ದಾವೀದನು ಸಾಯುತ್ತಾನೆ; ಸೊಲೊಮೋನನು ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ

ಕುಟುಂಬಗಳು ಅನೇಕವೇಳೆ ಅಜ್ಜನ ಮರಣದ ಎರಡು ಆವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಒಂದನ್ನು ಸ್ಮರಣಾ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ: ಅವನ ಉದಾರತೆ, ಅವನ ನಂಬಿಕೆ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ: ಹಳೆಯ ಹಗೆತನಗಳನ್ನು ತೀರಿಸುವಂತೆ ಅವನು ಯಾರಿಗೋ ಹೇಳಿದ್ದು, ಮತ್ತು ನಂತರದ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಮಗನು ಮಾಡಿದ್ದು. ಸತ್ಯವೇದ ಎರಡೂ ಆವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. 1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 29 ಬಹಿರಂಗ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ — ದಾವೀದನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದೇವಾಲಯದ ನಿಧಿಗೆ ಸುರಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಮಾಡುವುದು. 1 ಅರಸುಗಳು 2 ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ — ಶಿಕ್ಷಿಸಬೇಕಾದ ಜನರನ್ನು ಹೆಸರಿಸುವ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಅರಸನು, ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದೊಳಗೇ ತನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು, ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಸೇನಾಪತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಹಳೆಯ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸುವ ಹೊಸ ಅರಸನು.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕದಲ್ಲಿ — ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ — ದಾವೀದನಿಗೆ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವಾಗ್ದಾನದಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನ ತಂದೆಯಿಂದ ಮಗನಿಗೆ ಸಾಗುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ. ಸೌಲನ ವಂಶ ಅವನ ನಂತರ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ದಾವೀದನ ವಂಶ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ವರ್ಗಾವಣೆ ಶುದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಓದಿದಾಗ, ದೇವರು ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದ ರಾಜ್ಯ ತುಂಬಾ ಮಾನವೀಯವಾದ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕ್ರೂರವಾದ ರಾಜಕೀಯದ ಮೂಲಕ ಬರುವುದನ್ನು ಈ ಎರಡು ವೃತ್ತಾಂತಗಳು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ; ದಾವೀದನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಅವನ ಕಠಿಣತೆಯನ್ನೂ, ಸೊಲೊಮೋನನ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತತೆಯನ್ನೂ ಅವನ ನಿರ್ದಯತೆಯನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅವು ಓದುಗನಿಗೆ ಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ದಾವೀದನ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸಿ ಸೊಲೊಮೋನನ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು: ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ ಆರಾಧನೆ, ಉದಾರತೆ ಮತ್ತು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೊಡುವ ಜನರನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ; ಅರಸುಗಳ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಂಹಾಸನ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಭದ್ರಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

