ನಾಲ್ಕು ಬಣ್ಣಗಳು; ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿ ಇವುಗಳಿಗೆ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅರ್ಥ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ: ನಯವಾದ ಬಿಳಿ ನಾರುಬಟ್ಟೆ (ನೀತಿ), ನೀಲಿ (ಪರಲೋಕದ ಮೂಲ), ನೇರಳೆ (ರಾಜತ್ವ), ಕಡುಗೆಂಪು (ರಕ್ತ/ದೋಷಪರಿಹಾರ). ಈ ನಾಲ್ಕೂ ಬಣ್ಣಗಳು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಸಂಧಿಸುತ್ತವೆ — ಆತನ ನೀತಿ, ಆತನ ಪರಲೋಕದ ಮೂಲ, ಆತನ ರಾಜತ್ವ, ಆತನ ರಕ್ತ.

ನೇಯ್ಗೆಯಿಂದ ಕಸೂತಿ ಹಾಕಿದ ಕೆರೂಬಿಗಳು — ಪರದೆಗಳಲ್ಲಿ ನೇಯಲ್ಪಟ್ಟ ದೂತರೂಪಗಳು. ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ನಂತರ ಏದೆನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಜೀವಿಗಳು (ಆದಿಕಾಂಡ 3:24) ದೇವರ ನವೀಕೃತ ನಿವಾಸದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದಿಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿಡುವ ಕೆರೂಬಿಗಳು ಗುಡಾರದ ಮೂಲಕ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ಪದರಗಳ ಹೊದಿಕೆ — ಕೆರೂಬಿಗಳುಳ್ಳ ಒಳಗಿನ ನಾರುಬಟ್ಟೆ, ಆಡಿನ ರೋಮ, ಕೆಂಪುಬಣ್ಣದ ಟಗರಿನ ತೊಗಲುಗಳು ಮತ್ತು ಮೇಲೆ ಕಡಲಪ್ರಾಣಿಯ ತೊಗಲುಗಳು. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಗುಡಾರವು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಮಹಿಮೆಯು ಒಳಗಿತ್ತು.

ಯಾವ ಅಂದಚಂದಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ (ಯೆಶಾಯನು 53:2) — ಹೊರಗಿನಿಂದ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಗಮನಾರ್ಹನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಮಾನವತ್ವದೊಳಗೆ ದೇವತ್ವದ ಸರ್ವಸಂಪೂರ್ಣತೆಯು ವಾಸಮಾಡಿತು (ಕೊಲೊಸ್ಸೆಯವರಿಗೆ 2:9). ಗುಡಾರದ ಹೊರಗಿನ ತೊಗಲಿನ ಹೊದಿಕೆಯು ದೇಹಧಾರಿಯಾದ ವಾಕ್ಯದ ಗಮನಸೆಳೆಯದ ಹೊರತೋರಿಕೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿವರವೂ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ದೇವರ ನಿವಾಸದ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಯೆಹೋವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದನು; ಮನುಷ್ಯನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿವರಣೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಕಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

ಆಧುನಿಕ ಸಭಾ-ನಿರ್ಮಾಣವು ಅನೇಕ ವೇಳೆ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ — ನಾವೀನ್ಯತೆಯೂ ಮಾನವ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಪೂರ್ವನಿದರ್ಶನವು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ವಿನ್ಯಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ದೇವರ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಭಾಕಟ್ಟಡಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯು ಯಾವುದೇ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಆತ್ಮಿಕ ವಾಸ್ತವಗಳಲ್ಲಿ ಆತನ ವಿನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ವಿಧೇಯತೆಯ ತತ್ವವು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಪವಿತ್ರಸ್ಥಾನ (ಯಾಜಕರು ದಿನವೂ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳ) ಮತ್ತು ಮಹಾಪವಿತ್ರಸ್ಥಾನ (ಕೃಪಾಸನದ ಮೇಲೆ ದೇವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಸ್ಥಳ) ಇವುಗಳ ನಡುವಿನ ಪರದೆ. ಮಹಾಯಾಜಕನೊಬ್ಬನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ರಕ್ತದೊಂದಿಗೆ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು (ಇಬ್ರಿಯರಿಗೆ 9:7).

ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯದ ಪರದೆಯು ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಗಿನವರೆಗೂ ಹರಿಯಿತು (ಮತ್ತಾಯನು 27:51). ಇಬ್ರಿಯರಿಗೆ 10:19-20 — ಯೇಸು ತನ್ನ ರಕ್ತದಿಂದ ಆತನ ದೇಹವೆಂಬ ಪರದೆಯ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಹೊಸದಾದ ಸಜೀವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅದರ ಮೂಲಕ ಅತಿ ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ನಮಗೆ ಭರವಸೆ ದೊರೆತಿದೆ. ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗವು ತೆರೆಯಲ್ಪಡುವಂತೆ ಆತನ ದೇಹವೆಂಬ ಪರದೆಯು ಹರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಪರದೆಯು ಒಂದು ಅಡ್ಡಗೋಡೆಯೂ ಆಗಿತ್ತು, ಮಾರ್ಗದ ಸಂಕೇತವೂ ಆಗಿತ್ತು. ದೇವರು ಒಳಗೆ ವಾಸಮಾಡಿದನು; ಮನುಷ್ಯನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲಾರದಾಗಿತ್ತು. ಪಾಪವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ದೇವರಿಂದ ಅಗಲಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ರಕ್ತ ಮಾತ್ರವೇ — ಅದೂ ಕೆಲವು ರಕ್ತ ಮಾತ್ರ, ಮಹಾಯಾಜಕನ ಮೂಲಕ, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ — ಆ ಅಗಲಿಕೆಯನ್ನು ದಾಟಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಲೇವಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಶಾಶ್ವತ ಜ್ಞಾಪಕವಾಗಿತ್ತು.

ಕಲ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿದ ಪರದೆಯು ಆಚೆಯ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಯಾರ ಪಾಪಕ್ಕೆ ದೋಷಪರಿಹಾರವಾಗಿತ್ತೋ ಅವರಿಗೆ ಅದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೆರೆಯಿತು. ಮಹಾಯಾಜಕನು ಒಮ್ಮೆ ನಡುಗುತ್ತಾ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸಿಯು ಈಗ ಭರವಸೆಯಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದು.