ஒவ்வொரு குடும்பமும் அஞ்சும் அந்தப் பண்டிகையை நினைத்துப் பாருங்கள்: எல்லாரும் கூடுகிறார்கள், உணவு பகிர்ந்தளிக்கப்படுகிறது, கொண்டாட்டத்தின் நடுவில் ஒருவர் மட்டும் தனக்கு இல்லாததன் வலியை உணர்ந்தபடி அமர்ந்திருக்கிறார். ஓர் உறவினர் அக்கறையில்லாமல் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்கிறார்; இன்னொருவர் வேண்டுமென்றே அதை இன்னும் கூர்மையாக்குகிறார். அன்னாள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அந்தப் பண்டிகையை வாழ்கிறாள். அவளுடைய கணவன் அவளை நேசிக்கிறான்; ஆனால் அவனுடைய மற்ற மனைவிக்குப் பிள்ளைகளும் கொடிய நாவும் உண்டு; சீலோவுக்குச் செல்லும் வருடாந்தரப் பயணம் ஆண்டுதோறும் திறக்கும் ஒரு காயமாகிறது. ஆகவே அவள் விருந்தைவிட்டு எழுந்துபோய், மிகவும் வெளிப்படையான, மௌனமான தீவிரத்தோடு ஜெபிக்கிறாள்; வயதான ஆசாரியன் அவள் குடித்திருப்பதாக நினைக்கிறான். இஸ்ரவேலின் ராஜ்யம் இங்கேதான் தொடங்குகிறது — ஒரு முடிசூட்டு விழாவில் அல்ல, யாரும் தன்னைப் புரிந்துகொள்ளாத இடத்தில் அழுதுகொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணிடம்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதையாகிய மூன்றாம் பகுதி ஒரு தாழ்ந்த நிலையில் இருக்கிறது. ஒவ்வொருவனும் தன் பார்வைக்குச் சரியானதைச் செய்தான் என்ற குறிப்போடு நியாயாதிபதிகள் புத்தகம் முடிந்தது; ரூத் புத்தகம் இப்போதுதான் தாவீதை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு குடும்ப வம்சத்தை அமைதியாகப் பின்தொடர்ந்தது. இப்போது இஸ்ரவேல் எப்படி ராஜாக்களைப் பெறுகிறது என்ற கதையை 1 சாமுவேல் தொடங்குகிறது. அது ஓர் அரண்மனையில் அல்ல, ஒரு குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட துக்கத்தில் தொடங்குகிறது: தேசத்தின் கதையில் தேவனுடைய அடுத்த அசைவு, கவனிக்கப்படாத ஒரு பெண்ணின் ஜெபத்துக்குக் கிடைக்கும் பதிலின் மூலம் வருகிறது. மலடியான தாய் என்ற மாதிரி — சாராள், ரெபெக்காள், ராகேல் — மீண்டும் வந்து, ஒரு புதிய தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சவுலையும் தாவீதையும் அபிஷேகம்பண்ணப்போகும் தீர்க்கதரிசியாகிய சாமுவேலின் பிறப்போடு இஸ்ரவேலின் முடியாட்சியின் கதையைத் தொடங்குவது; புதிய காலம் கைப்பற்றப்பட்ட அதிகாரத்தோடு அல்ல, பதில் கிடைத்த ஒரு தாழ்மையான ஜெபத்தோடு தொடங்குகிறது என்று காட்டுவது.
- 1:1–8 — எல்க்கானாவின் குடும்பம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் சீலோவுக்குப் போகிறது. அவனுக்கு இரண்டு மனைவிகள்: பிள்ளைகள் உள்ள பெனின்னாள், பிள்ளை இல்லாத அன்னாள். பெனின்னாள் ஆண்டுதோறும் அவளை விசனப்படுத்துகிறாள்; 'பத்து மகன்களைவிட நான் உனக்கு நல்லவன் அல்லவா?' என்ற எல்க்கானாவின் மென்மையான வார்த்தை அவளை நேசிக்கிறது, ஆனால் அவளுடைய துக்கத்தைத் தொடுவதில்லை.
- 1:9–18 — அன்னாள் ஆலயத்தில் ஜெபிக்கிறாள்; அவளுடைய உதடுகள் அசைகின்றன, சத்தம் வருவதில்லை. தேவன் தனக்கு ஒரு மகனைக் கொடுத்தால், அவனை வாழ்நாள் முழுவதும் அவருக்கே திரும்பக் கொடுப்பதாகப் பொருத்தனை செய்கிறாள். ஆசாரியனாகிய ஏலி அவள் குடித்திருப்பதாகக் குற்றம்சாட்டுகிறான்; அவள் விளக்குகிறாள், அவன் அவளை ஆசீர்வதிக்கிறான். அவள் சாப்பிடுகிறாள்; எதுவும் மாறுவதற்கு முன்பே அவளுடைய முகம் இனி துக்கமாயிருப்பதில்லை.
- 1:19–28 — அன்னாள் கர்ப்பந்தரித்து, தன் மகனுக்குச் சாமுவேல் என்று பெயரிடுகிறாள்; அவனைக் கர்த்தரிடம் கேட்டுப் பெற்றதாக விளக்குகிறாள். அவன் பால் மறந்ததும், ஒரு காணிக்கையோடு அவனைச் சீலோவுக்குக் கொண்டுவந்து, தன் விலையேறப்பெற்ற பொருத்தனையை நிறைவேற்றுகிறாள்; அந்தச் சிறு பையனைக் கர்த்தருடைய வீட்டில் சேவிக்கும்படி விட்டுவிடுகிறாள்.
முக்கிய வசனம்: 1 சாமுவேல் 1:27 · அதனால் என்ன: அன்னாள் தன் வலியை மதச் சொற்களுக்குள் மறைப்பதில்லை; மெருகேற்றாமல் அப்படியே அதைத் தேவனிடம் கொண்டுவருகிறாள் — அப்படிச் செய்யும்போதே ஒரு மதத் தொழில்முறையாளனால் தவறாக மதிப்பிடப்படுகிறாள். இந்த அதிகாரம் அத்தகைய ஜெபத்தைக் கனப்படுத்துகிறது. உண்மையான விலைகொடுத்துக் காக்கப்பட்ட ஒரு வாக்குறுதியையும் அது காட்டுகிறது: அவள் எதற்காக ஜெபித்தாளோ, அதையே கொடுத்துவிட்டாள். இங்கே விசுவாசம் என்பது நேர்மையான தேவையும், திறந்த கைகளும் ஆகும்.