தாவீது மரிக்கிறான்; சாலொமோன் களத்தைச் சுத்தம்செய்கிறான்

ஒரு தாத்தாவின் மரணத்தைப் பற்றிக் குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் இரண்டு பதிப்புகளைச் சொல்லுகின்றன. ஒன்று நினைவஞ்சலிக் கூட்டத்தில் சொல்லப்படுவது: அவருடைய தாராள குணம், அவருடைய விசுவாசம், கடைசியில் அவர் செய்த ஜெபம். மற்றொன்று சமையலறையில் மெதுவாகச் சொல்லப்படுவது: தீர்த்துவைக்கும்படி அவர் யாரிடமோ கேட்ட பழைய கணக்குகள், அடுத்த சில வாரங்களில் மூத்த மகன் செய்தவை. வேதாகமம் இரண்டு பதிப்புகளையும் வைத்திருக்கிறது. 1 நாளாகமம் 29 பகிரங்க நினைவஞ்சலியைத் தருகிறது: தாவீது தன் சொந்தச் செல்வத்தை ஆலய நிதிக்குள் ஊற்றி, வேதவாக்கியங்களிலுள்ள மிக அழகான ஜெபங்களில் ஒன்றை ஜெபிக்கிறான். 1 இராஜாக்கள் 2 சமையலறைப் பதிப்பைத் தருகிறது: மரணத் தறுவாயிலிருக்கும் ஒரு ராஜா கவனித்துக்கொள்ளப்பட வேண்டிய ஆட்களைப் பெயரிடுகிறான்; புதிய ராஜா சிறிது காலத்துக்குள் தன் சகோதரனையும், தன் தகப்பனின் சேனாதிபதியையும், ஒரு பழைய எதிரியையும் கொல்லுவிக்கிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் கதையில், தாவீதுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தின் கீழ் சிங்காசனம் தகப்பனிடமிருந்து மகனுக்கு முதல்முறையாகக் கைமாறுவது இதுவே. சவுலின் வம்சம் அவனுக்குப் பின் நிலைக்கவில்லை; தாவீதின் வம்சம் நிலைக்கிறது. ஆனால் இந்த மாற்றம் சுத்தமானது அல்ல. அருகருகே வாசிக்கும்போது, தேவன் வாக்களித்த ராஜ்யம் மிகவும் மனிதத்தனமான, சில சமயம் கொடூரமான அரசியலின் வழியாக வருவதை இந்த இரண்டு விவரங்களும் காட்டுகின்றன; தாவீதின் பக்தியையும் அவனுடைய கடினத்தையும், சாலொமோனின் நியாயமான உரிமையையும் அவனுடைய இரக்கமின்மையையும் சேர்த்துப் பிடித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை வாசகரிடம் விட்டுவிடுகின்றன.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தாவீதின் வாழ்க்கையை நிறைவுசெய்து சாலொமோனின் ஆட்சியை நிலைநாட்டுவது: நாளாகமம் ஆராதனை, தாராள குணம், மனப்பூர்வமான மக்கள் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறது; இராஜாக்கள் சிங்காசனம் உண்மையில் எப்படி உறுதிப்படுத்தப்பட்டது என்று காட்டுகிறது, அதன் விலையை மறைக்காமல்.

