இருபது வருடங்களாகப் பகைமையை எதிர்பார்த்த பின், இது நடக்கிறது. கொலைமிரட்டல்களால் யாக்கோபை நாடுகடத்தலுக்குத் துரத்திய சகோதரன் (27:41), அழுதுகொண்டே அவனைத் தழுவ ஓடிவருகிறான். இருபது வருடங்களில் தேவனால் ஒரு இருதயத்தை மாற்ற முடியும்.

இந்த வசனம் கெட்ட குமாரன் உவமையிலுள்ள தகப்பனை எதிரொலிக்கிறது — அவனுடைய தகப்பன் அவனைக் கண்டு, மனதுருகி, ஓடி, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனை முத்தம்செய்தான் (லூக்கா 15:20). இயேசு ஆதியாகமம் 33:4 ஐ மனதில் கொண்டிருந்திருக்க நன்கு வாய்ப்புண்டு.

பெனியேலுக்கு அடுத்த காலையில், யாக்கோபு தன் சகோதரனின் முகத்தைக் கண்டு அதைத் தேவனுடைய முகம் என்கிறான். இந்தத் தொடர்பு தற்செயலானது அல்ல. தேவனை முகமுகமாகச் சந்தித்தபின், அவன் தன் எதிரியில் தேவனுடைய சாயலைக் காண்கிறான்.

மத்தேயு 5:23-24 — நீ பலிபீடத்தில் உன் காணிக்கையைச் செலுத்த வந்து, உன்பேரில் உன் சகோதரனுக்குக் குறை உண்டென்று அங்கே நினைவுகூருவாயானால்... முதலில் உன் சகோதரனோடு ஒப்புரவாகு. தேவனுடைய முகமும் புண்படுத்தப்பட்ட சகோதரனின் முகமும் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.

யாக்கோபு ஏசாவோடு பயணம்செய்ய மறுத்து, அவனை முன்னே அனுப்புகிறான். ஒப்புரவாதல் பின்னிப்பிணைதலைக் கோருவதில்லை. மீட்டெடுக்கப்பட்ட சில உறவுகள் இடைவெளியைக் காத்துக்கொள்ளும்போதே சிறப்பாக இயங்குகின்றன.

யாக்கோபு மென்மையானவன், ஆனால் உறுதியானவன். அவன் தன் சகோதரனால் மன்னிக்கப்பட்டான், ஆனால் அவனுடைய அழைப்பு வேறிடத்தில் இருக்கிறது. முதல் காயத்தை உண்டாக்கிய அதே நெருக்கத்திற்குத் திரும்புவதையே மன்னிப்பு எப்போதும் குறிப்பதில்லை.

ஏல்எல்லோகே இஸ்ரவேல் — “தேவன், இஸ்ரவேலின் தேவன்.” யாக்கோபு தன் சொந்தப் புதிய பெயரைக்கொண்டு பலிபீடத்திற்குப் பெயரிடுகிறான். அவன் உடன்படிக்கை உறவைத் தனிப்பட்ட முறையில் உரிமைகொண்டாடுகிறான் — ஆபிரகாமின் தேவன் அல்லது ஈசாக்கின் தேவன் என்று மட்டுமல்ல, இஸ்ரவேலின் தேவன் என்று.

ஆதியாகமத்தில் வளர்ச்சியின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் ஒரு புதிய பலிபீடம் குறிக்கிறது. ஆபிரகாமின் பலிபீடங்கள் (12:7, 13:18, 22:9), ஈசாக்கின் பலிபீடம் (26:25), இப்போது யாக்கோபினுடையது. முதிர்ச்சியடைந்த வாழ்க்கை ஒவ்வொரு மைல்கல்லிலும் ஆராதனையால் குறிக்கப்படுகிறது.