மெல்கிசேதேக்கைப் போன்ற ஒரு ஆசாரியர்

எந்த மருத்துவமனையின் நடைவழியிலும், மேசையின் மறுபக்கம் அமர்ந்த அனுபவமுள்ள மருத்துவர் யார் என்று உங்களால் சொல்லிவிட முடியும். தன் பெற்றோர் மரிப்பதைப் பார்த்தவர், அல்லது ஒரு பயாப்ஸி முடிவுக்காகக் காத்திருந்தவர் வேறுவிதமாகப் பேசுகிறார் — நிதானமாக, எளிதான வார்த்தைகள் குறைவாக. நோயாளிகள் அதைக் கவனிக்கிறார்கள். ஒரு நல்ல ஆசாரியன் அப்படிப்பட்டவன் என்று எபிரெயர் 5 சொல்கிறது: மக்களிடமிருந்தே எடுக்கப்பட்டவன், தானே பலவீனத்தை அறிந்திருப்பதால் அறியாதவர்களிடமும் வழிதப்பினவர்களிடமும் மென்மையாக நடந்துகொள்ளக்கூடியவன். பின்பு அது இயேசுவைப் பற்றி ஒரு திடுக்கிடவைக்கும் கூற்றை முன்வைக்கிறது — அவர் பலத்த சத்தத்தோடும் கண்ணீரோடும் ஜெபம்பண்ணினார், தாம் பட்ட பாடுகளினாலே கீழ்ப்படிதலைக் கற்றுக்கொண்டார்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — சபை; இப்போது இந்தப் பிரசங்கம் ஆசாரியத்துவத்தைப் பற்றிய தன் நீண்ட மையப் பகுதிக்குள் நுழைகிறது. இஸ்ரவேலில் ஆரோனின் சந்ததியார் மட்டுமே ஆசாரியர்களாக இருக்க முடியும்; இயேசுவோ யூதா கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர். எனவே எபிரெயர் ஒரு விசித்திரமான நபரை நாடுகிறது: ஆதியாகமம் 14இல் ஆபிரகாமைச் சந்தித்த ஆசாரிய-ராஜாவாகிய மெல்கிசேதேக்கு; சங்கீதம் 110இல் மீண்டும் அவர் பெயர் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்த அதிகாரம் அவரை அறிமுகப்படுத்துகிறது, பின்பு இடையில் நிறுத்துகிறது — வாசகர்கள் இன்னும் ஆயத்தமாகவில்லை.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு பிரதான ஆசாரியனுக்குரிய தகுதிகளை விவரிப்பது, கிறிஸ்து தம்மைத்தாமே நியமித்துக்கொள்ளாமல் தேவனால் நியமிக்கப்பட்டார் என்று காட்டுவது, மெல்கிசேதேக்கின் முறைமையை அறிமுகப்படுத்துவது — அதே வேளையில், ஆழமான போதனையைக் கடினமாக்கும் ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சியின்மைக்காக வாசகர்களைக் கண்டிப்பது.

• 5:1–4 — ஒவ்வொரு பிரதான ஆசாரியனும் மனுஷருக்காக தேவனுக்கு முன்பாகச் செயல்படும்படி, பாவங்களுக்காகக் காணிக்கைகளையும் பலிகளையும் செலுத்தும்படி, மனுஷரிலிருந்து தெரிந்துகொள்ளப்படுகிறான். தானும் பலவீனமுள்ளவனாக இருப்பதால், அறியாதவர்களிடமும் வழிதப்பினவர்களிடமும் அவன் மென்மையாக இருக்க முடியும்; தன் சொந்தப் பாவங்களுக்காகவும் அவன் பலிசெலுத்த வேண்டும். இந்தக் கனத்தை ஒருவனும் தானாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை; ஆரோனைப் போல அவன் அழைக்கப்பட வேண்டும்.
• 5:5–10 — அப்படியே கிறிஸ்துவும் தம்மைத்தாமே மகிமைப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. தேவன் அவரிடம், 'நீர் என்னுடைய குமாரன்' என்றும், சங்கீதம் 110இல், 'மெல்கிசேதேக்கின் முறைமையின்படி நீர் என்றென்றைக்கும் ஆசாரியராயிருக்கிறீர்' என்றும் சொன்னார். அவர் மாம்சத்தில் இருந்த நாட்களில் பலத்த சத்தத்தோடும் கண்ணீரோடும் ஜெபங்களைச் செலுத்தினார்; அவர் குமாரனாயிருந்தும் பாடுகளினாலே கீழ்ப்படிதலைக் கற்றுக்கொண்டு, நித்திய இரட்சிப்புக்குக் காரணரானார்.
• 5:11–14 — ஆசிரியர் நிறுத்துகிறார்: சொல்வதற்கு அநேகம் உண்டு, ஆனால் நீங்கள் கேட்பதில் மந்தமானீர்கள். இதற்குள் நீங்கள் போதகர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும்; ஆனாலும் தேவனுடைய வார்த்தைகளின் ஆரம்ப அடிப்படைகளாகிய பால் உங்களுக்கு மீண்டும் தேவைப்படுகிறது. பலமான ஆகாரமோ, பயிற்சியினால் நன்மை தீமையைப் பகுத்தறியும்படி புலன்கள் பழக்கப்பட்ட முதிர்ந்தவர்களுக்கு உரியது.

முக்கிய வசனம்: எபிரெயர் 5:8–9  ·  அதனால் என்ன: வேதனையால் தீண்டப்படாமல் அமைதியாக இருக்கும் ஒருவராக எபிரெயர் இயேசுவைச் சித்தரிக்கவில்லை. பலத்த சத்தத்தையும் கண்ணீரையும், கடினமான வழியில் கற்றுக்கொண்ட கீழ்ப்படிதலையுமே அது சித்தரிக்கிறது. தங்கள் ஜெபங்கள் முறையானவையாக இருக்க முடியாத அளவுக்குப் பச்சையாக இருக்கின்றன என்று உணரும் வாசகர்களுக்கு, அந்தப் பச்சையான தன்மை விசுவாசத்தின் தோல்வி அல்ல என்று இந்த அதிகாரம் உணர்த்துகிறது. அதன் கண்டிப்பு மென்மையானது, ஆனால் உண்மையானது: விசுவாசம் பாலிலேயே நின்றுவிடாமல் வளர வேண்டும்.