நான் பூமியில் உள்ள யாவரும் மரிப்பதுப் போல மரிக்கப் போகிறேன் (வச. 2) — யோசுவா தன்னுடைய மரணத்திற்கு முன்பு சொன்ன வார்த்தைகள் (யோசுவா 23:14). நீ திடன்கொண்டு தைரியமானவனாக இரு (ஆங்கில KJV பாடத்தில் இது “பலங்கொண்டு, உன்னை ஒரு மனிதனாகக் காண்பி”) யோசுவாவுக்கு யெகோவா கொடுத்த கட்டளையை எதிரொலிக்கிறது, பெலன்கொண்டு திடமனதாக இரு (யோசுவா 1:6-7), அந்தக் கட்டளையைப்போலவே இதுவும் உடனே நியாயப்பிரமாணத்தால் வரையறுக்கப்படுகிறது: மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதியிருக்கிறபடி, நீ உன்னுடைய தேவனாகிய யெகோவாவுடைய கட்டளைகளையும், கற்பனைகளையும், நியாயங்களையும், சாட்சிகளையும் கைக்கொள்ள... அவருடைய கட்டளைகளைக் காப்பாயாக (வச. 3). ஆங்கிலப் பாடத்தின்படி, தாவீதின் கடைசி வார்த்தைகளில் ஆண்மை என்பது கீழ்ப்படிதல். உபாகமம் 17:18-20-இன் ராஜா நியாயப்பிரமாணத்தைப் பிரதியெடுத்துத் தன் வாழ்நாளெல்லாம் அதை வாசிக்க வேண்டும்; தாவீது சாலொமோனின் கையில் ஒரு பட்டியலைக் கொடுப்பதற்கு முன்பு ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுக்கிறான்.

உன்னுடைய பிள்ளைகள்... தங்கள் தங்கள் வழியைக் காத்துக்கொண்டால், இஸ்ரவேலின் சிங்காசனத்தின்மேல் அமர்ந்திருக்கத்தக்க ஆண் உனக்கு இல்லாமற்போவதில்லை. வாசகர்கள் நீண்டகாலமாக உணர்ந்துவந்த ஒரு பதற்றத்திற்கு இந்த ஆய்வு பெயரிடுகிறது. 2 சாமுவேல் 7:14-16-இல் வாக்குத்தத்தம் என்னவென்றால், பாவத்திற்குக் கோல் வரும், ஆனால் என்னுடைய கிருபையை... அவனைவிட்டு விலக்கமாட்டேன், சிங்காசனம் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும்; இங்கே தாவீது அதை ஒரு நிபந்தனையோடு மேற்கோள் காட்டுகிறான். சங்கீதம் 132:11-12-இலும் அந்த நிபந்தனை இருக்கிறது; சங்கீதம் 89:30-37 இரண்டையும் பிடித்துக்கொள்கிறது. சிலர் இந்த நிபந்தனை வாக்குத்தத்தத்தையே அல்ல, ஒவ்வொரு ராஜாவும் அந்த வாக்குத்தத்தத்தை அனுபவிப்பதையே ஆளுகிறது என்று வாசிக்கிறார்கள்; வேறு சிலர் இஸ்ரவேலின் சிங்காசனம் — எல்லாக் கோத்திரங்களின்மேலும் — சாலொமோனுக்குப் பின்பு உண்மையிலேயே இழக்கப்பட்டது (1 இராஜாக்கள் 11:11-13), யூதாவில் ஒரு விளக்கு மட்டும் நிலைத்தது என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். வேதத்தில் இரண்டு பாதிகளும் நிற்கின்றன.

