- 2 நாளாகமம் 30 BSB ↗
நீண்ட பகைக்குப் பிறகு நடக்கும் ஒரு குடும்பத் திருமணத்தைக் கற்பனை செய்யுங்கள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் பேசுவதை நிறுத்திய உறவினர்களுக்கு — மற்ற எல்லாரும் கைவிட்ட குடும்பத்தின் அந்தப் பக்கத்துக்கு — விருந்தளிப்பவர் அழைப்பிதழ்களை அனுப்புகிறார். சிலர் அட்டையைக் கிழித்துப்போட்டுச் சிரிக்கிறார்கள். ஒருசிலர் பேருந்தில் ஏறுகிறார்கள். அவர்கள் வந்து சேரும்போது, அவர்களுக்கு வழக்கங்கள் தெரியவில்லை, சில காரியங்களைத் தவறாகச் செய்கிறார்கள், கண்டிப்பான அத்தைமார் திகைத்துப்போகிறார்கள். விருந்தளிப்பவர் விதிகளுக்கும் வரவேற்புக்கும் இடையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. 2 நாளாகமம் 30 அந்தக் கதையை ஒரு தேசத்தின் அளவில் சொல்லுகிறது: விழுந்துபோன வடக்கில் தப்பிப்பிழைத்தவர்களை எருசலேமில் பஸ்காவை ஆசரிக்க எசேக்கியா அழைக்கிறான்; அவர்கள் ஆயத்தமில்லாமல் வரும்போது என்ன செய்வது என்று அவன் தீர்மானிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ராஜ்யம் பிளவுபட்டு (1 இராஜாக்கள் 12) இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு, சமாரியா விழுந்த (2 இராஜாக்கள் 17) சிறிது காலத்துக்குள், தாவீதின் வம்சத்து ராஜா ஒருவன் 'இஸ்ரவேல் அனைத்தையும்' நோக்கிக் கை நீட்டுவதை நாளாகமம் காட்டுகிறது. பஸ்கா யாத்திரையை (யாத்திராகமம் 12) — இஸ்ரவேல் ஒரு மக்களான இரவை — நினைவுகூருகிறது. சிறையிருப்பிலிருந்து திரும்பியவர்களுக்காக எழுதப்பட்ட நாளாகமத்துக்கு, இஸ்ரவேல் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதன் சித்திரம் இது: ஒரே மக்கள், ஒரே ஆலயத்தில், விடுதலையின் ஒரே கதையைச் சுற்றிக் கூடிவருவது. தம்மைத் தேடுகிறவர்கள்மேல் தேவன் காட்டும் இரக்கம் என்ற கருப்பொருள் புத்தகம் முழுவதும் ஓடுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: உடைந்துபோன ஒரு மக்களை மீண்டும் இணைக்க ஒரு ராஜா ஆராதனையைப் பயன்படுத்த முயல்வதைக் காட்டுவது; சடங்கு விதிகளில் குறைவுபட்டாலும், தம்மை உண்மையாகத் தேடுகிறவர்களைத் தேவன் வரவேற்கிறார் என்று கற்பிப்பது.
- 30:1–12 — ஆசாரியர்கள் சரியான நேரத்தில் ஆயத்தமாக இல்லாததால், நியாயப்பிரமாணம் அனுமதித்தபடி (எண்ணாகமம் 9), எசேக்கியாவும் சபையும் பஸ்காவை இரண்டாம் மாதத்துக்கு மாற்றுகிறார்கள். அசீரியாவின் தாக்குதல்களில் தப்பிப்பிழைத்தவர்கள் தேவனிடம் திரும்பும்படி வற்புறுத்தும் கடிதங்களைத் தூதுவர்கள் பெயெர்செபா முதல் தாண் வரை கொண்டுசெல்லுகிறார்கள். பலர் அவர்களைப் பரியாசம் பண்ணுகிறார்கள்; ஆசேர், மனாசே, செபுலோன் ஆகியவற்றிலிருந்து சிலர் தங்களைத் தாழ்த்தி வருகிறார்கள்; கீழ்ப்படிவதில் யூதா ஒருமனப்படுகிறது.
