மிகவும் துக்கமான சிலர் பொருள்கள் இல்லாதவர்கள் அல்ல; எல்லாம் இருந்தும் எதையும் ருசிக்க முடியாதவர்கள். பெரிய வீடு அமைதியாக இருக்கிறது; வங்கி இருப்பு ஓய்வு தருவதில்லை; நீண்ட ஆயுள் ஒரு நீண்ட காத்திருப்பாக உணரப்படுகிறது. பிரசங்கி 6 சரியாக அந்தத் துக்கத்தைப் பற்றிய ஒரு சிறிய அதிகாரம். செல்வமும் கனமும் நூறு பிள்ளைகளும் இரண்டாயிரம் ஆண்டு ஆயுளும் இருந்தும் ஒருபோதும் திருப்தியைக் காணாத ஒரு மனிதனைப் போதகர் கற்பனை செய்கிறார் — அவனைவிடச் செத்துப் பிறந்த குழந்தை நல்ல நிலையிலிருக்கிறது என்கிறார். இது புத்தகத்தின் மிகக் கடினமான சித்திரங்களில் ஒன்று. அதிகாரம் பதில்களோடு அல்ல, கேள்விகளோடு முடிகிறது: நமக்கு எது நல்லது என்று யாருக்குத் தெரியும், பின்பு என்ன வரும் என்று யார் நமக்குச் சொல்ல முடியும்?
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி, ஈவுகளால் செழிப்பான ஒரு ராஜ்யத்தையும், அவை எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும் வழிவிலகிப்போன ஒரு ராஜாவையும் காட்டியிருக்கிறது. பிரசங்கி 6 அடிப்படைப் பிரச்சினைக்குப் பெயர் கொடுக்கிறது: அவற்றை அனுபவிக்கத் தேவன் தரும் திறன் இல்லாத உடைமைகள் வெறுமையானவை. இது புத்தகத்தின் நடுப்பகுதியைக் குறிக்கிறது; பின்வரும் கூற்றுகளுக்காகவும், வாழ்க்கையைப் பற்றியும் அதற்கு அப்பால் இருப்பதைப் பற்றியும் வேதாகமம் தரும் முழுமையான பதிலுக்காகவும் கேள்விகளைத் திறந்தே விடுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: செல்வமும் நீண்ட ஆயுளும் பல பிள்ளைகளும் திருப்திக்கு உத்தரவாதம் தருவதில்லை என்று காட்டுவது; எது நல்லது, பின்பு என்ன வரும் என்ற நேர்மையான கேள்விகளோடு புத்தகத்தின் முதல் பாதியை முடிப்பது.
- 6:1–2 — ஒரு கொடிய தீமை: தேவன் ஒருவனுக்குச் செல்வத்தையும் உடைமைகளையும் கனத்தையும் தருகிறார், அவனுக்கு ஒன்றும் குறைவில்லை — ஆனால் அவற்றை அனுபவிக்கும் திறனைத் தருவதில்லை; அதற்குப் பதிலாக ஓர் அந்நியன் அவற்றை அனுபவிக்கிறான். இது ஆவியும், வேதனையான ஒரு நோயுமாயிருக்கிறது.
- 6:3–6 — ஒருவனுக்கு நூறு பிள்ளைகள் இருந்து, அவன் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும், நல்லவற்றை அனுபவிக்க முடியாமலும், முறையான அடக்கம் இல்லாமலும் இருந்தால், செத்துப் பிறந்த குழந்தை அவனைவிட நல்ல நிலையிலிருக்கிறது — குறைந்தபட்சம் அதற்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கிறது. மகிழ்ச்சியின்றி இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும், எல்லாரும் ஒரே இடத்துக்கே போகிறார்கள்.
- 6:7–9 — மனிதனின் உழைப்பெல்லாம் அவன் வாய்க்காகவே; ஆனாலும் பசி ஒருபோதும் நிறைவதில்லை. மூடனைவிட ஞானிக்கு என்ன மேன்மை? ஆசையின் அலைச்சலைவிடக் கண்கள் காண்பதே மேல்.
- 6:10–12 — இருப்பதெல்லாம் ஏற்கெனவே பெயரிடப்பட்டிருக்கிறது; தன்னைவிட வலியவனோடு யாரும் வாதாட முடியாது. அதிக வார்த்தைகள் அதிக ஆவியையே சேர்க்கின்றன. நிழலைப் போன்ற வாழ்க்கையின் சில நாட்களில் ஒருவனுக்கு எது நல்லது என்றும், அவற்றுக்குப் பின்பு சூரியனுக்குக் கீழே என்ன நடக்கும் என்றும் யாருக்குத் தெரியும்?
முக்கிய வசனம்: பிரசங்கி 6:12 · அதனால் என்ன: நாம் விரும்பிய எல்லாவற்றையும் பெற்றும் இன்னும் பசியோடு இருக்க முடியும். மனநிறைவு என்பதே ஓர் ஈவு, வெற்றியின் தானியங்கி விளைவு அல்ல என்று போதகர் சொல்கிறார். அது நிதானப்படுத்துகிறது; ஆனால் அது நம்மை விடுதலையாக்கவும் செய்கிறது: அடுத்ததைத் துரத்துவதற்குப் பதிலாக, ஏற்கெனவே நம் கைகளில் இருப்பதை அனுபவிக்கும் திறனைத் தேவனிடம் கேட்கலாம்.