ஒருவர் முன்பு நம்பியிருந்த இடங்களிலிருந்து பதில் கிடைப்பது நின்றுபோகும்போது, ஒருகாலத்தில் தானே தடைசெய்த இடங்களில் அவர் அடிக்கடி தேடப் போகிறார். எதிர்காலம் சொல்பவர்களை வெளியே துரத்திய ஒரு மனிதன், பல ஆண்டுகளுக்குப் பின், இருட்டிய பிறகு அவர்களில் ஒருவரின் கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். இந்த அதிகாரத்தில் சவுல் அப்படித்தான். பெலிஸ்தச் சேனை சூனேமில் பாளயமிறங்கியிருக்கிறது; அதை ஒருமுறை பார்த்ததுமே அவன் பயத்தால் நிறைகிறான். அவன் ஜெபிக்கிறான்; எதுவும் திரும்பி வருவதில்லை: சொப்பனம் இல்லை, ஆசாரியனின் சீட்டுகள் மூலம் பதில் இல்லை, தீர்க்கதரிசி இல்லை. ஆகவே ஆவிகளோடு பேசுகிறவர்களைத் தேசத்திலிருந்து தடைசெய்திருந்த ராஜா, தன் ராஜ உடைகளைக் களைந்து, இரவில் எந்தோருக்கு நடந்துபோய், தான் இன்னும் கேட்க விரும்பும் அந்த ஒரே குரலை எழுப்பிக்கொண்டுவரும்படி ஒரு பெண்ணிடம் கேட்கிறான். சாமுவேல் மரித்துவிட்டான். ஆனாலும் சவுல் அவனிடம் போகிறான்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் முதல் ராஜா தன் முடிவை நெருங்குகிறான். சாமுவேல் அவனை அபிஷேகம்பண்ணினான், கடிந்துகொண்டான், அவனுக்காகத் துக்கித்தான்; இப்போது சாமுவேலின் மரணமும் அந்தக் கணக்கை முடித்துவைப்பதில்லை. பெலிஸ்தச் சேனையில் தாவீதின் சங்கடமான சேவைக்கும், கில்போவா மலையின் யுத்தத்துக்கும் நடுவே இந்த அதிகாரம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது; ஆகவே வாசகர் இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் காண்கிறார்: தேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட புறக்கணிக்கப்பட்ட ராஜா, இஸ்ரவேலின் எதிரிகளுக்குள்ளே சிக்கிக்கொண்ட தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட ராஜா. அமலேக்கு விஷயத்தில் சவுலின் கீழ்ப்படியாமையோடு தொடங்கிய நீண்ட வீழ்ச்சி இங்கே அதன் தீர்ப்பை அடைகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனைக் கேட்பதற்கான முறையான ஒவ்வொரு வழியிலிருந்தும் துண்டிக்கப்பட்டு, தன் நீண்ட வீழ்ச்சியின் அடிமட்டத்தில் சவுல் இருப்பதைக் காட்டுவது; அவன் அஞ்சும் வார்த்தையைத் தெளிவாகச் சொல்ல வைப்பது: ராஜ்யம் தாவீதுக்குரியது; சவுலும் அவன் மகன்களும் நாளை மரிப்பார்கள்.
- 28:1–2 — இஸ்ரவேலுக்கு எதிராக யுத்தத்துக்குப் பெலிஸ்தர் கூடும்போது, தாவீதும் அவன் ஆட்களும் தன்னோடு புறப்பட்டு வருவார்கள் என்று ஆகீஸ் தாவீதிடம் சொல்கிறான்; தாவீதைத் தன் சொந்த மெய்க்காவலனாகவும் ஆக்குகிறான். தாவீதின் பதில் கவனமாகத் தெளிவற்றதாயிருக்கிறது.
