முழு வேதவாக்கியத்தின் தொடக்க அறிவிப்பு. பத்து ஆங்கில வார்த்தைகளில் (எபிரெயத்தில் ஏழு), மனித வாழ்வின் நான்கு மிகப்பெரிய கேள்விகளுக்குத் தேவன் பதிலளிக்கிறார்: காரணம் (தேவன்), காலம் (ஆதி), இடம் (வானம்), பொருள் (பூமி).

இங்கே “தேவன்” என்பதற்கான எபிரெய வார்த்தை எலோஹீம் — வடிவத்தில் பன்மை, பொருளில் ஒருமை. முதல் வசனமே தேவனுடைய திரியேகத் தன்மையைக் குறிப்பாகக் காட்டுகிறது.

தேவன் இருக்கிறார் என்பதற்கு எந்த வாதமும் முன்வைக்கப்படவில்லை. அவர் இருக்கிறார் என்பது வெறுமனே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. தேவன் இல்லை என்று மூடன் தன் இருதயத்தில் சொல்லுகிறான் (சங்கீதம் 14:1) — வேதவாக்கியம் ஞானிகளுக்காக எழுதுகிறது.

எபிரெயச் சொற்றொடர் தோஹு வா-போஹு — ஒழுங்கற்றதும் வெறுமையானதும். சில அறிஞர்கள் இங்கே 1-ஆம் வசனத்திற்கும் 2-ஆம் வசனத்திற்கும் இடையே ஓர் இடைவெளியைக் காண்கிறார்கள் (“இடைவெளிக் கோட்பாடு”); அதில் முந்தைய ஒரு படைப்பின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பு விழுந்தது என்கிறார்கள். மற்றவர்கள் இதை ஆரம்ப உருவமற்ற நிலையாக வாசிக்கிறார்கள்.

வேதாகமத்தின் இரண்டாம் வசனத்திலேயே தேவ ஆவியானவர் குறிப்பிடப்படுகிறார். பிதாவோடும் வார்த்தையோடும் (மனுஷனாக அவதரிப்பதற்கு முந்தைய கிறிஸ்து) சேர்ந்து பரிசுத்த ஆவியானவர் படைப்பில் செயல்பட்டார்.

அசைவாடிக்கொண்டிருந்தார் (எபிரெயம்: ராகாப்) என்பதன் பொருள், தாய்ப்பறவை தன் குஞ்சுகளின்மேல் செய்வதுபோல அடைகாத்தல், மேலே வட்டமிடுதல். உபாகமம் 32:11 இல் கழுகு தன் கூட்டைக் கலைப்பதைக் குறித்தும் இதே வார்த்தை பயன்படுத்தப்படுகிறது.

பதிவுசெய்யப்பட்ட தேவனுடைய முதல் செயல் பேசுவதே. அவர் பேசுகிற தேவன் — அவர் சொல்வது உண்டாகிறது. இந்த அதிகாரத்தில் “தேவன் சொன்னார்” என்பது பத்து முறை வருகிறது; ஒவ்வொரு முறையும் படைப்பு பதிலளிக்கிறது.

சூரியனுக்கு (நான்காம் நாளில் படைக்கப்பட்டது) முன்பே வெளிச்சம் இருந்தது. இங்கே வெளிச்சத்தின் மூலம் தேவனே; இது பொருத்தமானதே, ஏனெனில் புதிய வானத்தில் சூரியன் தேவையில்லை, கர்த்தரே வெளிச்சமாயிருக்கிறார் (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21:23).

பவுல் இந்த வசனத்தை ஆவிக்குரிய விதத்தில் பொருத்துகிறார்: “இருளிலிருந்து வெளிச்சத்தைப் பிரகாசிக்கச்சொன்ன தேவன் … எங்களுடைய இருதயங்களிலே பிரகாசித்தார்” (2 கொரிந்தியர் 4:6). படைப்பின் வெளிச்சத்தைப் பேசி உண்டாக்கிய அதே தேவன், இரட்சிப்பின் வெளிச்சத்தையும் ஆத்துமாவுக்குள் பேசுகிறார்.

“உண்டாக்குவோமாக” — தேவத்துவத்தில் பன்மை இருப்பதற்கான முதல் வெளிப்படையான குறிப்பு. மனிதன் படைக்கப்பட்டபோது பிதா, குமாரன், பரிசுத்த ஆவியானவர் மூவரும் அங்கே இருக்கிறார்கள்.

சில விளக்கவுரையாளர்கள் சாயல் என்பதையும் தோற்றம் என்பதையும் வேறுபடுத்துகிறார்கள்: சாயல் (செலெம்) என்பது வடிவம், தோற்றம் (தெமூத்) என்பது குணம் என்று — ஆனால் பலர் இவ்விரண்டையும் ஏறக்குறைய ஒருபொருள் சொற்களாகவே வாசிக்கிறார்கள் (5:3-இல் அவற்றின் தலைகீழ் வரிசையுடன் ஒப்பிடுங்கள்). மனிதன் தன் இருப்பிலும் நடத்தையிலும் தேவனைப் பிரதிபலிக்கும்படி உண்டாக்கப்பட்டான்.

ஆளுகை கொடுக்கப்பட்டது — அடக்குமுறை அல்ல. மனிதன் படைப்பின்மேல் கொடுங்கோலனாக அல்ல, உக்கிராணக்காரனாக வைக்கப்பட்டான். வேதாகமத்தின் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் மிருகங்கள் சார்ந்த நெறிமுறைகளுக்கு இதுவே அடித்தளம்.

இந்த வசனம் கவிதைநயமும் அழுத்தமும் கொண்டது — அழுத்தத்திற்காக “சாயல்” என்பதை இரண்டு முறை சொல்லுகிறது. நிலை, அந்தஸ்து, சூழ்நிலை எதுவாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு மனிதனும் தேவனுடைய சாயலைச் சுமக்கிறான்.

ஆணும் பெண்ணுமாக — திருமணத்தைக் குறித்துப் போதித்தபோது இயேசு இந்த வசனத்தைக் குறிப்பிட்டார் (மத்தேயு 19:4). இந்த இருமை படைப்பிலிருந்து வந்தது, கலாச்சாரத்திலிருந்து அல்ல.

மனிதனிலுள்ள தேவசாயலே மனித உயிரின் பரிசுத்தத்திற்கும் (ஆதியாகமம் 9:6) ஒவ்வொரு மனிதனின் மாண்புக்கும் அடிப்படை.

முதலாம் அதிகாரத்தில் ஏழு முறை தேவன் தம்முடைய செயலை “நல்லது” என்று அறிவிக்கிறார். ஆறாம் நாளில், மனிதன் உண்டாக்கப்பட்டபின்பு, அவர் அதை “மிகவும் நல்லது” என்கிறார். மனிதகுலத்தில் படைப்பு தன் உச்சத்தை அடைந்தது.

மூலப் படைப்பில் மரணம் இல்லை, அழிவு இல்லை, முள் இல்லை, கண்ணீர் இல்லை. அவை அனைத்தும் ஆதியாகமம் 3 இல்தான் வந்தன. தேவன் வடிவமைத்தபடியான படைப்பு மிகவும் நன்றாக இருந்தது.