தீருவின் கப்பல் சேதம்

பரபரப்பான ஒரு துறைமுகத்தில் நின்று, ஒரு பெரிய சரக்குக் கப்பல் உள்ளே வருவதைப் பாருங்கள் — டஜன் நாடுகளின் பொருட்கள் அடுக்கப்பட்டு, இன்னும் டஜன் நாடுகளின் மாலுமிகள் அதில் பணியாற்றுகிறார்கள். அது மூழ்கவே முடியாத, மிதக்கும் ஒரு நகரம்போலத் தோன்றுகிறது. ஆனாலும் கப்பல் எவ்வளவு பிரம்மாண்டமாக இருந்தாலும் கடல் அதைப் பொருட்படுத்தாது என்று ஒவ்வொரு மாலுமிக்கும் தெரியும். எசேக்கியேல் 27 அப்படிப்பட்ட ஒரு கப்பலுக்காக எழுதப்பட்ட இரங்கற்பாடல். மிதக்கும் கப்பல்களிலேயே மிகச் சிறந்ததாகத் தீரு கற்பனை செய்யப்படுகிறது: தேவதாரு மரப் பலகைகள், கேதுரு மரப் பாய்மரம், கருவாலி மரத் துடுப்புகள், பின்னல்வேலை செய்த மெல்லிய துணிப் பாய்கள், கடற்கரையின் மிகச் சிறந்த பணியாளர்கள். பின்பு அது சுமந்த எல்லாவற்றின் நீண்ட, அன்பான பட்டியல் வருகிறது. பின்பு கீழைக்காற்று நடுக்கடலில் அதை உடைக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இந்தப் புலம்பல், புத்தகத்தின் ஜாதிகளுக்கு விரோதமான தீர்க்கதரிசனங்களுக்குள், தீருவைப் பற்றிய எசேக்கியேலின் தீர்க்கதரிசனங்களின் (அதிகாரங்கள் 26–28) நடுவில் நிற்கிறது. மூன்றாம் பகுதியின் கதையில், இஸ்ரவேலின் தேவன் ஒரு சிறிய மலைநாட்டுக்கு மட்டுமல்ல, முழு வர்த்தக உலகத்துக்கும் ஆண்டவராகக் காட்டப்படுகிறார். பண்டைய பொருளாதாரத்தைப் பற்றி வேதவாக்கியத்தில் எங்கும் காணப்படும் மிகச் செழுமையான காட்சிகளில் ஒன்றையும் இந்த அதிகாரம் தருகிறது. இழந்துபோன ஒரு கடல் வல்லரசுக்காக மாலுமிகளும் வர்த்தகர்களும் துக்கிக்கும் இதன் சித்திரம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18-ல் திரும்ப வருகிறது; அங்கே 'பாபிலோன்' விழுகிறது, வர்த்தகர்கள் இழந்த சரக்குக்காக அழுகிறார்கள்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தீருவின் வரவிருக்கும் வீழ்ச்சிக்காக ஒரு கப்பல் சேதப் புலம்பலின் வடிவில் துக்கிப்பது, அதன் வர்த்தகத்தின் சிறப்பையும் உலகளாவிய விரிவையும் காட்டுவது — இழப்பு உணரப்படும்படியும், செல்வம் எவ்வளவு முழுமையாக மறைந்துபோகக்கூடும் என்பதை வாசகர் காணும்படியும்.

• 27:1–11 — தீரு தன் பூரண அழகைக் குறித்துப் பெருமை பேசியது. கப்பல் சேனீரின் தேவதாரு, லீபனோனின் கேதுரு, பாசானின் கருவாலி ஆகியவற்றால் கட்டப்பட்டு, எகிப்தின் மெல்லிய துணியைக் கொண்டிருக்கிறது; அதன் துடுப்புப் போடுகிறவர்கள் சீதோனிலிருந்தும் அர்வாத்திலிருந்தும், கீல் பூசுகிறவர்கள் கேபாலிலிருந்தும் வருகிறார்கள்; பெர்சியா, லூத், பூத் ஆகியவற்றின் போர்வீரர்கள் அதன் சுவர்களில் தங்கள் கேடகங்களைத் தொங்கவிடுகிறார்கள்.
• 27:12–25 — ஒரு நீண்ட வர்த்தகப் பதிவேடு: தர்ஷீசிலிருந்து வெள்ளியும் தகரமும், யாவான், தூபால், மேசேக்கிலிருந்து அடிமைகளும் வெண்கலமும், பெத்-தோகர்மாவிலிருந்து குதிரைகள், யானைத்தந்தமும் கருங்காலியும், யூதாவிலிருந்தும் இஸ்ரவேலிலிருந்தும் கோதுமையும் எண்ணெயும், தமஸ்குவிலிருந்து திராட்சரசம், சேபாவிலிருந்து நறுமணப் பொருட்களும் பொன்னும். ஒவ்வொரு ஜனமும் தீருவோடு வர்த்தகம் செய்வதுபோலத் தோன்றுகிறது.
• 27:26–32 — துடுப்புப் போடுகிறவர்கள் அதை ஆழமான தண்ணீருக்குக் கொண்டுபோகிறார்கள்; கீழைக்காற்று அதை உடைக்கிறது. சரக்கும் மாலுமிகளும் போர்வீரர்களும் ஒன்றாக மூழ்குகிறார்கள்; ஒவ்வொரு துறைமுகத்தின் மாலுமிகளும் கரைக்கு வந்து, தங்கள் தலைகளின்மேல் புழுதியைப் போட்டுக்கொண்டு, தலையைச் சிரைத்துக்கொண்டு, புலம்பலை எழுப்புகிறார்கள்.
• 27:33–36 — தீருவின் பொருட்கள் ஒருகாலத்தில் ராஜாக்களை எப்படிச் செல்வந்தராக்கின என்று புலம்பல் நினைவுகூருகிறது; இப்போது கடற்கரை நாடுகள் திகைத்து நிற்கின்றன, வர்த்தகர்கள் அதிர்ச்சியில் சீழ்க்கையடிக்கிறார்கள். தீரு பயங்கரமான முடிவை அடைந்துவிட்டது; அது இனி இருக்காது.

முக்கிய வசனம்: எசேக்கியேல் 27:27  ·  அதனால் என்ன: தீருவைப் போலவே, நம்மில் பலர் நம் கைகள் வழியாகக் கடந்துபோகும் காரியங்களால் அடையாளம் காணப்படுகிறோம் — தொழில், உடைமைகள், தொடர்புகள். எசேக்கியேல் அதன் அழகைக் கனம்பண்ணுகிறார்; இந்த அதிகாரம் ஏறக்குறைய வியந்து பாராட்டுகிறது. ஆனால் காற்று திரும்பும்போது அப்படிப்பட்ட அடையாளம் எவ்வளவு நொறுங்கக்கூடியது என்பதை உணர அது நம்மை விடுகிறது. அது விட்டுச்செல்லும் கேள்வி 'செல்வம் தவறா?' என்பது அல்ல; 'கப்பல் மூழ்கினால் நீங்கள் யார்?' என்பதே.