உங்கள் தொல்லைகள் அனைத்தையும் முடித்துவைக்கும் அந்த ஒரே காரியம் இரண்டு முறை உங்கள் கையில் கொடுக்கப்பட்டு, இரண்டு முறையும் நீங்கள் வேண்டாம் என்று சொல்வதைக் கற்பனை செய்துபாருங்கள். முதல் மறுப்பு ஒரு நொடித் தயக்கம்போலத் தோன்றலாம். இரண்டாவது ஓர் உறுதியான நம்பிக்கையாகத் தோன்றுகிறது. சீப் ஊரார் தாவீது ஒளிந்திருக்கும் இடத்தை மீண்டும் காட்டிக்கொடுக்கிறார்கள்; சவுல் மூவாயிரம் போர்வீரரோடு வேட்டையாட வருகிறான்; இரவில் தாவீதும் அவன் சகோதரியின் மகன் அபிசாயும் நேராக ராஜாவின் பாளயத்துக்குள் நடந்துபோகிறார்கள். எல்லாரும் தூங்குகிறார்கள்; கர்த்தரால் உண்டான அயர்ந்த நித்திரை அவர்கள்மேல் விழுந்திருந்தது என்று வேதபகுதி சொல்கிறது. சவுல் தன் தலைமாட்டில் தரையில் குத்திவைக்கப்பட்ட ஈட்டியோடு படுத்திருக்கிறான். ஒரே குத்து போதும் என்று அபிசாய் கிசுகிசுக்கிறான். தாவீது வேண்டாம் என்று சொல்லி, ஈட்டியையும் தண்ணீர்ச் செம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு நடந்துபோகிறான்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: குறிப்பிடத்தக்க அளவு ஒத்திருக்கும் இரண்டு காட்சிகளில் இது இரண்டாவது (ஒப்பிடுக: 24ஆம் அதிகாரம்); இந்தத் திரும்பச் சொல்லுதல் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டது. 1 சாமுவேலில் சிங்காசனத்தை நோக்கிய தாவீதின் பாதை, அவன் அதைக் கைப்பற்றவில்லை, அது கொடுக்கப்படும்வரை காத்திருந்தான் என்று காட்டுவதற்காகச் சொல்லப்படுகிறது. இஸ்ரவேலின் கதைக்கு இது முக்கியம்; ஏனெனில் தாவீதின் வீட்டுக்கான வாக்குத்தத்தங்கள், வன்முறை அல்ல, தேவனே அவனை ராஜாவாக்கினார் என்ற உரிமைகோரலின்மேல் நிற்கும். வரிசைப்படி வாசிக்கும்போது, இதுவே சவுலுக்கும் தாவீதுக்கும் இடையிலான கடைசிச் சந்திப்பு. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் காண்பதேயில்லை.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: 'கர்த்தர் அபிஷேகம்பண்ணினவன்'மேல் கையை ஓங்கத் தாவீது மறுப்பதை உறுதிப்படுத்துவது; தன் தவற்றை ஒப்புக்கொண்டு, தான் வேட்டையாடிய மனிதனை ஆசீர்வதிக்கும், தெளிவான பார்வையுள்ள கடைசித் தருணம் ஒன்றைச் சவுலுக்குக் கொடுப்பது.
- 26:1–5 — சீப் ஊரார் தாவீது இருக்கும் இடத்தை இரண்டாவது முறையாக அறிவிக்கிறார்கள்; சவுல் தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட மூவாயிரம் பேரோடு புறப்படுகிறான். தாவீது பாளயத்தை வேவுபார்த்து, அதன் நடுவில் சவுல் தூங்குவதையும், அவன் சேனாதிபதியாகிய அப்னேர் அவன் அருகில் படுத்திருப்பதையும் காண்கிறான்.
- 26:6–12 — தாவீதும் அபிசாயும் பாளயத்துக்குள் நழுவிச் செல்கிறார்கள். சவுலின் சொந்த ஈட்டியாலேயே அவனைத் தரையோடு குத்திவிட அபிசாய் விரும்புகிறான்; தாவீது மறுத்து, சவுலின் முடிவைத் தேவனிடம் விட்டுவிடுகிறான் — யுத்தத்திலோ, அவன் நாள் வரும்போதோ. அவர்கள் ஈட்டியையும் தண்ணீர்ச் செம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு, யாரும் காணாமல் வெளியேறுகிறார்கள்.
- 26:13–20 — தொலைவிலுள்ள ஒரு மலையுச்சியிலிருந்து, ராஜாவைக் காவல்காக்கத் தவறியதற்காகத் தாவீது அப்னேரைக் கேலிசெய்கிறான்; பின்பு சவுலிடம் மன்றாடுகிறான்: தேவன் உம்மை எனக்கு விரோதமாக ஏவியிருந்தால், அவர் ஒரு காணிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வாராக; மனிதர் ஏவியிருந்தால், அவர்கள் சபிக்கப்படுவார்களாக; ஏனெனில் கர்த்தருடைய சுதந்தரத்திலிருந்து அவர்கள் என்னைத் துரத்திவிட்டார்கள்.
- 26:21–25 — தான் மூடனைப்போல நடந்துகொண்டதாகச் சவுல் அறிக்கையிட்டு, தாவீதை வீட்டுக்குத் திரும்ப அழைக்கிறான். தாவீது ஈட்டியைத் திருப்பிக்கொடுக்கிறான், ஆனால் தன் நம்பிக்கையை அல்ல; சவுல் அவனை ஆசீர்வதித்து, பெரிய காரியங்களை முன்னுரைக்கிறான். பின்பு ஒவ்வொருவரும் தத்தம் வழியே போகிறார்கள் — அவர்கள் சந்திக்கும் கடைசி முறை அது.
முக்கிய வசனம்: 1 சாமுவேல் 26:23 · அதனால் என்ன: உங்களுக்கு அநியாயம் செய்த ஒருவர்மேல் அதிகாரம் இருப்பது ஓர் உண்மையான சோதனை. தாவீதின் மறுப்பு பலவீனம் அல்ல; நியாயம் தேவனுக்குரியது என்றும், கொலையால் கைப்பற்றப்படும் சிங்காசனம் தொடக்கத்திலிருந்தே நஞ்சூட்டப்பட்டதாயிருக்கும் என்றும் அவன் நம்புகிறான். சவுலின் மன்னிப்புக் கோரலை அவன் அப்படியே நம்பிவிடுவதில்லை என்பதையும் கவனியுங்கள். மன்னிப்பும் ஞானமான இடைவெளியும் சேர்ந்தே இருக்க முடியும்; இந்த அதிகாரம் இரண்டையும் காட்டுகிறது.