செருயாவின் மகனாகிய யோவாப்... எனக்குச் செய்த குற்றத்தை நீ அறிந்திருக்கிறாயே (வச. 5) — ஒருவேளை ராஜாவின் கட்டளைக்கு மாறாக அப்சலோமைக் கொன்றதும் (2 சாமுவேல் 18:14) அதைத் தொடர்ந்த கடுமையான கண்டிப்பும் (19:5-7); வசனம் தெளிவுபடுத்தவில்லை. பின்பு நியாயப்பிரமாணத்தின்படி முக்கியமான குற்றச்சாட்டு: இஸ்ரவேலின் இரண்டு தளபதிகளாகிய நேரின் மகன் அப்னேருக்கும், ஏத்தேரின் மகன் அமாசாவுக்கும் செய்த காரியத்தினால்... அவன் அவர்களைக் கொன்று, சமாதானகாலத்திலே யுத்தகாலத்து இரத்தத்தைச் சிந்தி (2 சாமுவேல் 3:27; 20:10). யுத்தகாலத்து இரத்தத்தைத் தன்னுடைய இடுப்பிலுள்ள வாரிலும் தன்னுடைய கால்களில் இருந்த காலணிகளிலும் — அமாசாவைக் கொன்றவன் தன்னுடைய பட்டயத்தை அணிந்திருந்த வார் (20:8). ஆகையால் உன்னுடைய ஞானத்தின்படியே நீ செய்து, அவனுடைய நரைமுடி சமாதானமாகப் பாதாளத்தில் இறங்கவிடாமலிரு. ஞானம் என்பது அடுத்த அதிகாரம் சாலொமோனுக்குரியதாக்கும் சொல்.

வாசகர்கள் இதை எப்படி நிதானிக்க வேண்டும்? சிலர் இதில் நீண்டகாலம் தாமதமான நீதியைக் கேட்கிறார்கள்: யோவாப் இரண்டுமுறை சமாதான வார்த்தையின் மறைவில் மனிதர்களைக் கொலைசெய்தான்; கொலைசெய்தவனின் இரத்தம் பதில் தரும்வரை இரத்தம் தேசத்தைத் தீட்டுப்படுத்தும் என்று நியாயப்பிரமாணம் சொன்னது (எண்ணாகமம் 35:33), தான் செயல்பட முடியாத அளவுக்குப் பெலவீனன் என்று தாவீது அப்னேரின் கல்லறையருகே ஒப்புக்கொண்டிருந்தான் (2 சாமுவேல் 3:39); சாலொமோனின் சொந்த வார்த்தைகள் (வச. 31-33) இந்த மரணத்தைக் குற்றமில்லாத இரத்தத்தை விலக்குவதாகக் காட்டுகின்றன. மற்றவர்கள் இதில் மரித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதன் பழைய பகையைத் தீர்ப்பதைக் கேட்கிறார்கள் — யோவாப்... எனக்குச் செய்த குற்றம் முதலில் வருகிறது — தான் செய்யாத வேலையைத் தன் மகனுக்கு விட்டுச்செல்கிறான். இந்த ஆய்வு இந்தக் காட்சிக்கு வெள்ளையடிக்காது, அதைத் தட்டையாக்கவும் செய்யாது: குற்றம் உண்மையானது, மனக்கசப்பும் உண்மையானது என்று தெரிகிறது.

இரண்டு கடினமான கட்டளைகளுக்கு நடுவே, தயவின் ஒரு கட்டளை: கீலேயாத்தியனான பர்சிலாயியின் மகன்களுக்குத் தயவுசெய்வாயாக; அவர்கள் உன்னுடைய பந்தியிலே சாப்பிடுகிறவர்களுடன் இருப்பார்களாக; உன்னுடைய சகோதரனாகிய அப்சலோமுக்கு முன்பாக நான் ஓடிப்போகும்போது, அவர்கள் என்னை ஆதரித்தார்கள் (வச. 7; 2 சாமுவேல் 17:27-29; 19:31-39). பின்பு சீமேயி: நான் மகனாயீமுக்குப் போகிற நாளிலே, அவன் என்னை மிகவும் மோசமாக சபித்தான்; ஆனாலும் அவன் யோர்தானிலே எனக்கு எதிரே வந்ததால்: நான் உன்னைப் பட்டயத்தாலே கொன்றுபோடுவதில்லை என்று யெகோவாமேல் அவனுக்கு ஆணையிட்டுக்கொடுத்தேன் (வச. 8; 2 சாமுவேல் 16:5-13; 19:16-23). ஆனாலும் நீ அவனைக் குற்றமற்றவன் என்று நினைக்காதே... அவனுடைய நரைமுடியை இரத்தத்துடன் பாதாளத்தில் இறங்கச்செய்ய. அந்த ஆணை தாவீதைக் கட்டியது, அவனுடைய மகனை அல்ல என்று தெரிகிறது.

