எசேக்கியாவின் வியாதியும் பாபிலோனியத் தூதுவர்களும்

மருத்துவமனை நடைபாதைகள் மனிதர்களை மாற்றுகின்றன. ஆண்டுக்கணக்கில் திட்டங்கள் தீட்டிக்கொண்டிருந்த ஒருவர், மருத்துவரிடமிருந்து சில வார்த்தைகளைக் கேட்டு, இனிச் செய்வதற்கு ஜெபம் மட்டுமே மிச்சமிருக்கிறது என்று சுவரை நோக்கித் திரும்புகிறார். பின்பு, சில வேளைகளில், செய்தி மாறுகிறது; எதிர்பார்த்ததைவிட அதிக காலத்தோடு அவர்கள் வெயிலுக்குள் வெளியே நடக்கிறார்கள். அந்தக் கூடுதல் காலத்தை அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதே உண்மையான கதை. எசேக்கியா ராஜா மரிக்கப்போகிறார் என்பதால் தம் வீட்டை ஒழுங்குபடுத்தும்படி சொல்லப்படுகிறார். அவர் அழுது ஜெபிக்கிறார்; பதினைந்து ஆண்டுகள் அவருக்குக் கொடுக்கப்படுகின்றன. பின்பு பாபிலோனிலிருந்து முகஸ்துதி நிறைந்த ஒரு சந்திப்பு வருகிறது; சுகமாக்கப்பட்ட ஒரு ராஜா தன் பெருமையை என்ன செய்கிறார் என்பதே கேள்வியாகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: எருசலேமின் விடுதலைக்குப் பிறகே இராஜாக்களும் ஏசாயாவும் இந்தக் கதையைச் சொல்லுகின்றன; இருந்தாலும் 'அந்நாட்களில்' என்று அது தொடங்குவதும், அசீரியாவிடமிருந்து விடுவிக்கப்படும் வாக்குத்தத்தமும் (20:6), இது அந்த நெருக்கடிக்கு முன்போ அதன் நடுவிலோ நடந்திருக்கலாம் என்று சுட்டுகின்றன. பாபிலோனியத் தூதுக்குழுவே திருப்புமுனை: இதுவரை அச்சுறுத்தல் அசீரியாவாக இருந்தது; ஆனால் ஏசாயாவின் வார்த்தை, ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாகக் கழித்து யூதாவின் ராஜ்யத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் சாம்ராஜ்யமாகிய பாபிலோனை நோக்கி வாசகரின் கண்களைத் திருப்புகிறது. சிறையிருப்பில் உள்ளவர்களுக்குச் சொல்லப்படும் ஆறுதலின் வார்த்தைகளுக்குள் நுழையும் கீல்முனையாக ஏசாயா புத்தகம் இந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எசேக்கியாவின் விசுவாசத்தையும் அவருடைய பலவீனத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுவது: அவருடைய கண்ணீருக்குத் தேவன் சுகத்தால் பதிலளிக்கிறார்; இருந்தாலும் பாபிலோனின் தூதுவர்களுக்கு அவர் பெருமையோடு காட்டியது, யூதாவின் பொக்கிஷங்களும் அரச குமாரர்களும் ஒருநாள் பாபிலோனுக்குக் கொண்டுபோகப்படுவார்கள் என்னும் முதல் அறிவிப்பை வரவழைக்கிறது.

