இருபது முழத்திற்குப் பத்து முழம் — ஆசரிப்புக்கூடாரத்தின் பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் அளவுகள், சாலொமோனின் மண்டபத்தின் அளவுகள்: சாபம் பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் அளவுடையது. ஆராதனை அணுகுகிற அதே பரிசுத்தத்திலிருந்தே நியாயத்தீர்ப்பு புறப்படுகிறது; பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் அளவுகோல் தேசத்தின்மேல் பறந்து செல்கிறது.

பறக்கிற புத்தகச்சுருள்: இயக்கத்திலிருக்கிற எழுதப்பட்ட வார்த்தை, விரிக்கப்பட்டு, காற்றில் பறந்து, தானாகவே முகவரிகளைக் கண்டுபிடிக்கிறது. வேதவாக்கியத்தின் தண்டனைகள் ஆவணக் காப்பகத்தில் வைக்கப்படுவதில்லை; அவை பயணிக்கின்றன.

திருட்டும் பொய்யாணையும் — ஒன்று அயலானுக்கு விரோதமான பாவம், ஒன்று தேவனுக்கு விரோதமான பாவம்: நியாயப்பிரமாணத்தின் இரண்டு பலகைகளும் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் ஒரு மாதிரியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. சீனாயின் பலகைகளைப்போல, சுருள் இரு புறங்களிலும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது; தண்டனையில்லாத கட்டளை ஒன்றுமில்லை.

3-4 அதிகாரங்களின் கிருபைக்குப் பின் (உடைகள் மாற்றப்பட்டன, ஆவியானவர் வழங்கப்பட்டார்), அதே உடன்படிக்கைச் சமூகத்திற்கு நினைவூட்டப்படுகிறது: சுத்திகரிப்பு பரிசுத்தத்தை ஓய்வுபெறச்செய்வதில்லை. சாபம் வேட்டையாடுவதை, மீட்டெடுக்கப்பட்ட தேசம் தன்னுள் அடைக்கலமாக வைத்திருக்கமுடியாது.

சாபம் ஒருபோதும் போகாத ஒரு விருந்தாளி: அது வருகிறது, தங்குகிறது, நிர்மூலமாக்குகிறது — மரங்களையும் கற்களையும். பாவம் தனிப்பட்ட சுவர்களுக்குள் அடைக்கலம் தேடுகிறது, நியாயத்தீர்ப்பு ஒவ்வொரு வாசற்படியையும் கடந்து அதைப் பின்தொடர்கிறது. பதிவுக்கு வெளியே எந்த அறையும் இல்லை.

நேர்மையற்ற ஆதாயம் நோயுற்ற வீடுகளைக் கட்டுகிறது. திருட்டும் பொய்ச்சாட்சியும் வீட்டிற்குக் கொண்டுவருவதை, சாபத்தோடு சேர்த்தே கொண்டுவருகின்றன — பொய் நாவினால் சம்பாதித்த பொக்கிஷத்தின் கூலி என்று நீதிமொழிகள் சொல்வது இதுவே.

உருவகப்படுத்தப்பட்ட அக்கிரமம் — ஒரு வணிக அளவையாகிய மரக்காலில் இருக்கிற ஒரு பெண்: சந்தையில் வீடுகொண்ட பாவம், அளக்கப்பட்டு, அடைக்கப்பட்டு, இறுதியில் ஒரு தாலந்து ஈயத்தின்கீழ் முத்திரையிடப்படுகிறது. தீமை உண்மையானது, உருவம் கொண்டது, தேவன் விரும்பும்போது கட்டுப்படுத்தக்கூடியது.

வாயிலே போடப்பட்ட ஈயம் தீமையின் எல்லைகளை யார் ஆளுகிறார் என்பதை அறிவிக்கிறது. அக்கிரமம் உரிமையால் அல்ல, அனுமதியால் திரிகிறது; மரக்காலை முத்திரையிட்ட கை பாதாளத்தையும் முத்திரையிடமுடியும் (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 20:1-3).

சிநெயார் — பாபேலின் சமவெளி, பாபிலோனின் தேசம்: அக்கிரமம் அதின் சொந்த மண்ணுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டு, ஒரு வீடும், ஒரு ஆலயமும், தன் நிலையும் கொடுக்கப்படுகிறது. தீமை மனிதனின் நகரத்திற்கு மாற்றப்படுவதால் வாக்குத்தத்த தேசம் சுத்திகரிக்கப்படுகிறது; அங்கே அது இறுதி நியாயத்தீர்ப்புக்காகக் காத்திருக்கிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் இந்த நிலவியலை நிறைவுசெய்கிறது: அந்தப் பெண், மகா பாபிலோன், ஒரு காலம் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்து பின்பு ஒரே மணிநேரத்தில் விழுந்தாள் (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17-18). சகரியாவின் மரக்கால் அந்தப் பாதையில் முதல் சரக்கு; ஒரே அடியாக ஆக்கினைக்குள்ளாக்கும்படி தேவன் தீமையை ஒன்றாகக் குவிக்கிறார்.