மூன்று சொற்கள் அந்த மனிதனின் முழு மனிதத்தன்மையையும் மீட்டெடுக்கின்றன — உட்கார்ந்திருப்பது (மூர்க்கமாக அலையாமல்), உடை அணிந்து (மூடப்பட்டு), புத்தி தெளிந்து (சுயநினைவுடன்). மாற்றம் முழுமையானது; முழுமையாக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனின் சித்திரம் இது.

பயந்தார்கள். முன்பு தாங்கள் பயந்த அந்த மனிதனைக் குறித்து அல்ல, இதைச் செய்யக்கூடியவரைக் குறித்து. சில சமயங்களில் ஒரு பாவியின் விடுதலை, அவனுடைய பாவத்தைவிட அவனைச் சுற்றியிருப்பவர்களை அதிகமாகப் பயமுறுத்துகிறது. அந்த ஊர்மக்கள், இரண்டையும் மிஞ்சக்கூடிய ஒரு கிறிஸ்துவைவிட, தங்கள் பன்றிகளையும் பிசாசுகள்மேலுள்ள தங்கள் பயத்தையுமே விரும்பினார்கள்.

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் துன்பம், எல்லா வைத்தியர்களையும் முயன்றாகிவிட்டது, ஒவ்வொரு சேக்கலும் செலவழிக்கப்பட்டாகிவிட்டது — இருந்தும், அவருடைய ஆடையைத் தொட்டாலே போதும் என்று நம்பும் அளவுக்கு அவளுடைய விசுவாசம் உறுதியாக இருந்தது. விசுவாசமும் சோர்வும் எதிரெதிரானவை அல்ல; ஒரே இருதயம் இரண்டையும் சுமக்கக்கூடும்.

அவள் கேட்கக்கூட இல்லை. யோசித்தாள், கையை நீட்டினாள், தொட்டாள். பின்னர் அவர் அவளை வெளிப்படையான அறிக்கைக்கு அழைத்து வெளியே கொண்டுவந்தாலும் (வ.33), அந்தக் கைநீட்டலைக் கிறிஸ்து கனப்படுத்தினார் — மறைவான விசுவாசம் உண்மையானதே, ஆனால் பகிரங்க சாட்சி அதை நிறைவாக்குகிறது.

மகளே. சுவிசேஷங்களில் கிறிஸ்து ஒரு பெண்ணை இப்படி அழைக்கும் ஒரே இடம் இதுவே — அதுவும் சமுதாயம் தீட்டானவள் என்று ஓரங்கட்டியிருந்த ஒருத்தியை. அவளுடைய தீட்டு அவளிடமிருந்து பறித்துக்கொண்ட கண்ணியத்தை அவர் அவளுக்குக் கொடுக்கிறார்: ஒரு பிதா, ஒரு பெயர், தம்முடைய குடும்பத்தில் ஓர் இடம்.

உன் விசுவாசம் உன்னை இரட்சித்தது. ஆடையின் ஓரம் அவளைச் சுகமாக்கவில்லை; அந்த ஓரம் யாருக்குச் சொந்தமோ அவரே, நீட்டிய விசுவாசத்தின் வழியாக அவளைச் சுகமாக்கினார். வல்லமை கிறிஸ்துவுடையது; வழி விசுவாசம்.

மிகக் கடினமான தருணம் — மகள் இறந்துவிட்டாள், செய்தியாளர்கள் வந்துவிட்டார்கள், விஷயம் முடிந்துவிட்டது. இந்தச் செய்தியைச் சுமந்துகொண்டிருக்கும் தகப்பனிடம் கிறிஸ்து பயப்படாதே, விசுவாசம் உள்ளவனாக இரு என்கிறார். யவீரு தன் வாழ்நாளில் பெறவிருந்த மிக மோசமான செய்திக்கு எதிராக இந்தச் சில வார்த்தைகள்.

கிறிஸ்து நிலைமையைச் சிறியதாக்கவில்லை; தன்னோடு இருப்பவர் யார் என்ற யவீருவின் பார்வையை அவர் பெரிதாக்குகிறார். ஆம், சிறுமி இறந்துவிட்டாள் — ஆனால் ஜீவனின் ஆண்டவர் தகப்பனின் அருகில் அந்த வீட்டிற்கு நடந்துகொண்டிருக்கிறார். பயப்படாமலிருப்பதற்குக் காரணம் துன்பத்தின் சிறுமை அல்ல, உடனிருப்பவரின் மகத்துவமே.

தலீத்தாகூமி. அரமேயிக் மொழி — காலையில் ஒரு தாய் தன் பிள்ளையிடம் பேசும் எளிய வீட்டுப்பேச்சு. சிறுபெண்ணே, எழுந்திரு. ஆடம்பரத்தால் அல்ல, கனிவினால் மரணம் செயலிழக்கிறது.

அவர் அவளுடைய கையைப் பிடித்தார். யூத நியாயப்பிரமாணத்தின்படி பிணத்தைத் தொடுவது ஒருவனைத் தீட்டுப்படுத்தியது. ஆனால் தீட்டு மரணத்திலிருந்து ஜீவனுக்கு மட்டுமே பாய்கிறது — இங்கோ ஜீவன் கிறிஸ்துவிடமிருந்து பிணத்திற்குப் பாய்ந்தது, அவள் எழுந்தாள். ஜீவனின் ஆண்டவர் தீட்டுப்படுவதில்லை; அவர் தீட்டை நீக்குகிறார்.