என் மக்களே, அவளைவிட்டு வெளியே வாருங்கள். சீர்கேட்டின் நகரத்திலும் தேவனுக்குத் தம்முடையவர்கள் இருக்கிறார்கள். அழைப்பு பாபிலோனைத் தாக்குவதற்கு அல்ல, அதைவிட்டு வெளியேறுவதற்கே — தெளிவாக, அடையாளம் காணக்கூடிய விதமாக, நியாயத்தீர்ப்பு விழுவதற்கு முன்பாக.

உலகத்தின் பாவங்களில் பங்குகொள்ளுதல் அதின் வாதைகளிலும் பங்குகொள்ள அழைக்கிறது. வேறுபட்டிருப்பது பரிசுத்தத்திற்காக மட்டும் அல்ல, பாதுகாப்பிற்காகவும்.

நான் ராஜாத்தியாக வீற்றிருக்கிறேன். பாபிலோனின் சுய-மோசம். தன்னைத் தோற்கடிக்கமுடியாது என்று அவள் உணர்வதே அவளுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் அடையாளம் — அழிவுக்கு முன் வரும் அகந்தை.

தன்னை நிலையான ராஜாத்தி என்று நினைக்கும் ஒவ்வொரு கலாச்சாரமும் தன் காலத்தில் ஒரு வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18-ம் அதிகாரத்தைப் பெறுகிறது. சரித்திரம் தனக்குச் சொந்தம் என்று கற்பனை செய்யும் இருதயம் திரும்பத் திரும்பத் தவறாகிறது; அதனால் இந்த வடிவம் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது.

பரிசுத்தவான்கள் களிகூரும்படி சொல்லப்படுகிறார்கள் — துன்பத்தைக் குறித்து அல்ல, நியாயம் விளங்கப்பண்ணப்பட்டதைக் குறித்து. பழிவாங்குதல் எனக்குரியது (ரோமர் 12:19) என்று சொன்ன அதே தேவன் அதை நிறைவேற்றியிருக்கிறார்.

6:10-ல் இரத்தசாட்சிகளின் கூக்குரல் — எவ்வளவு காலம்? — இங்கே பதில் பெறுகிறது. பரலோகத்தின் களிகூருதல் மனித வேதனையைக் குறித்து அல்ல, நீண்டகாலமாகத் தாமதித்த நீதியைக் குறித்தே.