ಯೋಸೇಫನು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾನೆ. ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಐಗುಪ್ತದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯನು ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆಗಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಮಗನೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ಥಾನಮಾನವು ಹೃದಯವನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ.

ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ದುಃಖವು ಬಲಹೀನತೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದರ ಜ್ಞಾಪನೆ. ಜನಾಂಗಗಳನ್ನು ಆಳಿದ ಅದೇ ಯೋಸೇಫನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟನು. ಲಾಜರನ ಸಮಾಧಿಯ ಬಳಿ ಯೇಸುವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದನು (ಯೋಹಾನನು 11:35).

45ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಯೋಸೇಫನು ನೀಡಿದ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು ನಂಬಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೋಬನು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ತನಕ, ಯೋಸೇಫನ ದಯೆಯು ತಂದೆಯ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಅವರು ಊಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಯಾಕೋಬನು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಆ ಮುಖವಾಡವು ಕಳಚಿಬೀಳುವುದೆಂದು ಅವರು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದರು.

ಕ್ಷಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹೃದಯವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೇಗೆ ಜೀವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಚಿತ್ರ — ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಎಂದೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸದೆ, ಏನೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಸಂಭವಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇರುವುದು. ಅಂಥ ಹೃದಯಗಳು ತಾವು ನಂಬಲಾರದ ಕೃಪೆಯ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತವೆ.

ನಾನೇನು ದೇವರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೋ? ಯೋಸೇಫನು ನ್ಯಾಯಾಧಿಪತಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿತ್ತು; ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ತೀರ್ಪು ಮಾಡುವುದು ದೇವರೊಬ್ಬನಿಗೇ ಸೇರಿದ್ದು, ಅವನಿಗಲ್ಲ.

ರೋಮಾಪುರದವರಿಗೆ 12:19 — ನೀವೇ ಮುಯ್ಯಿಗೆ ಮುಯ್ಯಿ ತೀರಿಸದೆ ಶಿಕ್ಷಿಸುವುದನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಬಿಡಿರಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ ‘ಮುಯ್ಯಿಗೆ ಮುಯ್ಯಿ ತೀರಿಸುವುದು ನನ್ನ ಕೆಲಸ, ನಾನೇ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಕೊಡುವೆನು’ ಎಂದು ಕರ್ತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆಂಬುದಾಗಿ ಬರೆದಿದೆ. ಪೌಲನು ಈ ವಚನವನ್ನು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲೇ ಯೋಸೇಫನು ಅದರಂತೆ ಜೀವಿಸಿದನು.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ವಚನ, ಮತ್ತು ಇಡೀ ಆದಿಕಾಂಡದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದದ್ದು ಎಂದು ವಾದಿಸಬಹುದು. ದುಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನೂ ದೈವಿಕ ಸಂಕಲ್ಪಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಚೌಕಟ್ಟು ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ.

ನೀವಂತೂ ನನಗೆ ಕೇಡಾಗಬೇಕೆಂದು ಎಣಿಸಿದಿರಿ — ಅವರ ದ್ವೇಷವು ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ದೇವರು ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲಾಗಬೇಕೆಂದು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು — ಆತನ ಸಂಕಲ್ಪವು ಅವರದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೆ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಸಿತು. ಎರಡೂ ವಾಕ್ಯಭಾಗಗಳು ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಯಾವುದಾದರೊಂದನ್ನು ಸಪಾಟುಗೊಳಿಸುವ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರವು ಇದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಅಪೊಸ್ತಲರ ಕೃತ್ಯಗಳು 2:23ರ ಹಿಂದೆ, ರೋಮಾಪುರದವರಿಗೆ 8:28ರ ಹಿಂದೆ, ದೈವಪರಾಮರಿಕೆಯ ಇಡೀ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಹಿಂದೆ ಈ ವಚನವು ನಿಂತಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ಯಾವುದೇ ಕೇಡು, ಅದು ಎಷ್ಟೇ ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೂ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೊನೆಯ ಮಾತನ್ನು ಆಡಲಿಲ್ಲ. ದೇವರ ಒಳಿತು ಕೇಡಿನ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾಗಿದೆ.

ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು: ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನೂ... ಪೋಷಿಸುವೆನು... ಅವರನ್ನು ಸಂತೈಸಿ... ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೊಳಗಾಗಿಯೂ ಕ್ಷಮಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕೇವಲ ಮುಯ್ಯಿತೀರಿಸದೆ ಇರುವುದಲ್ಲ — ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿ ಪೋಷಿಸುವುದು, ಸಂತೈಸುವುದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುವುದು.

ತನಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತನು ನಡೆದುಕೊಂಡ ಮಾದರಿ ಇದೇ. ತನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆದ ಪೇತ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಆತನು ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿ ಉಪಾಹಾರದೊಂದಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದನು (ಯೋಹಾನನು 21). ಕ್ಷಮೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮುಯ್ಯಿತೀರಿಸುವಿಕೆಯ ಅಭಾವವಲ್ಲ; ಅದು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ದಯೆಯ ಉಪಸ್ಥಿತಿ.

ಯೋಸೇಫನ ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತಾದ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ದೇವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪರಾಂಬರಿಸುವನು. ಅವನು ಅದನ್ನು ಸ್ವತಃ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅದನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಕಂಡು, ನಿಶ್ಚಯವಾದದ್ದೆಂದು ಅರಿಕೆಮಾಡಿದನು.

ಇಬ್ರಿಯರಿಗೆ 11:22 ಯೋಸೇಫನನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹೊಗಳುತ್ತದೆ — ಯೋಸೇಫನು ತನ್ನ ಮರಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ಯರು ಐಗುಪ್ತದೇಶದಿಂದ ಹೊರಡುವುದನ್ನು ಕುರಿತು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಮಾತನಾಡಿ ತನ್ನ ಎಲುಬುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಟ್ಟನು.

ಆದಿಕಾಂಡ ಪುಸ್ತಕವು ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. 2ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ಏದೆನ್ ತೋಟದಿಂದ 50ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ಐಗುಪ್ತದ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯವರೆಗೆ — ಪತನದ ಗತಿಯು ಒಂದೇ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ಷೇಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಆದರೆ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೇ ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ. ಯೋಸೇಫನು ಮುಂತಿಳಿಸಿದ ಬಿಡುಗಡೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿಮೋಚನಕಾಂಡವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಕಾನಾನಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನ ಎಲುಬುಗಳೊಂದಿಗೆ ಯೆಹೋಶುವನ ಪುಸ್ತಕವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿನ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ತಂಗುದಾಣವಾಗಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಅಂತಿಮ ವಿಳಾಸವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನ ಸಮಾಧಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಸತ್ಯ.