நான்கு நிறங்கள்; பாரம்பரியமாக இவற்றிற்கு இறையியல் அர்த்தம் கொடுக்கப்படுகிறது: வெண்மையான மெல்லிய பஞ்சுநூல் (நீதி), இளநீலம் (பரலோகப் பிறப்பிடம்), இரத்தாம்பரம் (ராஜரீகம்), சிவப்பு (இரத்தம்/பாவநிவிர்த்தி). இந்த நான்கு நிறங்களும் கிறிஸ்துவில் சந்திக்கின்றன — அவருடைய நீதி, அவருடைய பரலோகப் பிறப்பிடம், அவருடைய ராஜரீகம், அவருடைய இரத்தம்.

விசித்திர பின்னல்வேலையாகக் கேருபீன்கள் — மூடுதிரைகளில் நெய்யப்பட்ட தூதர் உருவங்கள். வீழ்ச்சிக்குப் பின் ஏதேனைக் காவல்செய்த அதே ஜீவன்கள் (ஆதியாகமம் 3:24), தேவனுடைய புதுப்பிக்கப்பட்ட வாசஸ்தலத்தின் வாசலில் இருக்கின்றன. ஆதியாகமத்தில் வெளியே தள்ளும் கேருபீன்கள், ஆசரிப்புக்கூடாரத்தின் வழியாக வரவேற்கின்றன.

மொத்தம் நான்கு அடுக்கு மூடிகள் — கேருபீன்களோடு கூடிய உள் பஞ்சுநூல் திரை, வெள்ளாட்டு மயிர், சிவப்பு வண்ணம் தீட்டப்பட்ட ஆட்டுக்கடாத் தோல்கள், மேலே மெல்லிய தோல் (ஆங்கில KJV-இல் 'badgers' skins'). வெளியிலிருந்து பார்த்தால் ஆசரிப்புக்கூடாரம் சாதாரணமாகத் தோன்றியது. மகிமை உள்ளே இருந்தது.

அவருக்கு அழகுமில்லை, செளந்தரியமுமில்லை (ஏசாயா 53:2) — வெளியிலிருந்து பார்த்தால் கிறிஸ்து குறிப்பிடத்தக்கவராகத் தோன்றவில்லை. அவருடைய மனிதத்தன்மைக்குள் தெய்வீகத்தின் முழுமை வாசம்பண்ணியது (கொலோசெயர் 2:9). ஆசரிப்புக்கூடாரத்தின் வெளிப்புறத் தோல் மூடி, மாம்சமான வார்த்தையின் குறிப்பிடத்தக்கதல்லாத வெளித்தோற்றத்தைச் சித்தரிக்கிறது.

ஒவ்வொரு விவரமும் வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது. தேவனுடைய வாசஸ்தலத்தைக் கட்டுவதில் மனிதப் படைப்பாற்றலுக்கு இடமில்லை. யெகோவா தம்முடைய வீட்டைத் தாமே வடிவமைத்தார்; மனிதன் வரையறையின்படி கட்டுகிறான்.

நவீன சபைக் கட்டடம் கட்டுதல் பெரும்பாலும் எதிர்த்திசையில் செல்கிறது — புதுமையும் மனிதப் படைப்பாற்றலும் எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கின்றன. தம்முடைய சொந்த வடிவமைப்பைக் குறித்து தேவன் கொண்டுள்ள தீவிரத்தைப் பழைய ஏற்பாட்டு முன்மாதிரி காட்டுகிறது. சபைக் கட்டடங்களுக்குப் புதிய ஏற்பாடு எந்த அளவு கட்டடக்கலைச் சுதந்திரம் அளித்தாலும், அவருடைய வடிவமைப்புக்குக் கீழ்ப்படிதல் என்ற கொள்கை ஆவிக்குரிய யதார்த்தங்களுக்குப் பொருந்துகிறது.

பரிசுத்த இடத்திற்கும் (ஆசாரியர்கள் தினமும் ஊழியம் செய்த இடம்) மகா பரிசுத்த இடத்திற்கும் (கிருபாசனத்திற்கு மேலே தேவனுடைய பிரசன்னம் தங்கியிருந்த இடம்) நடுவிலுள்ள திரை. பிரதான ஆசாரியன் மட்டுமே, ஆண்டுக்கு ஒருமுறை, இரத்தத்தோடு உள்ளே நுழைந்தான் (எபிரெயர் 9:7).

கிறிஸ்துவின் மரணத்தின்போது ஆலயத்தின் திரைச்சீலை மேலிருந்து கீழ்வரை இரண்டாகக் கிழிந்தது (மத்தேயு 27:51). எபிரெயர் 10:19-20 — இயேசுவானவர் தமது சரீரமாகிய திரையின்வழியாகப் புதியதும் ஜீவனுமான வழியை நமக்கு உண்டுபண்ணினதினால், அந்தவழியாக நுழைவதற்கு அவருடைய இரத்தத்தினாலே நமக்குத் தைரியம் உண்டாயிருக்கிறது. தேவனிடம் செல்லும் வழி திறக்கப்படும்படி அவருடைய மாம்சமாகிய திரை கிழிக்கப்பட்டது.

அந்தத் திரை ஒரு தடையாகவும், அதே வேளையில் வழியின் அடையாளமாகவும் இருந்தது. தேவன் உள்ளே வாசம்பண்ணினார்; மனிதன் உள்ளே நுழைய முடியவில்லை. பாவம் மனிதனை தேவனிடமிருந்து பிரித்துவிட்டது என்பதையும், இரத்தம் மட்டுமே — அதுவும் குறிப்பிட்ட இரத்தம் மட்டுமே, பிரதான ஆசாரியனால், ஆண்டுக்கு ஒருமுறை — அந்தப் பிரிவை இணைக்க முடியும் என்பதையும் லேவிய முறைமை முழுவதும் நிரந்தரமாக நினைவூட்டியது.

கல்வாரியில் கிழிந்த திரை, மறுபக்கத்திலிருந்த பரிசுத்தத்தை அழிக்கவில்லை. யாருடைய பாவம் நிவிர்த்தி செய்யப்பட்டதோ அவர்களுக்கு அது வழியைத் திறந்தது. பிரதான ஆசாரியன் ஒருகாலத்தில் நடுக்கத்தோடு நுழைந்த இடத்திற்குள், இப்போது விசுவாசி தைரியத்தோடு நுழையலாம்.