பல இந்திய ஊர்களில் ஒரு புதிய வீடு இன்னும் மெதுவாகவே எழும்புகிறது: முதலில் அஸ்திபாரம், பின்பு கையால் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வைக்கப்படும் செங்கற்கள், ஒவ்வொன்றும் அருகிலுள்ளதோடு சேர்த்து அமைக்கப்படுகிறது. எந்தத் தனிச் செங்கல்லும் பார்க்க அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லை; ஆனால் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அவை ஒரு வீடாகின்றன. பேதுரு அப்படிப்பட்ட ஒரு சித்திரத்தை எடுக்கிறார். தங்கள் சொந்த ஊர்களிலேயே புறம்பானவர்களாக உணர்ந்த, சிதறியிருந்த சிறிய விசுவாசிக் குழுக்களுக்கு எழுதும்போது, அவர்கள் ஜீவனுள்ள கற்கள் என்றும், தேவனுக்கான ஒரு வீடாகக் கட்டப்பட்டு வருகிறார்கள் என்றும், வீடு கட்டுகிறவர்கள் ஆகாதென்று தள்ளின மூலைக்கல் இயேசு என்றும் சொல்கிறார். பின்பு கடினமான ஒரு கேள்விக்குத் திரும்புகிறார்: தங்களை இழிவாகப் பார்க்கும் அக்கம்பக்கத்தார், அதிகாரிகள், எஜமான்கள் நடுவே, இவ்வளவு குறைந்த அந்தஸ்துள்ள மக்கள் எப்படி வாழ வேண்டும்?
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — ரோம உலகம் முழுவதும் சிதறியிருக்கும் சபை. வீட்டைவிட்டுத் தொலைவில் வாழும் ஒரு மக்களுக்கான இஸ்ரவேலின் மொழியைக் கடன்வாங்கி, சிறிய ஆசியாவின் மாகாணங்களிலுள்ள விசுவாசிகளைப் பேதுரு அந்நியர் என்று அழைக்கிறார். ஒருகாலத்தில் சீனாயில் இஸ்ரவேலுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பட்டங்களை — தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட மக்கள், ராஜரீக ஆசாரியக்கூட்டம், பரிசுத்த ஜாதி — இந்த அதிகாரம் யூதரும் புறஜாதியாரும் கலந்த ஒரு சமூகத்துக்குக் கொடுத்து, பின்பு அப்படிப்பட்ட ஒரு மக்கள் ரோம ஆட்சியின் கீழ் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கேட்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இழிவாகக் கருதப்பட்ட ஒரு சிறுபான்மைக்குத் தேவனுடைய சொந்த மக்கள் என்ற புதிய அடையாளத்தைக் கொடுப்பது; பின்பு அந்த அடையாளம் நேர்மையான நடத்தையிலும், அதிகாரத்துக்கு மரியாதையிலும், அநியாயமான பாடுகளைப் பொறுமையாகச் சகிப்பதிலும் — கிறிஸ்துவின் மாதிரியைப் பின்பற்றி — வாழப்படுவதைக் காட்டுவது.
- 2:1–3 — தேவவசனத்தினாலே மறுபடியும் பிறந்தவர்களாக (1:23), அவர்கள் துர்க்குணம், கபடம், மாயம், பொறாமை, புறங்கூறுதல் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, புதிதாய்ப் பிறந்த குழந்தை பாலுக்கு ஏங்குவதுபோல ஆவிக்குரிய போஷணைக்கு ஏங்க வேண்டும் — ஏனெனில் கர்த்தர் நல்லவர் என்பதை அவர்கள் ருசிபார்த்திருக்கிறார்கள்.
- 2:4–10 — மனிதரால் தள்ளப்பட்டதும் தேவனால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டதுமான ஜீவனுள்ள கல்லாகிய கிறிஸ்துவினிடத்தில் வந்து, அவர்களும் ஒரு ஆவிக்குரிய வீடாகவும் ஆசாரியக்கூட்டமாகவும் கட்டப்பட்டு வருகிறார்கள். பேதுரு ஏசாயா, சங்கீதங்கள், ஓசியா ஆகியவற்றை ஒன்றாகப் பின்னுகிறார்: வீடு கட்டுகிறவர்கள் ஆகாதென்று தள்ளின கல் மூலைக்குத் தலைக்கல்லாயிற்று; ஒருகாலத்தில் 'ஜனமல்லாதிருந்தவர்கள்' இப்போது தேவனுடைய ஜனமாயிருக்கிறார்கள்.
- 2:11–17 — அந்நியரும் பரதேசிகளுமாக, ஆத்துமாவுக்கு விரோதமாகப் போர்செய்யும் இச்சைகளை அவர்கள் எதிர்த்து, அவிசுவாசிகளான அக்கம்பக்கத்தாரிடையே அவதூறுக்கு நற்கிரியைகளே பதிலாகும்படி நன்றாக வாழ வேண்டும். அவர்கள் பேரரசருக்கும் அவருடைய ஆளுநர்களுக்கும் கீழ்ப்படிந்து, சுயாதீனராக, ஆனாலும் தேவனுடைய ஊழியக்காரராக வாழ வேண்டும்: எல்லாரையும் கனம்பண்ணுங்கள், சகோதரரிடத்தில் அன்புகூருங்கள், தேவனுக்குப் பயப்படுங்கள், பேரரசரைக் கனம்பண்ணுங்கள்.
- 2:18–25 — வீட்டு அடிமைகள் தங்கள் எஜமான்களுக்கு மரியாதையுடன் கீழ்ப்படியும்படி சொல்லப்படுகிறார்கள் — நல்லவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, கடுமையானவர்களுக்கும். நன்மை செய்து அநியாயமாகப் பாடுபடுவது தேவனுக்கு முன்பாகப் பாராட்டத்தக்கது, ஏனெனில் கிறிஸ்து அவர்களுக்காகப் பாடுபட்டு ஒரு மாதிரியை வைத்துப்போனார்: அவர் பதிலுக்குப் பதில் செய்யாமல், தம்மைத் தேவனிடம் ஒப்புவித்து, அவர்களுடைய பாவங்களைச் சிலுவையில் சுமந்தார். அவருடைய தழும்புகளால் அவர்கள் குணமாகிறார்கள்; அவர்கள் இப்போது தங்கள் ஆத்துமாக்களின் மேய்ப்பரிடம் திரும்பியிருக்கிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: 1 பேதுரு 2:9 · அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரம் சம அளவில் ஆறுதலும் அளிக்கிறது, கலக்கமும் அளிக்கிறது. அந்தஸ்து இல்லாத மக்களுக்கு அது சொல்லும் வார்த்தை — நீங்கள் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்கள், ராஜரீக ஆசாரியக்கூட்டம் — இந்தியாவிலுள்ள அநேகர் உட்பட, ஓரங்களிலிருக்கும் எண்ணற்ற விசுவாசிகளுக்கு மாண்பைக் கொடுத்திருக்கிறது. ஆனாலும் கடுமையான எஜமான்களைச் சகிக்கும்படி அடிமைகளுக்கு அது கொடுத்த அறிவுரை பிற்காலத்தில் அடிமைத்தனத்தை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது. நேர்மையான வாசிப்பு இரண்டையும் பிடித்துக்கொள்கிறது: தம் வாசகர்களால் மாற்ற முடியாத ஒரு உலகத்துக்குள் பேதுரு பேசுகிறார், கொடுமையைச் சரி என்று ஒருபோதும் சொல்லவில்லை, கிறிஸ்துவின் சொந்தக் குற்றமற்ற பாடுகளையே பார்வைக் கண்ணாடியாக்குகிறார்.