யோசேப்பு அழுகிறான். பல பத்தாண்டுகளாக எகிப்தை ஆண்ட அந்த மனிதன், முடிவில் தன் தகப்பனுக்காக அழும் ஒரு மகனாகவே இருக்கிறான். பதவி இருதயத்தை அழித்துவிடுவதில்லை.

பலமுள்ள ஒரு மனிதனிடம் துக்கம் பலவீனம் அல்ல என்பதற்கான நினைவூட்டல். தேசங்களை ஆண்ட அதே யோசேப்பு வெளிப்படையாக அழுதான். லாசருவின் கல்லறையில் இயேசுவும் அப்படியே அழுதார் (யோவான் 11:35).

45-ஆம் அதிகாரத்தில் யோசேப்பு கொடுத்த மன்னிப்பைச் சகோதரர்கள் நம்பியிருக்கவில்லை. யாக்கோபு உயிரோடிருந்தவரை, யோசேப்பின் தயவு தகப்பனின் நிமித்தமே என்று அவர்கள் எண்ணியிருந்தார்கள். யாக்கோபு போனபின்பு, முகமூடி கழன்றுவிடும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள்.

மன்னிக்கப்பட்ட இருதயம் சில நேரங்களில் எப்படி வாழ்கிறது என்பதற்கான ஒரு சித்திரம் — மன்னிப்பை ஒருபோதும் முழுமையாகப் பெற்றுக்கொள்ளாமல், அடுத்த அடி எப்போது விழும் என்று எப்போதும் காத்திருக்கிறது. அத்தகைய இருதயங்கள், தாங்கள் நம்ப முடியாத கிருபையின்கீழ் உட்கார்ந்திருக்கின்றன.

நான் தேவனா? நியாயாதிபதியின் பங்கை யோசேப்பு மறுக்கிறான். அவனுக்கு அநியாயம் செய்யப்பட்டிருந்தது; அவனுக்குத் தீங்கிழைத்தவர்களை நியாயந்தீர்ப்பது அவனுக்கல்ல, தேவனுக்கு மட்டுமே உரியது.

ரோமர் 12:19 — “பழிவாங்குதல் என்னுடையது, நானே பதில்செய்வேன்,” என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்று எழுதி இருக்கிறதினால், நீங்கள் பழிவாங்காமல், தேவனுடைய கோபத்தின் தண்டனைக்கு இடம்கொடுங்கள். பவுல் இந்த வசனத்தை எழுதுவதற்கு ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பே யோசேப்பு இதை வாழ்ந்து காட்டினான்.

இந்த அதிகாரத்திலுள்ள மிக முக்கியமான வசனம் இதுவே; ஆதியாகமம் முழுவதிலுமே மிக முக்கியமானது என்றும் வாதிடலாம். தீய நோக்கங்களையும் தெய்வீக நோக்கங்களையும் புரிந்துகொள்வதற்கான கட்டமைப்பு ஒரே வாக்கியத்தில்.

நீங்கள் எனக்குத் தீமைசெய்ய நினைத்தீர்கள் — அவர்களுடைய துர்க்குணம் உண்மையானது. தேவனோ... அதை நன்மையாக முடியச்செய்தார் — அவருடைய நோக்கம் அவர்களுடைய நோக்கத்திற்கு மேலாகச் செயல்பட்டது. இரண்டு பகுதிகளும் நிலைநிற்கவேண்டும். இவற்றில் எதையாவது ஒன்றைத் தட்டையாக்கும் இறையியல் அதன் அர்த்தத்தை இழந்துவிடுகிறது.

இந்த வசனம் அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 2:23-க்குப் பின்னாலும், ரோமர் 8:28-க்குப் பின்னாலும், தேவ பராமரிப்பைப் பற்றிய முழு இறையியலுக்குப் பின்னாலும் நிற்கிறது. உங்களுக்கு நேர்ந்த எந்தத் தீமையும், அது எவ்வளவு உண்மையானதாகவும் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதாகவும் இருந்தாலும், இறுதி வார்த்தையைச் சொல்லவில்லை. தீமையின் நோக்கத்தைவிட தேவனுடைய நன்மையே மேலானது.

மூன்று அசைவுகள்: நான் உங்களையும்... பராமரிப்பேன்... அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லி... ஆதரவாகப் பேசினான். அநியாயம் செய்யப்பட்டும் மன்னிக்கிற மனிதன் இந்த மூன்றையும் செய்கிறான். வெறுமனே பழிவாங்காமல் இருப்பது மட்டுமல்ல — தீவிரமாகப் பராமரிப்பது, ஆறுதல்படுத்துவது, அன்பாகப் பேசுவது.

தமக்கு அநியாயம் செய்த சீஷர்களிடம் கிறிஸ்து காட்டிய மாதிரி இதுவே. தம்மை மறுதலித்த பேதுருவிடம், அவர் கடற்கரையில் காலை உணவோடு திரும்பி வந்தார் (யோவான் 21). மன்னிப்பு என்பது பழிவாங்குதல் இல்லாமலிருப்பது மட்டுமல்ல; அது தீவிரமான தயவின் பிரசன்னம்.

யோசேப்பின் கடைசி வார்த்தை எதிர்காலத்தைக் குறித்த விசுவாசம். தேவன் உங்களை நிச்சயமாகச் சந்தித்து. அவன் அதைத் தானே காணப்போவதில்லை. அவன் அதைத் தூரத்திலிருந்து கண்டு, நிச்சயமானது என்று அறிக்கையிட்டான்.

எபிரெயர் 11:22 இதற்காகவே யோசேப்பைக் குறிப்பாகப் பாராட்டுகிறது — விசுவாசத்தினாலே யோசேப்பு இஸ்ரவேல் மக்கள் எகிப்து தேசத்தைவிட்டுப் புறப்படுவார்கள் என்பதைப்பற்றித் தன்னுடைய கடைசிகாலத்தில் பேசி, தன் எலும்புகளைத் தங்களோடு எடுத்துக்கொண்டுபோகக் கட்டளைக் கொடுத்தான்.

ஆதியாகமம் புத்தகம் எகிப்திலுள்ள ஒரு சவப்பெட்டியோடு முடிகிறது. 2-ஆம் அதிகாரத்தின் ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து 50-ஆம் அதிகாரத்தில் எகிப்திலுள்ள சவப்பெட்டி வரை — வீழ்ச்சியின் பாதை ஒரே புத்தகத்தில் சுருக்கிக் காட்டப்படுகிறது.

ஆனால் அந்தச் சவப்பெட்டி கதையின் முடிவு அல்ல. யோசேப்பு முன்னறிவித்த விடுதலையோடு யாத்திராகமம் தொடங்குகிறது. யோசுவா புத்தகம், இறுதியாகக் கானானில் அடக்கம் செய்யப்பட்ட அவனுடைய எலும்புகளோடு முடிகிறது. எகிப்திலுள்ள சவப்பெட்டி ஒரு தற்காலிகத் தங்குமிடம், இறுதி முகவரி அல்ல. ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவக் கல்லறைக்கும் இதுவே உண்மை.