- 30:13–20 — பெரிய கூட்டம் கூடுகிறது. அவர்கள் முதலில் எருசலேமிலுள்ள பலிபீடங்களை இடித்துப்போடுகிறார்கள், பின்பு பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டிகளை அடிக்கிறார்கள். வடக்கிலிருந்து வந்த பலர் தங்களைச் சுத்திகரித்துக்கொள்ளாமலே புசிக்கிறார்கள். விதிகளின்படி சுத்திகரிக்கப்படாவிட்டாலும், தேவனைத் தேடத் தன் இருதயத்தை நோக்கமாக வைத்த ஒவ்வொருவரையும் நல்லவராகிய கர்த்தர் மன்னிக்கும்படி எசேக்கியா ஜெபிக்கிறான்; தேவன் மக்களைக் குணமாக்குகிறார்.
- 30:21–27 — இசையோடும் போதனையோடும் பண்டிகை ஏழு நாட்கள் நடக்கிறது; இன்னும் ஏழு நாட்கள் தொடரச் சபை தீர்மானிக்கிறது. ராஜாவும் அதிகாரிகளும் ஆயிரக்கணக்கான மிருகங்களைக் கொடுக்கிறார்கள். சாலொமோனின் நாட்கள் முதல் இதற்கு ஒப்பான மகிழ்ச்சி இருந்ததில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆசாரியர்களின் ஆசீர்வாதம் பரலோகத்திலுள்ள தேவனுடைய வாசஸ்தலத்தை எட்டுகிறது.
- சாராம்சத்தில் வரலாற்றுப்பூர்வமானது: சமாரியாவின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, வடக்கு இஸ்ரவேலர்களை எருசலேமை நோக்கி ஈர்க்க ஒரு யூதா ராஜாவுக்கு நல்ல மத, அரசியல் காரணங்கள் இருந்தன. இராஜாக்கள் புத்தகம் பயன்படுத்தாத ஆதாரங்கள் நாளாகம ஆசிரியரிடம் இருந்தன; சங்கடமான விவரங்கள் (தள்ளிவைக்கப்பட்ட தேதி, தீட்டுள்ள ஆராதனைக்காரர்கள்) கற்பனை செய்யப்பட்டவையாகத் தெரியவில்லை.
- பெரும்பாலும் நாளாகம ஆசிரியரின் சொந்தப் படைப்பு: மீண்டும் இணைந்த 'இஸ்ரவேல் அனைத்தும்' என்ற நாளாகமத்தின் இலட்சியத்தை வெளிப்படுத்த, யோசியாவின் புகழ்பெற்ற பஸ்காவை (2 இராஜாக்கள் 23) மாதிரியாகக் கொண்டு இந்தக் கதை அமைக்கப்பட்டது என்று சில அறிஞர்கள் நினைக்கிறார்கள். இராஜாக்கள் புத்தகத்தின் மௌனத்தையும், யோசியாவின் பஸ்காவுக்கு ஈடு இல்லை என்ற அதன் கூற்றையும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.
- மீண்டும் சொல்லப்பட்ட ஒரு வரலாற்று மையம்: எசேக்கியா குறிப்பிடத்தக்க ஒரு பஸ்காவையோ சீர்திருத்தக் கூட்டத்தையோ நடத்தினான்; நாளாகமம் அதைத் தன் சொந்த மொழியிலும் தன் சொந்தக் கருப்பொருள்களோடும் சொல்லியிருக்கிறது.
முக்கிய வசனம்: 2 நாளாகமம் 30:9 · அதனால் என்ன: எசேக்கியாவின் அழைப்பைப் பலர் பரியாசம் பண்ணினார்கள், ஆனாலும் அவன் அதை அனுப்பினான். வந்தவர்கள் அதைத் தவறாகச் செய்தபோது, அவன் அவர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடவில்லை; இருதயத்தில் தேவனைத் தேடுகிறவர்களை அவர் மன்னிக்கும்படி ஜெபித்தான். மதச் சமூகங்கள் பெரும்பாலும் தரங்களைக் காப்பதற்கும் மக்களைத் திரும்ப வரவேற்பதற்கும் இடையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. விதிகள் முக்கியமில்லை என்று பாசாங்கு செய்யாமல், இந்த அதிகாரம் வரவேற்பின் பக்கமே உறுதியாகச் சாய்கிறது.