தாவீதின் பிரியாவிடையில் இதுவே மிகக் கடினமான வசனம் என்று வாசகர்கள் கண்டிருக்கிறார்கள், இந்த ஆய்வு அதைச் சொல்லுகிறது. ஒரு வாசிப்பு: சீமேயி யெகோவாவால் அபிஷேகம்செய்யப்பட்டவனைச் சபித்தான், இது யாத்திராகமம் 22:28-இன்படி குற்றம்; ஒரு ராஜா செய்யக்கூடியதுபோல தாவீது தன் ஆட்சிக்காலத்திற்கு அவனை மன்னித்தான், ஆனால் என்றென்றைக்கும் மன்னிக்கவில்லை, மன்னிக்கவும் முடியாது, தண்டனையை நிர்ணயிக்காமல் காரியத்தைச் சாலொமோனின் ஞானத்திற்கு விடுகிறான். மற்றொன்று: தாவீது தன் ஆணையின் எழுத்தைக் காக்கிறான் — நான் உன்னைப் பட்டயத்தாலே கொன்றுபோடுவதில்லை — அதே நேரத்தில் அது மீறப்படுவதற்கு ஏற்பாடு செய்கிறான். வசனம் நமக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; சாலொமோன், நேரம் வந்தபோது, சீமேயிக்கு ஒரு நியாயமான நிபந்தனை கொடுப்பான் (வச. 37), அவன் அதை மீறும்போது மட்டுமே அவனைக் கொல்லுவான் என்பது கவனிக்கத்தக்கது.

பின்பு தாவீது தன்னுடைய முன்னோர்களோடு மரணமடைந்து, தாவீதின் நகரத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டான் (வச. 10) — ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் இங்கே “தன் பிதாக்களோடு நித்திரையடைந்தான்” என்று இருக்கிறது, இராஜாக்களின் புத்தகங்களில் பல ஆட்சிகளை முடிக்கும் சொற்றொடர் அது, இந்தப் புத்தகத்தில் உண்மையான ஒரு மரணத்திற்கு இங்கேதான் முதல்முறையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது (பத்சேபாள் 1:21-இல் அதைக் குறித்துப் பேசினாள்); தாவீதின் நகரம் என்பது அவன் எபூசியர்களிடமிருந்து கைப்பற்றிய கோட்டை (2 சாமுவேல் 5:7-9). தாவீது இஸ்ரவேலை அரசாட்சி செய்த நாட்கள் 40 வருடங்கள்; அவன் எப்ரோனில் 7 வருடங்களும், எருசலேமில் 33 வருடங்களும் ஆட்சிசெய்தான். இந்த எண்கள் 2 சாமுவேல் 5:4-5-உடன் ஒத்துப்போகின்றன, அது எப்ரோன் வருடங்களை இன்னும் துல்லியமாக ஏழு வருடங்களும் ஆறு மாதங்களும் என்கிறது; நாற்பது என்பது முழு எண்ணாக்கப்பட்ட மொத்தம், 1 நாளாகமம் 29:27 அதைத் திரும்பச் சொல்லுகிறது. பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பேதுரு, தாவீதின் கல்லறை இந்தநாள்வரை நம்மிடத்திலிருக்கிறது என்று சொல்லுவார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 2:29).

இந்த அறிவிப்பின் சுருக்கத்தைக் குறித்து இந்த ஆய்வு நின்று சிந்திக்கிறது. சாமுவேலின் இரண்டு புத்தகங்களை நிரப்பின வாழ்க்கை இரண்டு வசனங்களில் முடிகிறது, கதைசொல்லி உடனே முன்னே செல்கிறார்: சாலொமோன் தன்னுடைய தகப்பனாகிய தாவீதுடைய சிங்காசனத்தின்மேல் வீற்றிருந்தான்; அவனுடைய அரசாட்சி மிகவும் உறுதிப்பட்டது (வச. 12). வாசகர்கள் உறுதிப்பட்டது என்ற சொல்லைக் குறித்துக்கொள்ள வேண்டும்: அதிகாரம் அதே சொல்லில் முடியும் (வச. 46), இந்த இரண்டு வசனங்களுக்கு நடுவே மூன்று மரணங்களும் ஒரு நாடுகடத்தலும் இருக்கின்றன. 12-ஆம் வசனத்தின் உறுதிப்படுதல் யெகோவாவின் ஈவு; 46-ஆம் வசனத்தின் உறுதிப்படுதல் பட்டயத்தால் பாதுகாக்கப்பட்ட அதே ஈவு. கதைசொல்லி நோக்கமாகக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுவதுபோல, இந்த ஆய்வு வாசகர் இரண்டையும் பிடித்துக்கொள்ள விடுகிறது.

