அயலார், பறவைகள், திருமணம்

சாலையில் அலைந்துதிரியும் அயலானின் ஆட்டைக் கடந்து போகிறீர்கள். அது உங்கள் ஆடு அல்ல, உங்கள் பிரச்சினையும் அல்ல; உங்களுக்கு உங்கள் சொந்த வேலை இருக்கிறது. நம்மில் பெரும்பாலானோருக்கு அந்த உணர்வு தெரியும். உபாகமம் 22 இப்படித் தொடங்குகிறது: நீ முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்ளக்கூடாது. அதைத் திருப்பிக் கொண்டுவா. விழுந்த கழுதையைத் தூக்க உதவு. யாரும் விழாதபடி உன் தட்டையான கூரையைச் சுற்றிக் கைப்பிடிச்சுவர் கட்டு. பின்பு அதிகாரம் திருமணத்துக்கும் பாலியல் குற்றங்களுக்கும் திரும்புகிறது — இன்றைய அநேக வாசகர்கள் ஆழ்ந்த கலக்கமூட்டுவதாகக் காணும் சட்டங்களோடு. முழு அதிகாரத்தையும் மெதுவாக வாசித்து, அது எதைப் பாதுகாக்கிறது, எதை முன்னனுமானிக்கிறது என்ற இரண்டையும் கவனிப்பது தகும்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது மூன்றாம் பகுதி — இங்கே தேவன்மேலுள்ள உடன்படிக்கை அன்பு அயலானின் மிருகங்கள், பாதுகாப்பு, குடும்பம் இவற்றுக்கான அக்கறையாகச் செயல்படுத்தப்படுகிறது. திருமணச் சட்டங்கள், ஒரு மகளின் திருமணம் அவளுடைய தகப்பனால் ஏற்பாடுசெய்யப்படும் குடும்ப, பொருளாதார விஷயமாக இருந்த ஒரு உலகத்தைச் சேர்ந்தவை. பிற்கால வேதவாக்கியங்கள் இவற்றில் சிலவற்றை முன்னெடுத்துச் செல்கின்றன — இயேசு அணிந்திருந்த தொங்கல்கள் போல (மத்தேயு 9:20); வேறு சில பகுதிகளைத் தாண்டியும் செல்கின்றன — திருமணம் பற்றிய புதிய ஏற்பாட்டுப் போதனையைப் போல.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அன்றாட அயலக அன்பையும், படைப்புக்கும் தேவனுடைய ஒழுங்குக்குமான மரியாதையையும் கற்பிப்பதும்; அதன் காலத்தின் சமூகக் கட்டமைப்புகளுக்குள், பொய்க்குற்றச்சாட்டு, விபசாரம், பாலியல் வன்முறை ஆகியவற்றிலிருந்து திருமணத்தையும் சமூகத்தையும் பாதுகாப்பதும்.

• 22:1–4 — வழிதப்பிய மாடோ ஆடோ திருப்பிக்கொடுக்கப்பட வேண்டும்; அதன் சொந்தக்காரன் கேட்கும்வரை பத்திரமாக வைக்கப்பட வேண்டும்; காணாமல்போன எந்தப் பொருளுக்கும் இதுவே பொருந்தும். விழுந்த மிருகத்தைத் தூக்கவும் அயலானுக்கு உதவ வேண்டும். அயலானின் இழப்பிலிருந்து 'நீ ஒளிந்துகொள்ளக்கூடாது'.
• 22:5–12 — சிறிய சட்டங்களின் ஒரு வரிசை: எதிர்ப்பாலாரின் உடையை அணியக்கூடாது; முட்டைகளை எடுத்துக்கொள், ஆனால் தாய்ப்பறவையைப் போகவிடு; புதிய கூரைக்குக் கைப்பிடிச்சுவர் கட்டு; விதைகளையோ, உழும் மிருகங்களையோ, கம்பளியையும் சணலையுமோ கலக்காதே; உன் போர்வையின் நான்கு மூலைகளிலும் தொங்கல்களை அணிந்துகொள்.
• 22:13–21 — ஒரு கணவன் தன் மணமகள் கன்னியல்ல என்று பொய்யாகக் கூறினால், அவளுடைய பெற்றோர் சான்றைக் காட்டுகிறார்கள்; அவனுக்கு அபராதம் விதிக்கப்பட்டு, அவளைத் தள்ளிவிடும் உரிமையையும் அவன் இழக்கிறான். குற்றச்சாட்டு உண்மையென்று நிரூபிக்கப்பட்டால், அவள் தன் தகப்பனின் வாசலில் கல்லெறியப்படுகிறாள். சட்டம் அவதூறைத் தண்டிக்கிறது, ஆனால் பெண்ணின்மேல் பாரமாக விழுகிறது.
• 22:22–27 — திருமணமான அல்லது நிச்சயிக்கப்பட்ட பெண்ணோடு விபசாரம் இருவருக்கும் மரணத்தைக் கொண்டுவருகிறது. ஆனால் நிச்சயிக்கப்பட்ட பெண் வெளிநிலத்தில் தாக்கப்பட்டால், ஆண் மட்டுமே சாகிறான்; அவள் ஒரு கொலையால் பாதிக்கப்பட்டவளைப் போல நடத்தப்படுகிறாள் — ஏனெனில் அவள் கூக்குரலிட்டும் கேட்க யாரும் இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்.
• 22:28–30 — நிச்சயிக்கப்படாத ஒரு கன்னியைப் பிடிக்கும் ஒருவன் அவளுடைய தகப்பனுக்கு ஐம்பது சேக்கல் கொடுத்து, அவளை மணந்து, அவளை ஒருபோதும் தள்ளிவிடக்கூடாது. ஒருவன் தன் தகப்பனின் மனைவியை மணக்கக்கூடாது.

முக்கிய வசனம்: உபாகமம் 22:4  ·  அதனால் என்ன: முதல் பாதி இன்னும் நேரடியாகப் பேசுகிறது: அயலானின் இழப்பைக் கடந்து போகாதே, பாதுகாப்பாகக் கட்டு, இயற்கையை முற்றிலும் வெறுமையாக்காதே. இரண்டாம் பாதி கடினமானது. அதன் சட்டங்கள் ஒரு மகளின் திருமணத்தின்மேல் தகப்பனின் கட்டுப்பாட்டை முன்னனுமானிக்கின்றன; பாதிக்கப்பட்ட ஒருத்தியைத் தன்னைத் தாக்கியவனை மணக்கக் கட்டாயப்படுத்துவது இன்று சரியாகவே நினைத்துப்பார்க்க முடியாதது. யூத, கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் நீண்டகாலமாக இந்த வசனங்களோடு போராடியிருக்கிறார்கள்; வயலிலிருந்த பெண்ணுக்கான அக்கறையை அதிகாரம் தானே காட்டுகிறது — பிற்கால விளக்கவுரையாளர்கள் அதன்மேல் கட்டினார்கள்.