• 1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 29:1–9 — ಸೊಲೊಮೋನನು ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವನು ಮತ್ತು ಕೆಲಸ ದೊಡ್ಡದು, ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಅರಮನೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗಲ್ಲ, ದೇವರಿಗಾಗಿ ಎಂದು ದಾವೀದನು ಸಭೆಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟದ್ದರ ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬಂಗಾರ ಬೆಳ್ಳಿಯನ್ನೂ ಅವನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ನಾಯಕರು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಉದಾರವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಕೊಡುವಿಕೆ ಪೂರ್ಣಹೃದಯದಿಂದ ಆದ್ದರಿಂದ ಜನರು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ.
• 1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 29:10–20 — ದಾವೀದನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ: ಮಹಿಮೆ, ಶಕ್ತಿ, ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಘನತೆ ದೇವರಿಗೆ ಸೇರಿದವು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಆತನದೇ. ನಾವು ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೊಡಲು ನಾವು ಯಾರು? ಎಂದು ದಾವೀದನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲವೂ ದೇವರಿಂದಲೇ ಬಂತು, ಮತ್ತು ಆತನದನ್ನೇ ನಾವು ಆತನಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಪರದೇಶಿಗಳು, ನಮ್ಮ ದಿನಗಳು ನೆರಳಿನಂತಿವೆ.
• 1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 29:21–30 — ಯಜ್ಞಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಔತಣ; ಸೊಲೊಮೋನನನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿ ಅರಸನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಚಾದೋಕನನ್ನು ಯಾಜಕನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರಿಗಳೂ ದಾವೀದನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳೂ ನಿಷ್ಠೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ ಅರಸನಾಗಿದ್ದ ನಂತರ ದಾವೀದನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಘನತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದವನಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳು ಸಮುವೇಲ, ನಾತಾನ ಮತ್ತು ಗಾದರ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.
• 1 ಅರಸುಗಳು 2:1–12 — ಅರಸುಗಳ ಪುಸ್ತಕ ದಾವೀದನ ಕೊನೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ: ಬಲವಾಗಿರು, ದೇವರ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳು, ಆಗ ಸಿಂಹಾಸನದ ವಾಗ್ದಾನ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದು. ನಂತರ ಕಠಿಣ ಸೂಚನೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ: ಅಬ್ನೇರನನ್ನೂ ಅಮಾಸನನ್ನೂ ಕೊಲೆಮಾಡಿದ ಯೋವಾಬನನ್ನು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಸಾಯಗೊಡಬೇಡ; ಬರ್ಜಿಲ್ಲೈಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದಯೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಫಲ ಕೊಡು; ಮತ್ತು ದಾವೀದನನ್ನು ಶಪಿಸಿದ ಶಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸದೆ ಬಿಡಬೇಡ. ದಾವೀದನು ಸತ್ತು ದಾವೀದನ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಹೂಣಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
• 1 ಅರಸುಗಳು 2:13–25 — ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದ ಅಣ್ಣನಾದ ಅದೋನೀಯನು, ದಾವೀದನ ಕೊನೆಯ ಸಂಗಾತಿಯಾದ ಅಬೀಷಗಳನ್ನು ತನಗೆ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ ಕೇಳುವಂತೆ ಬತ್ಷೆಬೆಯನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸೊಲೊಮೋನನು ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕುಸಾಧನೆಯನ್ನು ಕಂಡು, ಅದೇ ದಿನ ಬೆನಾಯನ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ.
• 1 ಅರಸುಗಳು 2:26–46 — ಅದೋನೀಯನ ಬೆಂಬಲಿಗನಾದ ಯಾಜಕ ಅಬ್ಯಾತಾರನನ್ನು ಅನಾತೋತಿಗೆ ಗಡೀಪಾರು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಕಥೆಗಾರನು ಇದನ್ನು ಏಲಿಯ ಮನೆತನದ ವಿರುದ್ಧ ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮಾತಿಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯೋವಾಬನು ಯಜ್ಞವೇದಿಗೆ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬೆನಾಯನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಶಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಲ್ಲೇ ಇರುವಂತೆ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಓಡಿಹೋದ ಗುಲಾಮರನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತರಲು ಅವನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. 'ರಾಜ್ಯವು ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು' — ಸೊಲೊಮೋನನ ಕೈಯಲ್ಲಿ.

ಮುಖ್ಯ ವಚನ: 1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 29:14  ·  ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ನಾವು ಮೆಚ್ಚುವ ಜನರ ಕುರಿತು ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಲೋಭನೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಶಾಸ್ತ್ರ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕೊಡುವುದೆಲ್ಲವೂ ಮೊದಲು ದೇವರದೇ ಎಂಬ ದಾವೀದನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದದ್ದು; ಹಗೆತನಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಬಿಡಲಾಗದ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನ, ಮತ್ತು ದೇವರ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಮಗನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಎರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೂ ಹೆಚ್ಚು ಉಪಯುಕ್ತವೂ ಆಗಿದೆ.