ಇಡೀ ಸತ್ಯವೇದದ ಆರಂಭದ ಘೋಷಣೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಪದಗಳಲ್ಲಿ (ಹೀಬ್ರೂ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಏಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ), ದೇವರು ಮಾನವ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ನಾಲ್ಕು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ: ಕಾರಣ (ದೇವರು), ಕಾಲ (ಆದಿಯಲ್ಲಿ), ಸ್ಥಳ (ಆಕಾಶ), ವಸ್ತು (ಭೂಮಿ).

ಇಲ್ಲಿ “ದೇವರು” ಎಂಬುದಕ್ಕಿರುವ ಹೀಬ್ರೂ ಪದ ಎಲೋಹಿಮ್ — ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಹುವಚನ, ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಏಕವಚನ. ಮೊದಲನೆಯ ವಚನವೇ ದೇವರ ತ್ರಿಯೇಕ ಸ್ವಭಾವದ ಸುಳಿವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಯಾವ ವಾದವನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗಿಲ್ಲ. ಆತನಿರುವುದನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ದುರ್ಮತಿಯು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ “ದೇವರೇ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ (ಕೀರ್ತನೆಗಳು 14:1) — ಸತ್ಯವೇದವು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತದೆ.

ಹೀಬ್ರೂ ಪದಗುಚ್ಛ ತೋಹೂ ವಾ-ಬೋಹೂ — ಕ್ರಮವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಬರಿದಾಗಿಯೂ. ಕೆಲವು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಇಲ್ಲಿ 1ನೇ ವಚನ ಮತ್ತು 2ನೇ ವಚನಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅಂತರವನ್ನು (“ಅಂತರ ಸಿದ್ಧಾಂತ”) ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಆ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪು ಬಂತೆಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇತರರು ಇದನ್ನು ಆರಂಭದ ರೂಪರಹಿತ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ಓದುತ್ತಾರೆ.

ದೇವರಾತ್ಮನ ಪ್ರಸ್ತಾಪವು ಸತ್ಯವೇದದ ಎರಡನೆಯ ವಚನದಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ತಂದೆಯೊಂದಿಗೂ ವಾಕ್ಯದೊಂದಿಗೂ (ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚಿನ ಕ್ರಿಸ್ತನು) ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರತನಾಗಿದ್ದನು.

ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು (ಹೀಬ್ರೂ: ರಾಖಾಫ್) ಎಂದರೆ ಕಾವುಕೊಡುವುದು, ತನ್ನ ಮರಿಗಳ ಮೇಲೆ ತಾಯಿಹಕ್ಕಿ ಸುಳಿದಾಡುವಂತೆ ಸುಳಿದಾಡುವುದು. ಹದ್ದು ತನ್ನ ಗೂಡನ್ನು ಕದಲಿಸುವುದರ ಕುರಿತು ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 32:11ರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಪದವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಗಿದೆ.

ದಾಖಲಾಗಿರುವ ದೇವರ ಮೊದಲ ಕಾರ್ಯವೇ ಮಾತನಾಡುವುದು. ಆತನು ಮಾತನಾಡುವ ದೇವರು — ಆತನು ಹೇಳಿದ್ದು ಆಗುತ್ತದೆ. ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ “ದೇವರು ಹೇಳಿದನು” ಎಂಬುದು ಹತ್ತು ಸಾರಿ ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಸಾರಿಯೂ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತದೆ.

ಸೂರ್ಯನಿಗಿಂತ (ನಾಲ್ಕನೆಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದದ್ದು) ಮುಂಚೆಯೇ ಬೆಳಕು ಇತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲ ದೇವರೇ; ಇದು ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನೂತನ ಆಕಾಶಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ, ಕರ್ತನೇ ಬೆಳಕಾಗಿರುವನು (ಪ್ರಕಟಣೆ 21:23).

ಪೌಲನು ಈ ವಚನವನ್ನು ಆತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತಾನೆ: “‘ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗಿನಿಂದ ಬೆಳಕು ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ದೇವರು ತಾನೇ … ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು” (2 ಕೊರಿಂಥದವರಿಗೆ 4:6). ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬೆಳಕನ್ನು ತನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ದೇವರೇ ರಕ್ಷಣೆಯ ಬೆಳಕನ್ನೂ ತನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ಆತ್ಮದೊಳಗೆ ತರುತ್ತಾನೆ.

“ಮಾಡೋಣ” — ದೇವತ್ವದಲ್ಲಿನ ಬಹುತ್ವದ ಮೊದಲ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸುಳಿವು. ಮನುಷ್ಯನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ, ಮಗ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮ — ಮೂವರೂ ಹಾಜರಿದ್ದಾರೆ.

ಕೆಲವು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರು ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆ ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಭೇದ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ: ಸ್ವರೂಪ (ತ್ಸೆಲೆಮ್) ಎಂಬುದು ರೂಪ, ಹೋಲಿಕೆ (ದೆಮೂತ್) ಎಂಬುದು ಗುಣ ಎಂದು — ಆದರೆ ಅನೇಕರು ಇವೆರಡನ್ನೂ ಬಹುತೇಕ ಸಮಾನಾರ್ಥಕ ಪದಗಳಾಗಿ ಓದುತ್ತಾರೆ (5:3 ರಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ತಿರುವುಮುರುವಾದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿರಿ). ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೂ ನಡತೆಯಲ್ಲೂ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಉಂಟುಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ದೊರೆತನ — ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ನಿರಂಕುಶನನ್ನಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನನ್ನಾಗಿ ಇರಿಸಲಾಯಿತು. ಪರಿಸರ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕುರಿತಾದ ಸತ್ಯವೇದಾಧಾರಿತ ನೀತಿಯ ಅಡಿಪಾಯ ಇದೇ.

ಈ ವಚನವು ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕವೂ ಒತ್ತಿಹೇಳುವಂಥದ್ದೂ ಆಗಿದೆ — ಒತ್ತಿಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ “ಸ್ವರೂಪ” ಎಂಬುದನ್ನು ಎರಡು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಿತಿ, ಸ್ಥಾನಮಾನ ಅಥವಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ದೇವರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.

ಗಂಡುಹೆಣ್ಣಾಗಿ — ವಿವಾಹದ ಕುರಿತು ಬೋಧಿಸುವಾಗ ಯೇಸು ಈ ವಚನವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದನು (ಮತ್ತಾಯನು 19:4). ಈ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ದ್ವಿರೂಪತೆಯು ಸೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಬಂದದ್ದು, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದಲ್ಲ.

ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿರುವ ದೇವರ ಸ್ವರೂಪವೇ ಮಾನವ ಜೀವದ ಪವಿತ್ರತೆಗೂ (ಆದಿಕಾಂಡ 9:6) ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಘನತೆಗೂ ಆಧಾರ.

ಮೊದಲನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ದೇವರು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಏಳು ಸಾರಿ “ಒಳ್ಳೆಯದು” ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆರನೆಯ ದಿನದಲ್ಲಿ, ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಆತನು ಅದನ್ನು “ಬಹು ಒಳ್ಳೆಯದು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯು ಮಾನವಕುಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶಿಖರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು.

ಮೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣವಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೊಳೆಯುವಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಮುಳ್ಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಕಣ್ಣೀರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಆದಿಕಾಂಡ 3ರಲ್ಲಿ ಬಂದವು. ದೇವರು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದಂತಿದ್ದ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಬಹು ಒಳ್ಳೆಯದು.