ஒருகாலத்தில் ஒருபோதும் செய்யமாட்டேன் என்று ஆணையிட்டதையே ஒருவரைச் செய்ய வைக்கும் ஒருவிதக் களைப்பு இருக்கிறது. பல ஆண்டுகளாக நீங்கள் கவனமாக இருந்திருக்கிறீர்கள்; பின்பு ஒரு நாள் காலையில் நினைக்கிறீர்கள்: இது ஒருபோதும் முடியப்போவதில்லை, ஆகவே மற்ற வழியிலேயே போய்விடலாம். தாவீது அந்த நிலையை அடைகிறான். என்றாவது ஒரு நாள் சவுல் என்னைப் பிடித்துவிடுவான் என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொள்கிறான். ஆகவே இஸ்ரவேலின் இராட்சதனைக் கொன்றவன் பெலிஸ்தரிடம் கடந்துபோய், தன் அறுநூறு ஆட்களைக் காத்தின் ராஜாவாகிய ஆகீசுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறான் — கோலியாத் வந்த அதே பட்டணம். அது பலிக்கிறது. சவுல் அவனைத் துரத்துவதை நிறுத்துகிறான். ஆனால் அந்தப் பாதுகாப்பின் விலை என்ன என்பதை அதிகாரம் அமைதியாகக் காட்டுகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் ராஜாக்களைப் பற்றிய மூன்றாம் பகுதியின் கதையில், சிங்காசனத்தை நோக்கிய தாவீதின் பாதை ஓர் இருண்ட மாற்றுவழியில் செல்கிறது. தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட ராஜா, இஸ்ரவேல் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும் தேசத்தின் கீழ்ப்பட்ட சிற்றரசனாகப் பதினாறு மாதங்கள் வாழ்ந்து, வன்முறையாலும் இரட்டை வேடத்தாலும் பிழைக்கிறான். வரிசைப்படி வாசிக்கும்போது, இந்த அதிகாரம் அடுத்த மூன்று அதிகாரங்களின் பதற்றத்தை அமைக்கிறது: சவுலோடு இறுதி யுத்தம் நெருங்கும் வேளையில், தாவீது இப்போது தன் பெலிஸ்த எஜமானுக்கும் தன் சொந்த ஜனங்களுக்கும் நடுவே சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறான்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தாவீதின் நெருக்கடியான சமரசத்தை — கொடூரமான கொள்ளைத்தாக்குதல்களாலும் இடைவிடாத பொய்களாலும் விலைக்கு வாங்கப்பட்ட, எதிரிகளுக்குள்ளான அடைக்கலத்தை — அதை நியாயப்படுத்தாமல் நேர்மையாகக் காட்டுவது; 28–30ஆம் அதிகாரங்கள் விடுவிக்கப்போகும் கண்ணியை அமைப்பது.
- 27:1–4 — சவுல் இறுதியில் தன்னைப் பிடித்துவிடுவான் என்று உறுதியாக நம்பி, தாவீது தன் அறுநூறு ஆட்களையும் அவர்கள் குடும்பங்களையும் கூட்டிக்கொண்டு காத்தின் ராஜாவாகிய ஆகீசிடம் போகிறான். அவன் எங்கே போனான் என்று சவுல் கேள்விப்பட்டதும், தேடுவதைக் கைவிடுகிறான்.
- 27:5–7 — ராஜ நகரத்திலிருந்து தொலைவில் தனக்கென்று ஒரு பட்டணத்தைத் தாவீது கேட்கிறான்; ஆகீஸ் அவனுக்குச் சிக்லாகைக் கொடுக்கிறான்; அதுமுதல் அது யூதாவின் ராஜாக்களுக்குரியதாயிருக்கிறது என்று கதைசொல்லி குறிப்பிடுகிறார். அவன் பெலிஸ்தர் தேசத்தில் ஒரு வருடமும் நான்கு மாதமும் தங்குகிறான்.
- 27:8–12 — தாவீது தெற்கே கெசூரியர், கெஸ்ரியர், அமலேக்கியர் ஆகியோரைக் கொள்ளையிடுகிறான்; யாரும் தன்னைப் பற்றி அறிவிக்காதபடி, ஒவ்வொரு ஆணையும் பெண்ணையும் கொன்று, கால்நடைகளை எடுத்துக்கொள்கிறான். பின்பு யூதாவையும் அதன் கூட்டாளிகளையும் கொள்ளையிட்டதாக ஆகீசிடம் சொல்கிறான். தாவீது தன் சொந்த ஜனங்களால் வெறுக்கப்படும்படி செய்துகொண்டான் என்று உறுதியாக நம்பி, ஆகீஸ் அவனை நம்புகிறான்.
முக்கிய வசனம்: 1 சாமுவேல் 27:1 · அதனால் என்ன: வேதாகமம் தன் நாயகர்களைக் களங்கமற்றவர்களாகக் காட்டுவதில்லை. இங்கே தேவனுடைய இருதயத்துக்கு ஏற்ற மனிதன், முழுச் சமூகங்களையும் அழித்தும், தனக்கு அடைக்கலம் தருபவனிடம் பொய் சொல்லியும் பிழைக்கிறான்; கதைசொல்லி அதைப் புகழ்ச்சியின்றி, சாதாரணமாக அறிவிக்கிறார். அந்த நேர்மை கவனிக்கத்தக்கது. நம்முடைய சொந்த நெருக்கடியான சமரசங்களை 'வேறு வழியில்லை' என்று அலங்கரிக்காமல் அவற்றைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளவும், இந்தக் கதையில் தேவனுடைய நோக்கங்கள் தாவீது எடுக்கும் ஒவ்வொரு தெரிவினாலும் அல்ல, அவனையும் மீறியே முன்னேறுகின்றன என்பதைக் காணவும் அது வாசகர்களை அழைக்கிறது.