പല ഇന്ത്യൻ പട്ടണങ്ങളിലും ഒരു പുതിയ വീട് ഇന്നും സാവധാനമാണ് ഉയരുന്നത്: ആദ്യം അടിത്തറ, പിന്നെ കൈകൊണ്ട് ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി പാകുന്ന ഇഷ്ടികകൾ, ഓരോന്നും അടുത്തതിനോടു ചേർത്തുവച്ച്. ഒരൊറ്റ ഇഷ്ടിക കാണാൻ അത്ര വലിയ കാര്യമല്ല; എന്നാൽ ഒരുമിച്ച് അവ ഒരു വീടായിത്തീരുന്നു. പത്രൊസ് അത്തരമൊരു ചിത്രം എടുക്കുന്നു. സ്വന്തം പട്ടണങ്ങളിൽ പുറത്തുള്ളവരായി തോന്നിയ, ചിതറിപ്പാർക്കുന്ന വിശ്വാസികളുടെ ചെറുകൂട്ടങ്ങൾക്ക് എഴുതിക്കൊണ്ട്, അവർ ജീവനുള്ള കല്ലുകളാണെന്നും, വീടുപണിയുന്നവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ മൂലക്കല്ലായ യേശുവിനോടുകൂടെ ദൈവത്തിനുള്ള ഒരു ഭവനമായി പണിയപ്പെടുകയാണെന്നും അദ്ദേഹം അവരോടു പറയുന്നു. പിന്നെ കൂടുതൽ കഠിനമായ ഒരു ചോദ്യത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം തിരിയുന്നു: തങ്ങളെ തരംതാഴ്ത്തിക്കാണുന്ന അയൽക്കാരുടെയും ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും യജമാനന്മാരുടെയും ഇടയിൽ, അത്ര ചെറിയ സാമൂഹികനിലയുള്ള ആളുകൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം?
കഥയിൽ ഇത് എവിടെ: അഞ്ചാം അങ്കം — റോമൻ ലോകത്തുടനീളം ചിതറിപ്പാർക്കുന്ന സഭ. വീട്ടിൽനിന്ന് അകലെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ജനത്തിനുള്ള ഇസ്രായേലിന്റെ ഭാഷ കടമെടുത്ത്, ആസ്യാമൈനർ പ്രവിശ്യകളിലെ വിശ്വാസികളെ പത്രൊസ് പ്രവാസികൾ എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ഒരിക്കൽ സീനായിൽ ഇസ്രായേലിനു നൽകപ്പെട്ട സ്ഥാനപ്പേരുകൾ — തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനം, രാജകീയ പുരോഹിതവർഗ്ഗം, വിശുദ്ധജനത — ഈ അധ്യായം എടുത്ത് യെഹൂദരും ജാതികളും ചേർന്ന ഒരു സമ്മിശ്രസമൂഹത്തിനു നൽകുന്നു; പിന്നെ അത്തരമൊരു ജനം റോമൻ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്നു ചോദിക്കുന്നു.
ഈ അധ്യായം എന്ത് ചെയ്യുന്നു: അവജ്ഞയ്ക്കിരയായ ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന് ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം ജനം എന്ന പുതിയ ഒരു വ്യക്തിത്വം നൽകാനും, പിന്നെ ആ വ്യക്തിത്വം സത്യസന്ധമായ പെരുമാറ്റത്തിലും അധികാരത്തോടുള്ള ബഹുമാനത്തിലും അന്യായമായ കഷ്ടതയുടെ ക്ഷമയോടെയുള്ള സഹനത്തിലും — ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃക പിന്തുടർന്ന് — ജീവിക്കപ്പെടുന്നത് കാണിക്കാനും.
- 2:1–3 — ദൈവവചനത്തിലൂടെ വീണ്ടും ജനിച്ചവരായതിനാൽ (1:23), അവർ ദുഷ്ടത, വഞ്ചന, കപടഭക്തി, അസൂയ, ഏഷണി എന്നിവ ഉപേക്ഷിക്കണം; കർത്താവ് നല്ലവൻ എന്ന് അവർ രുചിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനാൽ, നവജാതശിശു പാലിനായി വാഞ്ഛിക്കുന്നതുപോലെ ആത്മികപോഷണത്തിനായി വാഞ്ഛിക്കണം.
