கோடிக்கணக்கான இந்தியர்கள் வீட்டிலிருந்து வெகு தொலைவில் வாடகை அறைகளில் வாழ்கிறார்கள் — தகரக் கொட்டகைகளில் கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள், விடுதிகளில் மாணவர்கள், ஒற்றை அறைக் குடியிருப்புகளில் குடும்பங்கள் — அவர்களில் பலர் ஒரே அமைதியான கனவைச் சுமக்கிறார்கள்: ஒருநாள், நமக்கென்று சொந்தமாக ஒரு வீடு. தாமே ஒரு கூடாரத் தொழிலாளியான பவுலுக்கு அந்த உணர்வு தெரியும். நம் சரீரங்கள் கூடாரங்களைப் போன்றவை என்கிறார்: பயனுள்ளவை, தற்காலிகமானவை, எளிதில் மடித்துவைக்கப்படுபவை. அவற்றில் நாம் தவிக்கிறோம்; வீடற்றவர்களாக விடப்பட அல்ல, தேவன் கட்டும் நிரந்தர வீட்டுக்குள் குடிபோக ஏங்குகிறோம். பின்பு, வீடுகளைப் பற்றிப் பேசிய பின்பு, வீடு திரும்புதலைப் பற்றிப் பேசுகிறார் — பிரிந்துபோன மக்களைத் தேவன் கிறிஸ்துவின் மூலம் எப்படித் தம்மிடம் திரும்பக் கொண்டுவருகிறார் என்றும், மற்றவர்களுக்கும் அதையே செய்யும்படி அவர்களை எப்படி அனுப்புகிறார் என்றும்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி, ஆறாம் பகுதியை நோக்கிச் சாய்ந்து. 'புதிய படைப்பு' கதையின் முடிவின் மொழி — புதிய வானம், புதிய பூமி பற்றிய தீர்க்கதரிசிகளின் வாக்குறுதி — அது ஏற்கனவே உடைத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டது என்று பவுல் சொல்கிறார்: கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கும் எவரும் இப்போதே அதன் பகுதி. இந்த அதிகாரம் நான்காம் பகுதியின் இருதயத்தையும் பெயரிடுகிறது: தேவன் உலகத்தைத் தம்மோடே ஒப்புரவாக்கும்படி, ஒருவர் எல்லாருக்காகவும் மரித்தார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: உயிர்த்தெழுதல் வாழ்வின் நம்பிக்கையில் பவுலின் தைரியத்தை நிலைநிறுத்துவது; எல்லாரும் கிறிஸ்துவின் நியாயத்தீர்ப்புக்கு முன் நிற்பார்கள் என்று கொரிந்தியருக்கு நினைவூட்டுவது; சுவிசேஷத்தைத் தம் ஸ்தானாபதிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட, தேவனுடைய ஒப்புரவாக்குதலின் கிரியையாக முன்வைப்பது.
- 5:1–10 — பூமிக்குரிய நம்முடைய கூடாரம் அழிந்துபோனாலும், பரலோகத்தில் தேவனால் கட்டப்பட்ட நித்திய வீடு நமக்கு உண்டு. பரலோகத்திலிருந்து வரும் நம்முடைய வாசஸ்தலத்தைத் தரித்துக்கொள்ள வாஞ்சித்துத் தவிக்கிறோம்; ஆவியானவர் தேவன் தரும் அச்சாரம். சரீரத்தை விட்டுக் கர்த்தரிடத்தில் குடியிருக்கவே அதிகமாய் விரும்புகிறோம் — ஆனால் எப்படியிருந்தாலும் அவருக்குப் பிரியமாயிருக்க நாடுகிறோம், ஏனெனில் நாம் எல்லாரும் கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்துக்கு முன்பாக வெளிப்பட வேண்டும்.
- 5:11–15 — கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலை அறிந்து, பவுல் மனிதர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டுகிறார். அவர் புத்திமயங்கினவராகத் தோன்றினாலும், தெளிந்த புத்தியுள்ளவராகத் தோன்றினாலும், அது தேவனுக்காகவும் அவர்களுக்காகவும். கிறிஸ்துவின் அன்பு அவரை நெருக்கி ஏவுகிறது: உயிரோடிருப்பவர்கள் இனித் தங்களுக்கென்று பிழைக்காமல், தங்களுக்காக மரித்து எழுந்தவருக்கென்று பிழைக்கும்படி, ஒருவர் எல்லாருக்காகவும் மரித்தார்.
- 5:16–17 — ஆகவே பவுல் இனி ஒருவரையும் வெறும் மனிதக் கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பதில்லை — ஒருகாலத்தில் கிறிஸ்துவையும் அப்படிப் பார்த்தார், இனி அப்படியல்ல. ஒருவன் கிறிஸ்துவுக்குள் இருந்தால் புதிய சிருஷ்டியாயிருக்கிறான்: பழையவைகள் ஒழிந்துபோயின, எல்லாம் புதிதாயின.
- 5:18–21 — இவை எல்லாம் தேவனால் உண்டாயின; அவர் கிறிஸ்துவின் மூலம் நம்மைத் தம்மோடே ஒப்புரவாக்கி, மனிதருடைய பாவங்களை அவர்கள்மேல் சுமத்தாமல், ஒப்புரவாக்குதலின் ஊழியத்தை நமக்குக் கொடுத்தார். நாம் கிறிஸ்துவுக்காக ஸ்தானாபதிகள்: தேவனோடே ஒப்புரவாகுங்கள். பாவம் அறியாதவர் நமக்காகப் பாவமாக்கப்பட்டார்; நாம் அவருக்குள் தேவனுடைய நீதியாகும்படிக்கே.
- மரணத்தின்போது விசுவாசிகள் கிறிஸ்துவுடன் உணர்வுள்ள ஒரு 'இடைநிலைக்குள்' பிரவேசித்து, முடிவில் உயிர்த்தெழுதல் சரீரத்துக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள் — வரலாற்றுக் கிறிஸ்தவத்தின் பெரும்பான்மைக் கருத்து.
- அந்த 'வீடு' உயிர்த்தெழுதல் சரீரமே; அதைப் பவுல் இங்கே மரணத்தின்போதே பெற நம்புகிறார், அல்லது அவ்வளவு விரைவில் எதிர்பார்க்கிறார் என்பதால் கட்டங்களை வேறுபடுத்தவில்லை.
- நிருபங்களுக்கு இடையே பவுலின் சிந்தனை வளர்ந்தது; ஆகவே எந்த ஒரு திட்டவரைவையும் ஒவ்வொரு பகுதியின்மேலும் திணிக்கக்கூடாது.
முக்கிய வசனம்: 2 கொரிந்தியர் 5:17 · அதனால் என்ன: சாதி, வர்க்கம், மொழி, குடும்பப் பெயர் ஆகியவற்றால் மக்களை வகைப்படுத்தும் ஒரு சமுதாயத்தில் 'இனி மனிதக் கண்ணோட்டத்தில் அல்ல' என்பது ஒரு புரட்சிகரமான வரி. பவுல் சொல்வது சரியென்றால், ஒருவரையொருவர் தரவரிசைப்படுத்த நாம் பயன்படுத்தும் வகைப்பாடுகள் ஒழிந்துபோகும் 'பழையவைகளின்' பகுதி. இந்த அதிகாரத்தில் ஒப்புரவாக்குதல் தேவன் நமக்காகச் செய்யும் ஒன்று மட்டுமல்ல, அவர் நம்மிடம் ஒப்படைக்கும் ஒரு பணியும்கூட — குடும்பங்களிலும், சபைகளிலும், அக்கம்பக்கங்களிலும்.