அறைவீடு (கிரேக்கச் சொல் tameion, ஒரு உள்ளறை) ஊக்கமாக ஜெபிக்கும் ஒவ்வொரு ஆத்துமாவின் பட்டறை. அங்கே அந்தரங்கத்தில் செய்யப்படுவதே பகிரங்கத்தில் காணப்படுவதை எழுதுகிறது.

பகிரங்க ஜெபத்திற்கு அதன் இடம் உண்டு; அந்தரங்க ஜெபமே அதன் ஊற்று. பகிரங்கத்தில் மட்டுமே ஜெபிக்கிறவன், சீக்கிரத்தில் தேவனுக்காக அல்ல, கேட்பவர்களுக்காக ஜெபிக்கத் தொடங்குகிறான்.

“ஜெபம் செய்யவேண்டிய விதமாவது” — இயேசு ஒரு மாதிரியைக் கொடுக்கிறார், மந்திர சூத்திரத்தை அல்ல. வார்த்தைகளைவிட முறைமையே முக்கியம்.

“எங்களுடைய பிதாவே” — தனிப்பட்டது மட்டுமல்ல, கூட்டானது. நாம் தனியாக ஜெபிப்பதில்லை; ஒரே பிதாவையுடைய ஒரு குடும்பத்தின் பகுதியாக ஜெபிக்கிறோம்.

“உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தப்படுவதாக” — முதல் விண்ணப்பம் நம்முடைய தேவைகளுக்காக அல்ல, அவருடைய மகிமைக்காக. இந்த வரிசை இறையியல் சார்ந்தது: நம்முடைய தேவை சந்திக்கப்படுவதற்கு முன்பு தேவனுடைய கனம் வருகிறது.

இரண்டு விண்ணப்பங்கள், ஆனால் ஒரே இருதயம். சித்தம் செய்யப்படும்போது ராஜ்யம் வருகிறது — பரலோகத்தின் மாதிரி பூமிக்கு இறங்கி வருகிறது.

“உம்முடைய விருப்பம் ... செய்யப்படுவதாக” என்று ஜெபிப்பது என்னுடைய விருப்பத்தை ஒப்புக்கொடுப்பதாகும். தோட்டத்தில் செய்யப்பட்ட ஜெபம் (மத்தேயு 26:39) இதை இந்த ஜெபத்தின் மிக விலையேறப்பெற்ற விண்ணப்பமாக்குகிறது.

“இன்று ... ஆகாரம்” — அடுத்த மாதத்திற்கு அல்ல, இன்றைக்கான பராமரிப்பு. வனாந்திரத்தின் மன்னாவின் மாதிரி (யாத்திராகமம் 16) இந்த விண்ணப்பத்திற்குள் பின்னப்பட்டிருக்கிறது.

தேவன் இஸ்ரவேலுக்கு ஒரு வருடத்திற்கான மன்னாவை ஒரே தடவையில் கொடுத்திருக்க முடியும். அவர்கள் அனுதினமும் வரும்படி அவர் தெரிந்துகொண்டார். சார்ந்திருத்தல் பாடத்தின் ஒரு பகுதி, வடிவமைப்பில் உள்ள குறைபாடு அல்ல.

இந்த ஜெபத்திலுள்ள ஒரே நிபந்தனை வாக்கியம். பெறும் மன்னிப்பு கொடுக்கும் மன்னிப்போடு இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது — இந்தத் தொடர்பை இயேசு அடுத்த வசனங்களிலேயே (14-15) வலியுறுத்துகிறார்.

மற்றவர்களை மன்னிப்பதினால் நாம் தேவனுடைய மன்னிப்பைச் சம்பாதிக்கிறோம் என்று இதற்கு அர்த்தமல்ல. மன்னிக்கப்பட்ட இருதயம் தவிர்க்க முடியாதபடி மன்னிக்கிறது — மன்னிக்காத இருதயமோ, தானே இன்னும் மன்னிப்பைப் பெறவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது (மத்தேயு 18:32-35) என்பதே அர்த்தம்.

தேவன் ஒருவரையும் சோதிக்கிறதில்லை (யாக்கோபு 1:13) — இந்த விண்ணப்பம் சோதனைக்காரனிடமிருந்து பாதுகாப்புக்கானது, எல்லாச் சோதனைகளிலிருந்தும் விலக்குக்கானது அல்ல.

இறுதித் துதி, ஜெபம் தொடங்கிய இடத்திற்கே திரும்புகிறது: தேவனுடைய நாமம், ராஜ்யம், சித்தம். ஒவ்வொரு விண்ணப்பமும் அவருடைய மகிமையினால் சட்டமிடப்பட்டிருக்கிறது.