• 2 இராஜாக்கள் 20:1–7 — எசேக்கியா சாகும் வியாதியாய் இருக்கிறார்; தம் காரியங்களை ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ளும்படி ஏசாயா அவரிடம் சொல்லுகிறார். ராஜா தன் முகத்தைச் சுவரை நோக்கித் திருப்பி அழுது, தன்னுடைய உண்மையைத் தேவனுக்கு நினைப்பூட்டுகிறார். நடு முற்றத்தை ஏசாயா விட்டுப் போவதற்குள் அவர் திரும்ப அனுப்பப்படுகிறார்: தேவன் கேட்டார்; மூன்று நாளைக்குள் எசேக்கியாவைச் சுகமாக்குவார், பதினைந்து ஆண்டுகளைச் சேர்ப்பார், நகரத்தை அசீரியாவிடமிருந்து காப்பார். கொப்புளத்தின்மேல் அத்திப்பழ ஒத்தடம் வைக்கப்படுகிறது.
• 2 இராஜாக்கள் 20:8–11 — தான் சுகமாவேன் என்பதற்கு ஓர் அடையாளத்தை எசேக்கியா கேட்கிறார். ஏசாயா ஒரு தெரிவை முன்வைக்கிறார்: நிழல் பத்துப் படி முன்னே போகவேண்டுமா, பத்துப் படி பின்னே போகவேண்டுமா? எசேக்கியா கடினமானதைத் தெரிந்துகொள்கிறார்; ஏசாயாவின் ஜெபத்தில் ஆகாசின் படிக்கட்டில் நிழல் பத்துப் படி பின்னே போகிறது.
• ஏசாயா 38:1–22 — ஏசாயா அதே கதையைச் சுருக்கமாகச் சொல்லி, பின்பு இராஜாக்களில் இல்லாத ஒன்றைத் தருகிறார்: சுகமான பிறகு எசேக்கியா எழுதிய பாடல். மேய்ப்பனுடைய கூடாரத்தைப்போலத் தன் வாழ்க்கை சுருட்டப்பட்டதாகவும், தறியிலிருந்து துணி அறுக்கப்படுவதுபோல அறுக்கப்பட்டதாகவும் அவர் உணர்ந்திருந்தார்; இப்போது தன் பாவங்களைத் தமக்குப் பின்னாக எறிந்துவிட்டதற்காக தேவனைத் துதிக்கிறார்; ஏனெனில் பாதாளம் அவரைத் துதிக்க முடியாது. அத்திப்பழ ஒத்தடமும், அடையாளம் கேட்ட ராஜாவின் வேண்டுகோளும் ஓர் அடிக்குறிப்பைப்போல இறுதியில் மட்டுமே தோன்றுகின்றன.
• 2 இராஜாக்கள் 20:12–19 — பாபிலோனின் ராஜாவாகிய மெரோதாக்பலாதான், வியாதியைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டுக் கடிதங்களையும் ஒரு காணிக்கையையும் அனுப்புகிறான். எசேக்கியா தூதுவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் காட்டுகிறார் — வெள்ளி, பொன், கந்தவர்க்கங்கள், எண்ணெய், தன் ஆயுதசாலை, தன் பொக்கிஷங்கள் அனைத்தும். அவர்கள் என்ன கண்டார்கள் என்று ஏசாயா கேட்டு, பின்பு அவை அனைத்தும், ராஜாவின் சொந்த வம்சத்தினர் சிலரும், பாபிலோனுக்குக் கொண்டுபோகப்படுவார்கள் என்று அறிவிக்கிறார். தன் நாட்களிலே சமாதானம் இருக்கும் என்பதால், அந்த வார்த்தை நல்லது என்று எசேக்கியா சொல்லுகிறார்.
• ஏசாயா 39:1–8 — பாபிலோனியச் சந்திப்பைப் பற்றிய ஏசாயாவின் விவரிப்பு, இராஜாக்களோடு ஏறக்குறைய வார்த்தைக்கு வார்த்தை ஒத்திருக்கிறது. சிறையிருப்பிலுள்ள ஒரு ஜனத்துக்கு ஆறுதல் சொல்லி 40ஆம் அதிகாரம் தொடங்குவதற்குச் சற்று முன், இந்த அச்சுறுத்தும் குறிப்போடு அது புத்தகத்தின் முதல் பாதியை முடிக்கிறது.
• 2 இராஜாக்கள் 20:20–21 — இறுதிச் சுருக்கம், எசேக்கியா நகரத்துக்குள் தண்ணீரைக் கொண்டுவந்த குளத்தையும் சுரங்கத்தையும் குறிப்பிடுகிறது. அவர் மரிக்கிறார்; அவருடைய மகன் மனாசே அவருக்குப் பதிலாக அரசாளுகிறான்.

முக்கிய வசனம்: 2 இராஜாக்கள் 20:5  ·  அதனால் என்ன: எசேக்கியாவின் ஜெபம் நேர்மையானது: அவர் அழுது, வாழவேண்டும் என்று கேட்கிறார்; அதற்காக உரை அவரைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால் சுகம் அவரை ஞானியாக்கவில்லை. தன் காலத்துக்குப் பிறகே பேரழிவு வரும் என்று அவர் இறுதியில் ஆறுதலடைவது, ஒரு பிரச்சினையை அடுத்த தலைமுறையின்மேல் தள்ளிவைத்த எவருக்கும் அசௌகரியமான அளவு பரிச்சயமானது. நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட காலத்தை நாம் என்ன செய்கிறோம் என்றும், நன்றியுணர்வு நமக்குப் பின் வருகிறவர்களுக்கான அக்கறையாக வளருகிறதா என்றும் இந்த அதிகாரம் கேட்கிறது.