- 28:3–7 — சாமுவேல் மரித்துவிட்டான் என்றும், சவுல் ஆவிகளோடு பேசுகிறவர்களைத் தேசத்திலிருந்து துரத்தியிருந்தான் என்றும் கதைசொல்லி நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். சூனேமிலுள்ள பெலிஸ்தப் பாளயத்தைக் கண்டு சவுல் பயந்து நடுங்குகிறான்; அவன் கர்த்தரிடம் விசாரிக்கிறான், ஆனால் சொப்பனங்களாலோ, ஊரீமாலோ, தீர்க்கதரிசிகளாலோ பதில் கிடைக்கவில்லை. மரித்தவர்களை எழுப்பி அழைக்கும் ஒரு பெண்ணைக் கண்டுபிடிக்கும்படி தன் ஊழியக்காரரிடம் சொல்கிறான்; எந்தோரிலுள்ள ஒருத்தியை அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
- 28:8–14 — சவுல் மாறுவேடத்தில் இரவில் போகிறான். தான் தண்டிக்கப்படமாட்டாள் என்று அவன் ஆணையிடும்வரை, அது ஒரு கண்ணியோ என்று அந்தப் பெண் பயப்படுகிறாள். பூமியிலிருந்து ஓர் உருவம் எழும்புவதை அவள் கண்டு, அலறி, தன்னிடம் வந்தவன் சவுல் என்று உணர்கிறாள். சால்வை போர்த்திய ஒரு முதியவரை அவள் விவரிக்கிறாள்; சவுல் தரைமட்டும் குனிந்து வணங்குகிறான்.
- 28:15–19 — தன்னை ஏன் தொந்தரவு செய்தாய் என்று சாமுவேல் கேட்கிறான். சவுல் தன் விரக்தியைக் கொட்டுகிறான். பதில் எந்த ஆறுதலையும் தரவில்லை: அமலேக்குக்கு எதிரான தேவனுடைய கட்டளையைச் சவுல் நிறைவேற்றாததால், கர்த்தர் ராஜ்யத்தைச் சவுலிடமிருந்து கிழித்துத் தாவீதுக்குக் கொடுத்துவிட்டார்; நாளைக்குச் சவுலும் அவன் மகன்களும் சாமுவேலோடு இருப்பார்கள்.
- 28:20–25 — ஒரு பகலும் ஓர் இரவும் உணவில்லாததால் பலவீனமடைந்த சவுல் சரிந்து விழுகிறான். சாப்பிடும்படி அந்தப் பெண்ணும் அவன் ஊழியக்காரரும் அவனை வற்புறுத்துகிறார்கள்; அவள் கொழுத்த கன்றுக்குட்டியை அடித்து அப்பம் சுடுகிறாள்; மீண்டும் இரவுக்குள் நடந்துபோவதற்கு முன் அவன் சாப்பிடுகிறான். ராஜாவுக்கு முன்பாக வைக்கப்படும் கடைசி உணவு, ஆவிகளோடு பேசும் அந்தப் பெண்ணின் இரக்கமே.
- சவுலின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பை அறிவிக்க, உண்மையான சாமுவேல் தோன்றத் தேவன் அனுமதித்தார் — ஒருவேளை அந்தப் பெண்ணின் நடைமுறையை மீறி.
- ஒரு பொல்லாத ஆவி அல்லது ஏமாற்றும் ஒரு சக்தி சாமுவேலைப்போல வேடமிட்டது — ஆரம்பகாலக் கிறிஸ்தவ எழுத்தாளர்கள் சிலர் கொண்டிருந்த கருத்து.
- அந்தப் பெண் காட்சியை நாடகமாக அரங்கேற்றினாள், அல்லது சவுல் கேட்க எதிர்பார்த்ததைச் சொன்னாள்; கதைசொல்லி அதில் பங்கேற்றவர்களின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து அதை அறிவிக்கிறார்.
முக்கிய வசனம்: 1 சாமுவேல் 28:15 · அதனால் என்ன: தேவனுடைய மௌனம், விசுவாசமுள்ள ஒருவர் எதிர்கொள்ளக்கூடிய மிகக் கடினமான காரியங்களில் ஒன்று; இந்த அதிகாரம் அப்படியில்லை என்று பாசாங்கு செய்வதில்லை. தனக்குச் சரியென்று தெரிந்ததை நீண்ட காலம் புறக்கணித்த ஒருவரைப் பயம் எங்கே தள்ளக்கூடும் என்பதை அது காட்டுகிறது: பதில் தருவதாக வாக்களிக்கும் எதை நோக்கியும். எதிர்பாராத ஒரு கிருபைக்கும் அது இடம் விடுகிறது — இஸ்ரவேலின் நியாயப்பிரமாணத்தின் விளிம்புகளில் வாழும் ஒரு பெண், உடைந்துபோன ஒரு ராஜாவுக்கு உணவளிக்கிறாள். இங்கே பிரச்சினை நேர்மையான விரக்தி அல்ல; பல ஆண்டுகளாகத் தேவனுடைய வார்த்தையை விட்டு ஓடுவதே.