நீ சமாதானமாக வருகிறாயா என்று அவள் கேட்டதற்கு: சமாதானமாகத்தான் வருகிறேன் என்றான் (வச. 13). பத்சேபாளிடம் அதோனியா சொன்ன வார்த்தைகள் ஒரு விசித்திரமான கலவை: ராஜ்ஜியம் என்னுடையதாக இருந்தது என்றும், நான் அரசாளுவதற்கு இஸ்ரவேலர்கள் எல்லோரும் என்னை எதிர்பார்த்தார்கள் என்றும் — ஒரு மிகைக்கூற்று — பின்பு யெகோவாவால் அது அவருக்குக் கிடைத்தது (வச. 15), ஒரு ஒப்புதல். அவனுடைய விண்ணப்பம்: சூனேம் ஊரைச்சேர்ந்த அபிஷாகை எனக்கு அவர் திருமணம் செய்துகொடுக்க (வச. 17). பத்சேபாள் கேட்க ஒப்புக்கொண்டு ராஜாவிடம் போகிறாள், அவன் எழுந்து, வணங்கி, அவளைத் தன்னுடைய வலதுபுறமாக உட்காரச் செய்கிறான் (வச. 19) — ராஜாவின் தாயாருக்குரிய கனமான இடம். தான் என்ன கேட்கிறாள் என்று அவளுக்குப் புரிந்ததா, அல்லது மிக நன்றாகப் புரிந்ததா என்று வசனம் சொல்லவில்லை, வாசகர்கள் இரண்டு பக்கமும் வாதிட்டிருக்கிறார்கள். கதைசொல்லி விடுவதுபோலவே இந்த ஆய்வும் அவளை விளக்கமில்லாமல் விடுகிறது.

அப்படியானால் ராஜ்ஜியபாரத்தையும் அவனுக்குக் கேளும்; அவன் எனக்கு மூத்த சகோதரன். சாலொமோன் இதில் ஒரு உரிமைகோரலைக் கேட்கிறான். அந்த உலகில் ராஜாவுக்குரிய ஒரு பெண்ணை எடுத்துக்கொள்பவன் அவனுடைய இடத்தில் ஒரு பகுதியை எடுத்துக்கொள்வதாகக் கருதப்பட்டான் — ரிஸ்பாவோடு அப்னேர் (2 சாமுவேல் 3:7), மேல்மாடியில் அப்சலோம் (16:21-22); ராஜா அவளுடன் உறவுகொள்ளவில்லை (1 இராஜாக்கள் 1:4) என்பதால் அபிஷாக் தாவீதின் மனைவி அல்ல, ஆனால் அவள் அவனுடைய வீட்டாரைச் சேர்ந்தவள். சாலொமோன் அந்தக் கட்சியையும் பெயரிடுகிறான்: ஆசாரியனாகிய அபியத்தாருக்கும் செருயாவின் மகன் யோவாபுக்குமே. இன்றைக்கு அதோனியா கொலை செய்யப்படுவான் (வச. 24) என்று அவன் ஆணையிடுகிறான், பெனாயா அதோனியாவைக் கண்டுபிடித்து அவனைக் கொன்றுபோட்டான் (வச. 25). 1 இராஜாக்கள் 1:52-இன் நிபந்தனை அவனிடம் தீமை காணப்பட்டால்; அப்படிக் காணப்பட்டது என்று சாலொமோன் தீர்ப்பளித்தான். அந்த விண்ணப்பம் ஒரு சதியா அல்லது மடமையா என்று வாசகர்கள் எடைபோடலாம்.

அபியத்தார் மரணத்திலிருந்து தப்புகிறான், ஆனால் பதவியிலிருந்து அல்ல: நீ உன்னுடைய நிலங்கள் இருக்கிற ஆனதோத்திற்குப் போய்விடு; நீ மரணத்திற்குரியவனாக இருந்தும் (வச. 26) — ஆனதோத், பென்யமீனில் உள்ள ஆசாரியர்களின் பட்டணம் (யோசுவா 21:18). இரக்கத்திற்குச் சாலொமோன் இரண்டு காரணங்களைச் சொல்லுகிறான்: நீ என்னுடைய தகப்பனாகிய தாவீதுக்கு முன்பாக யெகோவாவாகிய ஆண்டவருடைய பெட்டியைச் சுமந்ததாலும் (2 சாமுவேல் 15:24-29), என்னுடைய தகப்பன் அநுபவித்த உபத்திரவத்தையெல்லாம் நீ கூட அநுபவித்ததாலும் — நோபின் படுகொலையிலிருந்து தப்பித் தாவீதிடம் ஓடிவந்த நாள்முதல் (1 சாமுவேல் 22:20-23), ஏபோத்தைக் கொண்டுவந்து (23:6). ஒவ்வொரு ஓட்டத்திலும் தாவீதோடு நின்ற மனிதன் கடைசியில் ஒரே தேர்வால் வீழ்கிறான். இதன் சோகத்தையும், சாலொமோன் அவனுடைய உண்மைத்தன்மையை நினைவுகூருவதையும் இந்த ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.