பூமிக்குரிய பொக்கிஷத்திற்கு மூன்று அச்சுறுத்தல்கள்: பூச்சி (அழிவு), துரு (உலோகம் கெடுதல்), திருடர்கள் (இழப்பு). பூமியில் சேர்த்துவைக்கப்படும் எல்லாமே இந்த மூன்றில் ஏதாவது ஒன்றுக்கு வெளிப்பட்டிருக்கிறது என்பதே ஆண்டவர் சொல்லும் கருத்து. எதுவும் பாதுகாப்பானது அல்ல.

எதிர்மறைக் கட்டளையைத் தொடர்ந்து வ. 20-இல் நேர்மறையானது வருகிறது: அதற்குப் பதிலாகப் பரலோகத்தில் சேர்த்துவையுங்கள். “பொக்கிஷம் சேர்க்காதீர்கள்” என்று இயேசு சொல்லவில்லை. “அது நிலைத்திருக்கும் இடத்தில் சேர்த்துவையுங்கள்” என்கிறார்.

ஆழமான ஒரு நோயறியும் சோதனை. உங்கள் பணம் எங்கே போகிறதோ, உங்கள் இருதயம் அங்கே பின்தொடருகிறது. உங்கள் செலவுகளைப் பாருங்கள்; உங்கள் இருதயத்தின் வரைபடத்தைக் காண்பீர்கள்.

இந்த வசனம் இரண்டு பக்கமும் வெட்டுகிறது. உங்கள் இருதயம் தேவனைப் பின்தொடரவேண்டும் என்று விரும்பினால், அவர் இருக்கும் இடத்தில் உங்கள் பொக்கிஷத்தை முதலீடு செய்யுங்கள்.

“மாமோன்” என்பது செல்வம் அல்லது பொருள் உடைமைகளைக் குறிக்கும் அரமேயச் சொல்; இங்கே அது ஒரு போட்டித் தெய்வமாக உருவகப்படுத்தப்படுகிறது. இரண்டுக்கும் வேலைசெய்வது கடினம் என்று இயேசு சொல்லவில்லை — அது முடியாது என்கிறார்.

பெரும்பாலானோர் எப்படியும் முயல்கிறார்கள். அதன் விளைவு எப்போதும் ஒன்றே: அவருடைய நாமம் இன்னும் உச்சரிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாலும், இருதயத்தில் தேவனுக்குரிய பங்கை மாமோன் தின்றுவிடுகிறது.

“கவலைப்படாமலிருங்கள்” — கிரேக்கச் சொல் பதற்றமான கவலையைக் குறிக்கிறது, நியாயமான திட்டமிடுதலை அல்ல. இயேசு உக்கிராணத்துவத்தைத் தடைசெய்யவில்லை; அவநம்பிக்கையைத் தடைசெய்கிறார்.

வாதம் பெரியதிலிருந்து சிறியதற்குச் செல்லுகிறது. ஜீவனைக் கொடுத்த தேவன் அதைத் தாங்கும் உணவையும் கொடுக்க முடியும். சரீரத்தை உண்டாக்கிய தேவன் அதை மூடும் உடையையும் கொடுக்க முடியும்.

எல்லாக் கவலையையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் வசனம். முதலாவது அவரைத் தேடுங்கள் — கட்டணங்கள் செலுத்தப்பட்ட பின்பு அல்ல, பிள்ளைகள் வளர்ந்த பின்பு அல்ல, வாழ்க்கை அமைதியான பின்பு அல்ல. முதலாவது.

“இவைகளெல்லாம்” — உலகம் துரத்திக்கொண்டிருக்கும் உணவு, பானம், உடை. தேவன் அவைகளை நாம் பின்தொடரவேண்டியவைகளாக அல்ல, சேர்த்துக்கொடுக்கப்படுபவைகளாக வாக்களிக்கிறார்.

இந்த வசனத்தைத் தலைகீழாக்குங்கள், வாழ்க்கை சிதைந்துபோகும். சேர்த்துக்கொடுக்கப்படுபவைகளை முதலில் பின்தொடர்ந்தால் அவை விக்கிரகங்களாகிவிடும்; ராஜ்யத்தை முதலில் பின்தொடர்ந்தால் அவை வரங்களாகிவிடும்.

நாளைக்கு அதற்குரிய கிருபை உண்டு. கடன்வாங்கிய கவலை நாளைக்கு எதையும் கூட்டுவதில்லை, இன்றையதைத் திருடிக்கொள்கிறது.

“அந்தந்த நாளுக்கு அதினதின் பாடுபோதும்” — ஒவ்வொரு நாளுக்கும் போதுமான தொல்லை உண்டு என்ற நயமான ஒப்புதல். நாளையதைக் கூட்டுவது எந்த லாபமும் இல்லாமல் துன்பத்தைப் பெருக்குவதே.