புல்லைத் தின்ற ராஜா

ஒவ்வொரு நகரத்திலும் எல்லாவற்றின்மேலும் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதன் இருக்கிறான்: மருத்துவமனைப் பிரிவு, விளையாட்டரங்கம், பள்ளி வாசல், மேம்பாலத்திலுள்ள கல்வெட்டு. சில நேரங்களில், வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில், அதே மனிதன் தன் சொந்தக் கட்டடத்தின் வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்திருக்கிறான்; ஒருவரும் அவனை அடையாளம் காண்பதில்லை. அதிகாரம் உண்மையானது; அது கடனாகப் பெற்றதும்கூட. தானியேல் 4 புத்தகத்திலேயே மிக விசித்திரமான அதிகாரம், ஏனெனில் அதைச் சொல்பவன் பேரரசனே. பாபிலோனைக் கட்டிய நேபுகாத்நேச்சார், தான் உண்டாக்கியதை வியந்துகொண்டு தன் அரண்மனை மேல்தளத்தில் எப்படி நின்றான் என்றும் — அதே நேரத்தில் எப்படித் தன் புத்தியை இழந்து, மாடுகளோடு வயல்களில் மேயும் நிலைக்கு வந்தான் என்றும் முழு உலகத்துக்கும் சொல்கிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியின் சிறையிருப்பில், உலகத்தை உண்மையில் யார் ஆளுகிறார் என்று தானியேலின் கதைகள் தொடர்ந்து கேட்கின்றன. 2-ஆம் அதிகாரம் ஒரு சிலையாலும் ஒரு கல்லாலும் பதில் சொன்னது; 3-ஆம் அதிகாரம் ஓர் அக்கினிச்சூளையால்; 4-ஆம் அதிகாரம் பேரரசனின் சொந்தச் சாட்சியால் பதில் சொல்கிறது. பாடம் மூன்று முறை திரும்பச் சொல்லப்படுகிறது: உன்னதமானவர் மனுஷருடைய ராஜ்யங்களின்மேல் ஆளுகை செய்து, தமக்குச் சித்தமானவனுக்கு அவற்றைக் கொடுக்கிறார். இதைக் கற்றுக்கொள்ளாத ஒரு பிற்கால ராஜா மிகக் கடுமையான முடிவைச் சந்திக்கும் 5-ஆம் அதிகாரத்துக்கு இது ஆயத்தம் செய்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பூமியிலேயே மிக வல்லமையுள்ள மனிதன் தாழ்த்தப்பட்டு மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டு, தன் ராஜ்யம் தேவனுடைய ஈவு என்று அறிக்கையிடுவதைக் காட்டுவது — ஒரு சிறைப்பட்டவன் அதிகாரத்திடம் கடினமான உண்மையை எப்படிக் கவனத்தோடு பேசலாம் என்பதற்குத் தானியேல் மூலம் ஒரு மாதிரியைக் கொடுப்பது.

• 4:1–18 — நேபுகாத்நேச்சார் உன்னதமானவருக்குத் துதியோடு எல்லா ஜனங்களையும் வாழ்த்தி, பின்பு தன் சொப்பனத்தைச் சொல்கிறான்: வானத்தை எட்டி, எல்லா ஜீவன்களுக்கும் நிழல் கொடுக்கும் ஒரு பெரிய மரம்; பரிசுத்தமான ஒரு 'காவலாளன்' அதை வெட்டும்படியும், அதன் அடிமரத்தை இரும்பாலும் வெண்கலத்தாலும் கட்டும்படியும், ஏழு காலங்கள் அதன்மேல் கடந்துபோகும்படியும் கட்டளையிடும்வரை.
• 4:19–27 — பெல்தெஷாத்சார் என்று அழைக்கப்படும் தானியேல் கலங்கி, இந்தச் சொப்பனம் ராஜாவின் சத்துருக்களைப் பற்றியதாக இருக்கக்கூடாதா என்று விரும்புகிறான். ஆனாலும் உண்மையைச் சொல்கிறான்: அந்த மரம் ராஜாவே; தேவனுடைய ஆளுகையை அவன் ஒப்புக்கொள்ளும்வரை ஒரு மிருகத்தைப்போல வாழும்படி துரத்திவிடப்படுவான். நீதியைச் செய்து, ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டுவதன் மூலம் தன் பாவங்களை விட்டுவிடும்படி அவன் ராஜாவை வேண்டிக்கொள்கிறான்.
• 4:28–33 — ஒரு வருஷத்துக்குப் பின், தன் அரண்மனையின் மேல்தளத்தில் உலாவிக்கொண்டிருக்கும்போது, தன் சொந்த வல்லமையால் கட்டிய மகா பாபிலோனைக் குறித்து ராஜா வீம்பு பேசுகிறான். வானத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் உடனே பதில் சொல்கிறது; அவன் துரத்திவிடப்பட்டு, மாடுகளைப்போலப் புல்லைத் தின்று, பனியில் நனைந்து, அவனுடைய தலைமுடியும் நகங்களும் நீளமாக வளர்கின்றன.
• 4:34–37 — அந்தக் காலத்தின் முடிவில் அவன் வானத்துக்கு நேராகக் கண்களை ஏறெடுக்கிறான்; அவனுடைய புத்தி திரும்புகிறது; நியாயமான வழிகளையுடையவரும், பெருமையுள்ளவர்களைத் தாழ்த்த வல்லவருமான பரலோகத்தின் ராஜாவை அவன் துதிக்கிறான். அவனுடைய ராஜ்யமும் மகிமையும் அவனுக்குத் திரும்பக் கொடுக்கப்படுகின்றன.

முக்கிய வசனம்: தானியேல் 4:34  ·  அதனால் என்ன: தானியேல் ஒரு கொடுங்கோலனிடம் எப்படிப் பேசுகிறான் என்று கவனியுங்கள்: அவன் ராஜாவின் வீழ்ச்சியில் மகிழாமல், ராஜாவுக்காகக் கலங்குகிறான்; அவனுடைய ஆலோசனை நடைமுறையானது — நீதியைச் செய்யுங்கள், ஏழைகளுக்கு இரக்கம் காட்டுங்கள். கதை எப்படி முடிகிறது என்றும் கவனியுங்கள்: பெருமையுள்ள மனிதன் அழிக்கப்படுவதோடு அல்ல, அவன் மேலே நோக்கிப் பார்த்தவுடன் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுவதோடு. பெருமை ஒருவகைப் பைத்தியமாகவும், தாழ்மை தெளிந்த புத்தியின் திரும்புதலாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.