அப்படியே யெகோவா சீலோவிலே ஏலியின் வீட்டாரைக்குறித்துச் சொன்ன வார்த்தையை நிறைவேற்றும்படியாக. கதைசொல்லி இதைத் தெளிவாகச் சொல்லுகிறார். தேவனுடைய மனிதன் ஏலியிடம் உன்னுடைய வீட்டில் ஒரு முதிர்வயதானவனும் இல்லாதபடி என்றும், உண்மையான ஒரு ஆசாரியனை எழும்பச்செய்து என்றும் சொல்லியிருந்தான் (1 சாமுவேல் 2:31-35; ஒப்பிடுக 3:12-14). 1 சாமுவேல் 14:3, 22:20-இன் வழக்கமான வாசிப்பின்படி அபியத்தார் ஏலியின் வம்சத்தவன்; சாதோக் அபியத்தாரின் இடத்தில் வைக்கப்படுவான் (வச. 35), பிற்கால வேதம் சாதோக்கின் மகனாகிய லேவியர்கள் என்னும் ஆசாரியர்களைக் காவலைக் காத்தவர்களாகப் பெயரிடுகிறது (எசேக்கியேல் 44:15). தலைமுறைகளுக்கு முன்பு சொல்லப்பட்ட ஒரு வார்த்தை அந்தத் தருணத்தின் அரசியலில் நிறைவேறுவதாகக் காணப்படுகிறது: கதைசொல்லியின் கருத்து அதுவே என்று இந்த ஆய்வு எடுத்துக்கொள்கிறது.

யோவாப் அப்சலோமின் பக்கம் சாயாதவனாக இருந்தும், அதோனியாவின் பக்கம் சாய்ந்திருந்தான் (வச. 28) — இங்கேயும் கதைசொல்லி அவனிடம் நியாயமாக இருக்கிறார். அவன் யெகோவாவுடைய கூடாரத்திற்கு ஓடிப்போய், பலிபீடத்தின் கொம்புகளைப் பிடித்துக்கொண்டான், அதோனியா செய்ததுபோலவே (1:50). ஆனால் பிறனுக்கு விரோதமாக சதிமோசம்செய்து அவனைக் கொன்றவனைக் குறித்து நியாயப்பிரமாணம் அவனை என்னுடைய பலிபீடத்திலிருந்தும் பிடித்துக்கொண்டுபோய்க் கொலைசெய்யவேண்டும் (யாத்திராகமம் 21:14) என்று சொல்லியிருந்தது. பெனாயா வெளியே வா என்கிறான்; யோவாப் நான் வரமாட்டேன்; இங்கேயே சாவேன் (வச. 30) என்று பதில் சொல்லுகிறான் — பரிசுத்த இடத்தில் தன்னைக் கொல்ல ராஜா துணியமாட்டான் என்ற நம்பிக்கையிலோ, அல்லது தான் எங்கே மரிக்க வேண்டும் என்பதைத் தானே தேர்ந்தெடுத்தோ. சாலொமோனின் பதில்: அவன் சொன்னபடியே நீ செய்து, அவனைக் கொன்று, அடக்கம்செய்.

