பாதி நெருப்புக்கு, பாதி வணக்கத்துக்கு

ஒரு தச்சன் வேலை செய்வதைப் பார்த்த எவருக்கும் அதிலுள்ள அமைதியான திருப்தி தெரியும்: அளந்து, குறியிட்டு, ஒரு கரடுமுரடான மரக்கட்டையைப் பயனுள்ள ஒன்றாக வடிவமைப்பது. வெட்டி மிஞ்சிய துண்டுகள் அடுப்புக்குப் போகின்றன; கெட்டில் கொதிக்கிறது. அதில் விசித்திரம் எதுவும் இல்லை. ஏசாயா 44 சரியாக இந்தச் சாதாரணக் காட்சியை எடுத்து, அது அபத்தமாகும்வரை மெதுவாக்கிக் காட்டுகிறது. அதே மனிதன், அதே மரத்தின் ஒரு பாதியில் தன் கைகளைக் குளிர்காய்கிறான்; பின்பு மற்றப் பாதியின் முன் முழங்காற்படியிட்டு, 'என்னை இரட்சி, நீ என் தேவன்' என்கிறான். தீர்க்கதரிசி அண்டைவீட்டாரின் விசுவாசத்தைக் கேலி செய்யவில்லை; பாபிலோனின் பளபளக்கும் சிலைகளால் இழுக்கப்பட்ட சிறைப்பட்டவர்களுக்கு முன் ஒரு கண்ணாடியைப் பிடிக்கிறார்: நீ செதுக்கக்கூடிய ஒரு தெய்வம் உன்னை எப்போதாவது வீட்டுக்குச் சுமந்துகொண்டு போக முடியுமா என்று கேட்கிறார்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது மூன்றாம் பகுதியைச் — இஸ்ரவேலின் கதையைச் — சேர்ந்தது, அதுவும் அதன் மிகத் தாழ்ந்த நிலையில்: ஆலயம் எரிக்கப்பட்டது, ஜனங்கள் சிதறடிக்கப்பட்டார்கள். ஏசாயா 40–55 ஆறுதலின் நீண்ட பதில்; 44-ஆம் அதிகாரம் அதை ஒரு கூர்மையான முரணாக்குகிறது. இஸ்ரவேலின் தேவன் எல்லாவற்றையும் உண்டாக்கினார்; பேரரசின் தெய்வங்களையோ யாரோ ஒருவன் உண்டாக்கினான். பின்பு அதிகாரம் திடுக்கிடவைக்கும் ஒன்றைச் செய்கிறது: சிறைப்பட்டவர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பப்போகும் அந்நிய ராஜாவின் பெயரைச் சொல்கிறது. திரும்புதலின் வாக்குறுதி இனி தெளிவற்றதாக இல்லை; அதற்கு ஒரு பெயரும், அடிவானத்தில் ஒரு காலமும் கிடைக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சோர்ந்துபோன ஒரு ஜனத்துக்கு, அவர்களுடைய தேவன் பாபிலோனின் தெய்வங்களிடம் தோற்றுப்போகவில்லை என்று சொல்வது — அவர் இஸ்ரவேலை உருவாக்கினார், அதை மன்னிக்கிறார், உலக வரலாற்றை வழிநடத்துகிறார்; எருசலேமும் அதன் ஆலயமும் மீண்டும் கட்டப்படக் கட்டளையிடப்போகிறவன் கோரேஸ் என்று பெயரிடும் அளவுக்கு.

• 44:1–5 — 'என் தாசனாகிய யாக்கோபே' என்றும், இஸ்ரவேலின் செல்லப்பெயரான 'யெஷூரனே' என்றும் தேவன் கனிவோடு பேசுகிறார். தாகமுள்ள நிலத்தின்மேல் தண்ணீரையும், அவர்களுடைய பிள்ளைகள்மேல் தம்முடைய ஆவியையும் ஊற்றுவதாக வாக்குப்பண்ணுகிறார்; அப்பொழுது ஒரு புதிய தலைமுறை, 'நான் கர்த்தருடையவன்' என்று பெருமையோடு சொல்லும்.
• 44:6–8 — இந்த அதிகாரங்கள் முழுவதும் ஓடும் நீதிமன்ற வாதம்: 'நான் முந்தினவரும், நான் பிந்தினவருமாயிருக்கிறேன்.' வரப்போவதை வேறு யார் அறிவித்தார்கள்? வேறொரு கன்மலை இல்லை. சிறைப்பட்டவர்களே அவருடைய சாட்சிகள்.
• 44:9–20 — பரிகாசம். ஒரு கொல்லன் தன் வேலையில் வியர்த்து, சோர்ந்துபோகிறான்; ஒரு தச்சன் ஒரு மரத்தைத் தெரிந்தெடுத்து, அதன் ஒரு பகுதியை எரித்து அப்பம் சுட்டு இறைச்சி வாட்டுகிறான்; மீதியைச் செதுக்கி, ஜெபிக்க ஒரு தெய்வமாக்குகிறான். குறிப்பு இதுதான்: 'என் வலதுகையிலிருக்கிற இது பொய் அல்லவா?' என்று நின்று யோசிக்க ஒருவனும் இல்லை.
• 44:21–23 — மீண்டும் இஸ்ரவேலை நோக்கி: தேவன் அவர்களை மறக்கவில்லை; அவர்களுடைய பாவங்களைக் காலை மேகத்தைப்போல அகற்றிவிட்டார். கர்த்தர் யாக்கோபை மீட்டுக்கொண்டதால், வானங்களும், ஆழங்களும், மலைகளும், காடுகளும் பாடும்படி அழைக்கப்படுகின்றன.
• 44:24–28 — வானங்களை விரித்த சிருஷ்டிகர் குறிசொல்பவர்களின் கணிப்புகளைக் கவிழ்த்து, தம்முடைய தூதர்களின் வார்த்தைகளை உறுதிப்படுத்துகிறார். எருசலேமைக் குறித்து, 'அது குடியேற்றப்படும்' என்றும், கோரேசைக் குறித்து, 'அவன் என் மேய்ப்பன்' என்றும் சொல்கிறார் — ஆலயத்தைக் குறித்து, 'அதின் அஸ்திபாரம் போடப்படட்டும்' என்று சொல்லப்போகிறவன் அவனே.

முக்கிய வசனம்: ஏசாயா 44:22  ·  அதனால் என்ன: நம்மில் பெரும்பாலோர் ஒரு மரக்கட்டைக்குப் பணிய ஆசைப்படுவதில்லை; ஆனால் பரிகாசத்துக்கு அடியிலுள்ள கேள்வி இன்னும் நம்மைத் தொடுகிறது: நாமே உண்டாக்கிய எதன்மேல் — பணம், நற்பெயர், கட்டுப்பாடு — சாய்ந்துகொண்டு, அது நம்மைக் காப்பாற்றும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்? அதிகாரத்தின் பதில் ஒரு கண்டிப்பு அல்ல, ஓர் அழைப்பு: திரும்பி வா, ஏனெனில் உன்மேல் பாரமாயிருக்கும் பாவங்கள் ஏற்கெனவே பனியைப்போல அகற்றப்பட்டுவிட்டன.