- 2:4–10 — മനുഷ്യർ തള്ളിക്കളഞ്ഞതും എന്നാൽ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തതുമായ ജീവനുള്ള കല്ലായ ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുക്കൽ വരുന്ന അവരും ഒരു ആത്മികഭവനമായും പുരോഹിതവർഗ്ഗമായും പണിയപ്പെടുന്നു. പത്രൊസ് യെശയ്യാവിനെയും സങ്കീർത്തനങ്ങളെയും ഹോശേയയെയും ഒന്നിച്ചു നെയ്തെടുക്കുന്നു: വീടുപണിയുന്നവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ല് മൂലക്കല്ലായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു; ഒരിക്കൽ 'ജനമല്ലാതിരുന്നവർ' ഇപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ജനമാണ്.
- 2:11–17 — പരദേശികളും പ്രവാസികളുമെന്ന നിലയിൽ, ആത്മാവിനോടു പോരാടുന്ന മോഹങ്ങളെ അവർ ചെറുക്കണം; ദൂഷണത്തിനു സൽപ്രവൃത്തികൾ മറുപടിയാകുംവിധം വിജാതീയരായ അയൽക്കാരുടെ ഇടയിൽ നന്നായി ജീവിക്കണം. അവർ ചക്രവർത്തിക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദേശാധിപതികൾക്കും കീഴ്പ്പെട്ടിരിക്കണം — സ്വതന്ത്രരായി, എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ദാസന്മാരായി ജീവിച്ചുകൊണ്ട്: എല്ലാവരെയും ബഹുമാനിക്കുക, സഹോദരവർഗ്ഗത്തെ സ്നേഹിക്കുക, ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുക, ചക്രവർത്തിയെ ബഹുമാനിക്കുക.
- 2:18–25 — വീട്ടടിമകളോട് തങ്ങളുടെ യജമാനന്മാർക്ക് ബഹുമാനത്തോടെ കീഴ്പ്പെട്ടിരിക്കാൻ പറയുന്നു — ദയയുള്ളവർക്കു മാത്രമല്ല, കഠിനരായവർക്കും. നന്മ ചെയ്തുകൊണ്ട് അന്യായമായി കഷ്ടം സഹിക്കുന്നത് ദൈവസന്നിധിയിൽ പ്രശംസനീയമാണ്; കാരണം ക്രിസ്തു അവർക്കുവേണ്ടി കഷ്ടം സഹിച്ച് ഒരു മാതൃക വച്ചേച്ചുപോയി: അവിടുന്ന് പകരംവീട്ടിയില്ല, തന്നെത്താൻ ദൈവത്തെ ഭരമേല്പിച്ചു, ക്രൂശിൽ അവരുടെ പാപങ്ങൾ വഹിച്ചു. അവിടുത്തെ മുറിവുകളാൽ അവർ സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവരുടെ ആത്മാക്കളുടെ ഇടയന്റെ അടുക്കലേക്ക് അവർ മടങ്ങിവന്നിരിക്കുന്നു.
മുഖ്യ വാക്യം: 1 പത്രൊസ് 2:9 · അതുകൊണ്ട് എന്ത്: ഈ അധ്യായം ഒരേ അളവിൽ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും അസ്വസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സാമൂഹികനിലയില്ലാത്ത ആളുകളോടുള്ള അതിന്റെ വാക്ക് — നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരാണ്, രാജകീയ പുരോഹിതവർഗ്ഗമാണ് — ഇന്ത്യയിലെ അനേകർ ഉൾപ്പെടെ അരികുകളിലുള്ള എണ്ണമറ്റ വിശ്വാസികൾക്ക് മാന്യത നൽകിയിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും കഠിനരായ യജമാനന്മാരെ സഹിക്കാൻ അടിമകളോടുള്ള അതിന്റെ നിർദ്ദേശം പിന്നീട് അടിമത്തത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. സത്യസന്ധമായ ഒരു വായന രണ്ടും ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു: തന്റെ വായനക്കാർക്കു മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ലോകത്തോടാണ് പത്രൊസ് സംസാരിക്കുന്നത്; ക്രൂരതയെ ഒരിക്കലും ശരിയെന്നു വിളിക്കുന്നില്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വന്തം നിരപരാധമായ കഷ്ടതയെ കാഴ്ചക്കണ്ണാടിയാക്കുന്നു.