புத்தகத்திலேயே மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டும் வசனம். ஒரு நகரம் மனந்திரும்பித் தப்புவிக்கப்பட்டதற்காக ஒரு தீர்க்கதரிசி கடுங்கோபம் கொள்கிறான். ஒரு பெரிய நகரத்தின் மனந்திரும்புதல் மகிழ்ச்சியை அல்ல, சீற்றத்தை உண்டாக்கியது.

மதப்பற்றுள்ள இருதயத்திற்கு ஒரு நொறுக்கும் கண்ணாடி. ஒரு நகரத்தின் இரட்சிப்பைவிடத் தன் சொந்த நியாயப்படுத்தலை (தன் அழிவுத் தீர்க்கதரிசனத்தை) யோனா மதிப்புள்ளதாக எண்ணினான். ஊதாரி மகன் வீட்டிற்கு வரவேற்கப்பட்டதற்காகக் கோபப்பட்ட லூக்கா 15-இன் மூத்த சகோதரனிலும் இதே ஆவி காணப்படுகிறது.

இப்போது ஓடிப்போனதற்கான உண்மையான காரணம் வெளிப்படுகிறது. யோனா தோல்விக்குப் பயப்படவில்லை; வெற்றிக்கே பயந்தான். அவன் தேவனுடைய குணத்தை அறிந்திருந்தான் (யாத்திராகமம் 34:6-இல் உள்ள அதே சுய விவரிப்பு), அது தன் எதிரிகளுக்கு நீட்டப்படுவதை அவன் விரும்பவில்லை.

இந்த வசனத்தின் சோகம் — யோனா தேவனுடைய இரக்கத்தைச் சரியாக எடுத்துச் சொல்கிறான், அதன் ஒவ்வொரு வார்த்தையின்மேலும் மனக்கசப்படைகிறான். அன்பற்ற இருதயத்தில் வைக்கப்பட்ட சரியான இறையியல் மகிமையாக அல்ல, ஒரு குறையாக மாறுகிறது.

யோனாவின் சீற்றத்திற்கு தேவன் கடிந்துகொள்ளுதலால் அல்ல, ஒரு கேள்வியால் பதிலளிக்கிறார். நீ எரிச்சலாக இருக்கிறது நல்லதோ? அவனை நேரடியாகக் குற்றம் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாகத் தன் சொந்த இருதயத்தை ஆராயும்படி தேவன் யோனாவை அழைக்கிறார்.

தேவனுடைய மென்மையான கற்பித்தல் முறை. தம்முடைய இரக்கத்தின்மேல் மனக்கசப்படைந்ததற்காக அவர் யோனாவை அடித்துக் கொன்றிருக்க முடியும். அதற்குப் பதிலாக யோனா தன்னைத் தானே காணும்படி வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார். தம்முடைய சொந்த ஊழியனின் கசப்பான இருதயத்தோடும் தேவன் பொறுமையாக நடந்துகொள்கிறார்.

ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் தேவன் ஆயத்தப்படுத்தினார் — மீன் (1:17), பூச்சி (4:7), காற்று (4:8) ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட அதே வார்த்தை. தம்முடைய தீர்க்கதரிசிக்குக் கற்பிக்க தேவன் தாவரங்களையும் விலங்குகளையும் வானிலையையும் நடத்துகிறார். முழுப் படைப்பும் அந்தப் பாடத்திற்கு ஊழியம் செய்கிறது.

இரட்சிக்கப்பட்ட ஒரு நகரத்தைக் குறித்து மகிழாத யோனா, அந்த ஆமணக்குச் செடியினால் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டான். அவனுடைய உணர்வுகள் முற்றிலும் தலைகீழாக இருந்தன — தனக்கு நிழல் தந்த ஒரு செடியைக் குறித்து மகிழ்ச்சி, தப்புவிக்கப்பட்ட மக்களைக் குறித்துக் கடுங்கோபம். தேவன் இந்தத் தலைகீழ் நிலையை வெளிப்படுத்துவார்.

யோனா இன்னும் பிடிவாதமாக நிற்கிறான். நான் சாகும்வரைக்கும் எரிச்சலாக இருக்கிறது நல்லதுதான். காய்ந்துபோன ஒரு செடிக்காகத் தன் சீற்றத்தை நியாயப்படுத்துகிறான். தன்னை நியாயப்படுத்தும் இருதயம் தன்னுடைய மிக அபத்தமான குறைகளைக்கூட நியாயப்படுத்தும்.

தேவனுடைய கேள்வி 4-ஆம் வசனத்தில் உள்ளதே, இப்போது அந்தச் செடிக்குப் பொருத்தப்படுகிறது. அந்த ஆமணக்குச் செடியின்மேல் தனக்கு அக்கறை இருந்தது என்று யோனாவை ஒப்புக்கொள்ள வைப்பதன் மூலம், தேவன் தம்முடைய இறுதி வாதத்தை ஆயத்தப்படுத்துகிறார் — உனக்கு ஒரு செடியின்மேல் அக்கறை இருந்தால், ஆத்துமாக்கள் நிறைந்த ஒரு நகரத்தின்மேல் எனக்கு எவ்வளவு அதிகமாக அக்கறை இருக்க வேண்டும்?

புத்தகம் ஒரு கேள்வியோடு முடிகிறது — யோனாவிடமிருந்து தேவனுக்குப் பதிவுசெய்யப்பட்ட பதில் ஒருபோதும் கிடைப்பதில்லை. அந்தக் கேள்வி வாசகரின்மேல் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. நான் மனதுருகாமல் இருப்பேனோ? காணாமற்போன ஒரு நகரத்தின்மேல் தேவனுடைய இரக்கமே இறுதி வார்த்தை.

இலட்சத்து இருபதினாயிரம்பேருக்கு அதிகமான — வலதுகைக்கும் இடதுகைக்கும் வித்தியாசம் தெரியாத 120,000 பேர் (ஒருவேளை சிறு பிள்ளைகளைக் குறிக்கலாம், அப்படியானால் மொத்த மக்கள்தொகை இன்னும் மிகப் பெரியது என்பதைக் குறிக்கிறது). தேவனுடைய மனதுருக்கம் விவரமானதும் எண்ணிக்கையானதுமாக இருக்கிறது. ஒரு புறஜாதி நகரத்தின் ஆத்துமாக்களை அவர் எண்ணுகிறார்.

பதிலளிக்கப்படாத அந்தக் கேள்வி ஒவ்வொரு வாசகரையும் தனிப்பட்ட முறையில் அதற்குப் பதிலளிக்க அழைக்கிறது. காணாமற்போனவர்களுக்கான தேவனுடைய இருதயம் உங்களிடம் இருக்கிறதா, அல்லது யோனாவின் மனக்கசப்பா? இந்தப் புத்தகம் ஒரு கண்ணாடி.