளூர்ச் செய்திகளில் அவரைப் பற்றி அரிதாகவே வருகிறது; உரத்த குரலுள்ளவர்களோ ஒன்றும் நடக்காததுபோலத் தொடர்ந்து செல்கிறார்கள். ஏசாயா 57 சரியாக அதோடு தொடங்குகிறது. நீதிமான்கள் அழிகிறார்கள், அதை ஒருவரும் மனதில் வைப்பதில்லை. பின்பு, பச்சையான மரங்களின் கீழும் பள்ளத்தாக்குகளிலும், பழைய தேசத்தின் மலைச்சரிவுச் சடங்குகளுக்குள் மீண்டும் விலகிப்போன ஒரு சமூகத்துக்கு எதிராக அதிகாரம் கடுமையாகத் திரும்புகிறது. பின்பு, அதே கூர்மையோடு, மீண்டும் திரும்புகிறது. 'உன்னதமும் உயர்ந்தவருமான', நித்தியத்தில் வாசம்பண்ணும் தேவன், தாம் இன்னொரு இடத்திலும் வாசம்பண்ணுவதாகச் சொல்கிறார்: நொறுக்கப்பட்டு, ஆவியில் தாழ்மையுள்ளவனோடு.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: கதையின் மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேல் தேசத்துக்குத் திரும்பிவிட்டது; ஆனால் வீடு திரும்பியது ஜனங்களைப் புதியவர்களாக்கவில்லை. ஏசாயா 56 அந்நியருக்கும் அண்ணகருக்கும் கதவைத் திறந்து, அலட்சியமாகத் தூங்கும் காவற்காரரோடு முடிந்தது; அப்படிப்பட்ட தலைவர்களின் கீழ் என்ன வளர்கிறது என்பதை 57-ஆம் அதிகாரம் காட்டுகிறது. 'தூரமாயிருக்கிறவனுக்கும் சமீபமாயிருக்கிறவனுக்கும்' சமாதானம் என்ற அதன் இறுதி வாக்குறுதி, புதிய ஏற்பாடு எடுத்துப் பேசப்போகும் வெளியாட்களின் வரவேற்பை நோக்கி முன்னோக்கி நீள்கிறது (எபேசியர் 2:17).

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இஸ்ரவேலின் கடந்தகாலத்தின் தடைசெய்யப்பட்ட ஆராதனைக்குள் மீண்டும் சறுக்கிவிட்ட ஒரு சமூகத்தை அம்பலப்படுத்துவது; அந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கு அருகில், தேவனைப் பற்றிய வேதாகமத்தின் மகத்தான சித்திரங்களில் ஒன்றை வைப்பது: முற்றிலும் உயர்த்தப்பட்டவர், ஆனாலும் தாழ்மையுள்ளவர்களோடு வாசம்பண்ணத் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்.

• 57:1–2 — நீதிமான்கள் மரிக்கிறார்கள்; ஒருவரும் கவனிப்பதுமில்லை, ஏன் என்று கேட்பதுமில்லை. அவர்களுடைய மரணம் ஒருவிதத்தில் ஓர் இரக்கம் என்று தீர்க்கதரிசி சொல்கிறார்: வரப்போகும் தீமைக்கு விலக்கிக் கொண்டுபோகப்பட்டு, அவர்கள் சமாதானத்துக்குள் பிரவேசிக்கிறார்கள்.
• 57:3–10 — குற்றச்சாட்டு: 'மந்திரம் செய்பவளின் பிள்ளைகள்' — பச்சையான மரங்களின் கீழ் கூடி, பள்ளத்தாக்கின் வழுவழுப்பான கற்களுக்குப் பானபலி ஊற்றி, உயர்ந்த மலைகளின்மேல் படுக்கை போட்டு, பள்ளத்தாக்குகளில் பிள்ளைகளையும் பலியிடுகிறவர்கள். பல நூற்றாண்டுகளாகத் தீர்க்கதரிசிகள் கண்டித்துவந்த பழைய கானானிய மலைமேடு ஆராதனை இது; மீண்டும் கட்டப்பட்ட சமூகத்தில் திரும்ப வருகிறது. ஜனங்கள் அதனால் களைத்துப்போயிருக்கிறார்கள்; ஆனாலும் அது நம்பிக்கையற்றது என்று ஒப்புக்கொள்ளமாட்டார்கள்.
• 57:11–13 — பொய் சொல்லித் தம்மை மறக்கும் அளவுக்கு அவர்கள் யாருக்கு அவ்வளவு பயந்தார்கள் என்று தேவன் கேட்கிறார். அவர்களுடைய விக்கிரகக் கூட்டம் ஒரு சுவாசத்தால் அடித்துக்கொண்டுபோகப்படும். ஆனால் கர்த்தரிடம் அடைக்கலம் புகுகிறவன் தேசத்தையும் அவருடைய பரிசுத்த பர்வதத்தையும் சுதந்தரித்துக்கொள்வான்.
• 57:14–21 — 'உயர்த்துங்கள், வழியை ஆயத்தப்படுத்துங்கள்!' உன்னதமும் உயர்ந்தவருமானவர் பேசுகிறார்: அவர் நித்தியத்தில் வாசம்பண்ணுகிறார்; நொறுங்குண்டவர்களையும் தாழ்மையுள்ளவர்களையும் உயிர்ப்பிக்கும்படி அவர்களோடும் வாசம்பண்ணுகிறார். அவர் என்றென்றைக்கும் கோபமாயிருக்கமாட்டார்; குணமாக்குவார், நடத்துவார், ஆறுதல்படுத்துவார்; தூரமானவர்களுக்கும் சமீபமானவர்களுக்கும் 'சமாதானம், சமாதானம்' என்று அருளுகிறார். துன்மார்க்கரோ அமைதியில்லாத கடலைப்போல இருக்கிறார்கள் — அவர்களுக்குச் சமாதானம் இல்லை.

முக்கிய வசனம்: ஏசாயா 57:15  ·  அதனால் என்ன: தேவனைத் தொலைவானவராகவோ, அடக்கப்பட்டவராகவோ சித்தரிக்க இந்த அதிகாரம் நம்மை அனுமதிப்பதில்லை. நாம் கற்பனை செய்யக்கூடிய எதையும்விட அவர் உயர்ந்தவர்; ஆனாலும் உடைந்துபோய் அதை அறிந்திருக்கிறவர்களின் அருகில் வாழத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். பலவீனர்களைப் பயன்படுத்தி, அவர்களைப் பலியிடவும் செய்யும் மார்க்கத்தைக் குறித்துக் கடுமையாக இருக்கும் அதே பகுதி, வாழ்க்கையால் நசுக்கப்பட்ட எவரிடமும் கனிவாக இருக்கிறது. இரண்டும் சேர்ந்தே இருக்க வேண்டும்: தேவனுடைய பரிசுத்தமே, தாழ்மையுள்ளவர்களுக்கு அவர் சமீபமாயிருப்பதை நற்செய்தியாக்குகிறது.