இவ்விதமாக யோவாப் காரணமில்லாமல் சிந்தின இரத்தத்தை என்னைவிட்டும் என்னுடைய தகப்பன் வீட்டைவிட்டும் விலக்கிப்போடு. சாலொமோன் இந்தச் செயலை நியாயப்பிரமாணத்தின் சொற்களில் வைக்கிறான் (உபாகமம் 19:12-13): அப்னேர், அமாசா ஆகியோரின் இரத்தம் — தன்னைவிட நீதியும் நற்குணமும் உள்ள இரண்டு பேர்களாகிய... என்னுடைய தகப்பனாகிய தாவீதுக்குத் தெரியாமல் (வச. 32) — அதற்குப் பதில் கொடுக்கப்படும்வரை ராஜாவின் வீட்டின்மேல் இருந்தது. தாவீதுக்கும் அவருடைய சந்ததியினர்களுக்கும் அவருடைய வீட்டார்களுக்கும் அவர் சிங்காசனத்திற்கும் என்றென்றைக்கும் யெகோவாவாலே சமாதானம் உண்டாயிருக்கவும்கடவது (வச. 33). பெனாயா அவனைக் கொல்லுகிறான், அவன் வனாந்திரத்திலிருக்கிற தன்னுடைய வீட்டிலே அடக்கம் செய்யப்பட்டான் (வச. 34). தாவீதின் ஆட்சிக்காலம் முழுவதும் அவனுக்குச் சேவைசெய்த படைத்தலைவன் இரக்கத்தின் ஒரு வார்த்தையும் இல்லாமல் ஒரு பலிபீடத்தின் அருகே மரிக்கிறான் என்றும், கதைசொல்லி அவனுக்காகத் துக்கிக்கவில்லை என்றும் இந்த ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.

சீமேயிக்கு நிபந்தனைகள் கொடுக்கப்படுகின்றன (வச. 36-37): நீ எருசலேமிலே உனக்கு ஒரு வீட்டைக்கட்டி, அங்கேயிருந்து எங்கேயாவது வெளியே போகாமல், அங்கேயே குடியிரு; அவன் கீதரோன் ஆற்றைக் கடக்கும் நாளில் — தாவீது ஓடிப்போகும்போது அழுதுகொண்டே கடந்த ஆறு (2 சாமுவேல் 15:23), சீமேயியின் பகூரிமை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் — நீ சாவாய். சீமேயி அது நல்ல வார்த்தை என்கிறான் (வச. 38). மூன்று வருடங்களுக்குப் பின்பு இரண்டு வேலைக்காரர்கள் மாக்காவின் மகனாகிய ஆகீஸ் என்னும் காத்தின் ராஜாவிடம் ஓடிப்போகிறார்கள் (வச. 39); சீமேயி தன்னுடைய கழுதையின்மேல் சேணம் வைத்து அவர்களைத் திரும்பக் கொண்டுவருகிறான். காத் மேற்கே இருக்கிறது, கீதரோனுக்கு அப்பால் அல்ல; ஆனால் நிபந்தனைகள் எங்கேயாவது வெளியே போகாமல் (வச. 36) என்று சொன்னன, சாலொமோன் அவனை அவற்றுக்கே கட்டுப்படுத்துகிறான், அவனுடைய வார்த்தையை யெகோவாவின் ஆணை என்று அழைத்து (வச. 43).

நீ என்னுடைய தகப்பனாகிய தாவீதுக்குச் செய்ததும் உன் மனதுக்குத் தெரிந்திருக்கிறதுமான எல்லாத் தீங்கையும் அறிந்திருக்கிறாய் (வச. 44): தாவீது செய்ததுபோலவே, சாலொமோன் இந்தத் தண்டனையை 2 சாமுவேல் 16-இன் சாபத்தோடு இணைக்கிறான். வாசகர்கள் மீண்டும் வேறுபடுகிறார்கள்: ஒரு நியாயமான விதி கொடுக்கப்பட்டு அதைத் தெரிந்தே மீறின மனிதன், அல்லது தாவீது விரும்பின முடிவுக்குக் கடைசியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு சாக்கு. கதைசொல்லி சீமேயிக்கு மூன்று வருடங்களையும் ஒரு தேர்வையும் கொடுத்து, அவனையே தேர்ந்தெடுக்க விடுகிறார் என்று இந்த ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. ராஜா யோய்தாவின் மகனாகிய பெனாயாவுக்குக் கட்டளை கொடுத்தான்; அவன் வெளியே போய், அவனைக் கொன்றுபோட்டான். அரசாட்சி சாலொமோனின் கையிலே உறுதிப்பட்டது. அதிகாரத்தின் கடைசி வார்த்தை 12-ஆம் வசனத்திற்குப் பதில் சொல்லுகிறது, அது எப்படி வந்தது என்று எடைபோடுவது வாசகரிடம் விடப்படுகிறது.