அரசி மண்ணில் அமர்கிறாள்

ஒவ்வொரு காலத்துக்கும் தொடமுடியாததாகத் தோன்றும் ஒரு வல்லமை உண்டு — வீழ்ச்சியடைய முடியாத அளவுக்குப் பெரியதாகத் தோன்றிய நிறுவனம், ஒவ்வொரு அலுவலகத்திலும் படம் தொங்கிய ஆட்சியாளர், எல்லாரும் கற்றுக்கொள்ளவேண்டியிருந்த மொழியைக் கொண்ட பேரரசு. பின்பு ஒருநாள், சில நேரங்களில் வியக்கத்தக்க வேகத்தில், அது மறைந்துவிடுகிறது; அது ஏன் நிரந்தரமாகத் தோன்றியது என்பதை நினைவுகூரவே ஜனங்கள் சிரமப்படுகிறார்கள். ஏசாயா 47 பாபிலோனுக்கு அந்தக் கணத்தை முன்கூட்டியே பாடுகிறது. எருசலேமை எரித்த நகரம் ஒரு மென்மையான, செல்லம் கொடுக்கப்பட்ட அரசியாக — 'இளைப்பும் செருக்குமானவள்' — சித்தரிக்கப்படுகிறாள்; திடீரென்று சிங்காசனத்திலிருந்து இறங்கி, தரையில் உட்கார்ந்து, எந்திரக் கல்லை எடுத்து, மிகத் தாழ்ந்த வேலைக்காரியைப்போல மாவரைக்கக் கட்டளையிடப்படுகிறாள். இது ஒரு கேலிப்பாடல்; நசுக்கப்பட்ட ஒரு ஜனம் தங்களை ஒடுக்கியவனின் முடிவைக் கற்பனை செய்ய அது அனுமதி கொடுத்தது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், யூதாவின் நியாயத்தீர்ப்புக்குப் பாபிலோன் கருவியாக இருந்தது. கதை அங்கே முடிவதில்லை என்று ஏசாயா 40–55 வலியுறுத்துகிறது. 47-ஆம் அதிகாரம் ஆளுருவமாக்கப்பட்ட பாபிலோனின் வீழ்ச்சி — தாழ்த்தப்பட்ட ஓர் அரசியாகப் பேரரசு. அந்தச் சித்திரம் நகரத்தைவிட நீண்டகாலம் நிலைத்தது: புதிய ஏற்பாட்டில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17–18 ஒவ்வொரு அகந்தையுள்ள உலக வல்லரசுக்கும் அடையாளமாக 'பாபிலோனை' எடுத்துக்கொண்டு, இதே அதிகாரத்தின் வீம்புப் பேச்சுகளை எதிரொலிக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நித்தியமானதாகத் தோன்றிய பேரரசு தாழ்த்தப்படும் என்று அறிவிப்பது — அது இரக்கம் காட்டாமல், தன்னையே பிரபஞ்சத்தின் மையமாக்கிக்கொண்டதால்தான் — அப்பொழுது சிறைப்பட்டவர்கள் அதற்குப் பயப்படுவதை நிறுத்தலாம்.

• 47:1–4 — 'பாபிலோன் குமாரத்தியாகிய கன்னிகையே' இறங்கி, சிங்காசனமில்லாமல் மண்ணில் உட்காரும்படி சொல்லப்படுகிறாள். அவள் எந்திரக் கல்லை எடுத்து, தன் முக்காட்டை நீக்கி, ஒரு கைதியைப்போல ஆறுகளைக் கடக்கவேண்டும். மீட்பராகிய இஸ்ரவேலின் பரிசுத்தர் நீதியைச் சரிக்கட்டுவார்.
• 47:5–7 — அவள் இனி 'ராஜ்யங்களின் நாயகி' என்று அழைக்கப்படமாட்டாள். தேவன் தம்முடைய சொந்த ஜனத்தின்மேல் கோபமாயிருந்து அவர்களை ஒப்புக்கொடுத்ததை ஒப்புக்கொள்கிறார் — ஆனால் பாபிலோன் அவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டவில்லை; முதியோர்மேலும் பாரமான நுகத்தை வைத்தாள்; தன் ஆட்சி முடியக்கூடும் என்று ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை.
• 47:8–11 — அவளுடைய வீம்புப் பேச்சு அவளுக்கே திருப்பிச் சொல்லப்படுகிறது: 'நான்தான், என்னைத் தவிர ஒருவருமில்லை' — முந்தின அதிகாரங்கள் தேவனுக்கு மட்டுமே ஒதுக்கிவைத்திருந்த உரிமைக்கோரல் இது. பிள்ளைச்சேதமும் விதவையிருப்பும் ஒரே நாளில் வரும்; மந்திரத்தால் விலக்கமுடியாத தீங்கும் வரும்.
• 47:12–15 — அவள் தன் மந்திரங்களையும் சூனியங்களையும், தன் சோதிடர்களையும், நட்சத்திரங்களைக் கொண்டு மாதங்களைக் கணிப்பவர்களையும் தொடர்ந்து வைத்துக்கொள்ளட்டும். அவர்கள் நெருப்பிலே வைக்கோல்; அந்த நெருப்பு குளிர்காயவும் முடியாத அளவுக்குக் கடுமையானது. அவளோடு வியாபாரம் செய்தவர்கள் சிதறிப்போகிறார்கள்; அவளைக் காப்பாற்ற ஒருவனும் இல்லை.

முக்கிய வசனம்: ஏசாயா 47:10  ·  அதனால் என்ன: பாபிலோனுக்கு எதிரான இந்த அதிகாரத்தின் குற்றச்சாட்டு, அது பலமாக இருந்தது என்பது அல்ல; அது இரக்கத்தை மறந்து, தன்னைப் பற்றிய தன் சொந்த விளம்பரத்தையே நம்பியது என்பதுதான்: 'என்னைப் பார்க்கிறவர் ஒருவருமில்லை.' அந்த எச்சரிக்கை தேசங்களுக்கும், நிறுவனங்களுக்கும், தனிநபர்களுக்கும் ஒருசேரப் பொருந்துகிறது. நிரந்தரமாகத் தோன்றும் ஒரு வல்லமையின் கீழ் வாழும் எவருக்கும், அது ஒரு நிதானமான நம்பிக்கையை வழங்குகிறது: எந்த மனிதப் பேரரசும் இறுதி வார்த்தை அல்ல.