• 1 நாளாகமம் 29:1–9 — சாலொமோன் இளைஞன், வேலையோ பெரியது, ஏனெனில் அந்த அரமனை மனுஷனுக்கு அல்ல, தேவனுக்கே என்று தாவீது சபைக்குச் சொல்லுகிறான். தான் சேர்த்துவைத்தவற்றுக்கு மேலாகத் தன் சொந்தப் பொன்னையும் வெள்ளியையும் கொடுக்கிறான்; தலைவர்களும் அவனைப் பின்பற்றி மனப்பூர்வமாகக் கொடுக்கிறார்கள். கொடுத்தது முழு இருதயத்தோடு இருந்ததால் மக்கள் சந்தோஷப்படுகிறார்கள்.
• 1 நாளாகமம் 29:10–20 — தாவீதின் ஜெபம்: மகத்துவமும், வல்லமையும், மகிமையும், மாட்சிமையும் தேவனுக்கே உரியவை; வானத்திலும் பூமியிலும் உள்ளவை எல்லாம் அவருடையவை. எதையாவது கொடுக்க நாங்கள் யார் என்று தாவீது கேட்கிறான். எல்லாம் தேவனிடமிருந்து வந்தது; அவருடையதையே நாங்கள் திரும்பக் கொடுத்திருக்கிறோம். நாங்கள் அந்நியர்; எங்கள் நாட்கள் நிழலைப்போல இருக்கின்றன.
• 1 நாளாகமம் 29:21–30 — பலிகளும் ஒரு விருந்தும்; சாலொமோன் இரண்டாம் முறை ராஜாவாக்கப்படுகிறான், சாதோக் ஆசாரியனாக அபிஷேகம்பண்ணப்படுகிறான். அதிகாரிகளும் தாவீதின் குமாரர் எல்லாரும் விசுவாசமாயிருப்போம் என்று உறுதியளிக்கிறார்கள். நாற்பது ஆண்டுகள் ராஜாவாயிருந்த பின், நாட்களும் ஐசுவரியமும் கனமும் நிறைந்தவனாகத் தாவீது மரிக்கிறான்; அவனுடைய செயல்கள் சாமுவேல், நாத்தான், காத் ஆகியோரின் பதிவுகளில் எழுதப்பட்டுள்ளன.
• 1 இராஜாக்கள் 2:1–12 — தாவீதின் கடைசி வார்த்தைகளை இராஜாக்கள் தருகிறது: திடன்கொள், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தைக் கைக்கொள், அப்பொழுது சிங்காசனத்தைப் பற்றிய வாக்குத்தத்தம் நிலைக்கும். பின்பு கடுமையான அறிவுறுத்தல்கள் வருகின்றன: அப்னேரையும் அமாசாவையும் கொலைசெய்த யோவாபைச் சமாதானத்தோடு மரிக்க விடாதே; பர்சிலாவின் குமாரருக்குத் தயவு காட்டு; தாவீதைச் சபித்த சீமேயியைத் தண்டிக்காமல் விடாதே. தாவீது மரித்து, தாவீதின் நகரத்தில் அடக்கம்பண்ணப்படுகிறான்.
• 1 இராஜாக்கள் 2:13–25 — சிங்காசனத்தைக் கைப்பற்ற முயன்ற மூத்த சகோதரனாகிய அதோனியா, தாவீதின் கடைசித் துணையான அபிஷாகைத் தனக்கு மனைவியாகக் கேட்கும்படி பத்சேபாளிடம் வேண்டுகிறான். அதில் சிங்காசனத்தின்மேல் ஓர் உரிமைகோரலைச் சாலொமோன் காண்கிறான்; அதே நாளில் பெனாயாவைக் கொண்டு அவனைக் கொல்லுவிக்கிறான்.
• 1 இராஜாக்கள் 2:26–46 — அதோனியாவின் ஆதரவாளனான அபியத்தார் ஆசாரியன் ஆனதோத்துக்கு நாடுகடத்தப்படுகிறான்; ஏலியின் வீட்டுக்கு எதிரான பழைய வார்த்தையோடு விவரிப்பாளர் இதை இணைக்கிறார். யோவாப் பலிபீடத்துக்கு ஓடுகிறான்; அங்கேயே பெனாயா அவனைக் கொல்லுகிறான். சீமேயி எருசலேமுக்குள் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறான்; மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஓடிப்போன அடிமைகளைத் திரும்பக் கொண்டுவர வெளியே போகிறான்; கொல்லப்படுகிறான். சாலொமோனின் கையில் 'ராஜ்யம் உறுதிப்பட்டது'.

முக்கிய வசனம்: 1 நாளாகமம் 29:14  ·  அதனால் என்ன: நாம் போற்றும் மனிதர்களைப் பற்றிப் புகழ்ச்சியான பதிப்பை மட்டும் வைத்துக்கொள்ள ஆசை வரும். வேதவாக்கியம் மறுக்கிறது. நாம் கொடுக்கும் எல்லாம் முதலில் தேவனுடையதே என்ற தாவீதின் ஜெபம் வாழ்நாள் முழுவதும் சுமக்கத்தக்கது; மரணத் தறுவாயிலும் பகைகளை விட முடியாத ஒரு மனிதனின் எச்சரிக்கையும், தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தைப் பட்டயத்தால் உறுதிப்படுத்திய ஒரு மகனின் எச்சரிக்கையும் அப்படியே. இரண்டையும் சேர்த்துப் பிடிப்பது, ஒன்றை மட்டும் பிடிப்பதைவிட நேர்மையானது, பயனுள்ளதும் கூட.