முதல் வழக்குச் சட்டம் அடிமைத்தனத்தைப் பற்றியது. தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம் எபிரெய அடிமைத்தனத்திற்கு ஆறு ஆண்டு வரம்பை விதித்தது — பிற பண்டைய சட்டத் தொகுப்புகளும் கடனுக்கான அடிமைத்தனத்தை வரம்புக்குட்படுத்தின (அம்முராபியின் சட்டங்கள் மூன்று ஆண்டுகளை நிர்ணயித்தன); ஆனால் இங்கே விடுதலை தேவனுடைய ஓய்வுநாள் சுழற்சியோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஏழாம் ஆண்டின் விடுதலை ஓய்வுநாள் மாதிரியைப் பிரதிபலித்தது.

இது அடிமைத்தனத்திற்கு வேதாகமம் அளிக்கும் அங்கீகாரம் அல்ல; விடுதலையை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டிய ஒழுங்குமுறை இது. விடுதலையாகும் வேலைக்காரனுக்குத் தாராளமான அன்பளிப்புகளைக் கொடுத்து அனுப்பவேண்டும் என்று உபாகமம் 15:13-15 கூடுதலாகச் சொன்னது — அவனை வெறுமையாக அனுப்பிவிடாமல்.

தான் நேசிக்கும் எஜமானிடம் என்றென்றும் தங்கியிருக்கத் தெரிந்துகொண்ட வேலைக்காரனின் காது கதவுநிலையருகே குத்தப்படலாம். அது மனமுவந்த வாழ்நாள் சேவையின் அடையாளம்.

சங்கீதம் 40:6 இந்தச் சித்திரத்தை மேசியா சார்ந்த முறையில் எதிரொலிக்கிறது — என் காதுகளைத் திறந்தீர் — இது எபிரெயர் 10:5-10-இல் கிறிஸ்துவைக் குறித்து மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. பிதாவின் சித்தத்திற்குக் கிறிஸ்துவின் காது திறக்கப்பட்டிருந்தது; அன்பினால் நித்திய ஊழியக்காரராக இருக்க அவர் தெரிந்துகொண்டார். காது குத்தப்பட்ட அடிமை, அவருடைய மனமுவந்த கீழ்ப்படிதலின் முன்னடையாளம்.

பெற்றோரின் கனத்தை தேவன் எவ்வளவு தீவிரமாகக் கருதுகிறார் என்பது இங்கே தெரிகிறது. அவர்களைச் சபிப்பது மரண தண்டனைக்குரிய குற்றமாக இருந்தது. கொர்பான் பாரம்பரியத்தின் மூலம் இதைத் தட்டிக்கழித்த பரிசேயர்களைக் கண்டிக்க இயேசு மத்தேயு 15:4-இல் இந்த வசனத்தை மேற்கோள் காட்டினார்.

நம்முடைய காலத்தில் பெற்றோரைச் சபிப்பது சாதாரணப் பொழுதுபோக்காகிவிட்டது. ஆனால் அந்தச் செயலுக்கு வேதாகமம் கொடுக்கும் பாரம் இன்றும் உண்மையானதே. ஐந்தாம் கற்பனை, கைக்கொள்வதற்கு ஆசீர்வாதத்தை (உன்னுடைய நாட்கள் நீடித்திருப்பதற்கு) மட்டுமல்ல, மிக மோசமான மீறுதல்களுக்கு மரணத்தையும் கொண்டிருந்தது.

விகிதாசாரக் கொள்கை — லெக்ஸ் டாலியோனிஸ், அதாவது பதிலுக்குப் பதில் செய்யும் சட்டம் என்று அறியப்படுகிறது. இது பெரும்பாலும் கொடூரம் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; ஆனால் அதன் சூழலில் இது ஒரு வரம்பாக இருந்தது. மனிதனின் இயல்பான உந்துதல் அளவுக்கு மீறிய பழிவாங்குதலே (ஆதியாகமம் 4:23-24 — லாமேக்கின் எழுபத்தேழு மடங்குப் பழி). நியாயப்பிரமாணம் சொன்னது: விகிதாசாரமாக மட்டுமே.

மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் நீதி பழிவாங்கும் தன்மையுடையதல்ல, அளவோடு கூடியது. இந்தக் கொள்கை பகை பெருகுவதற்கு எதிராகப் பாதுகாத்தது — இன்று இந்தச் சொற்றொடர் பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்படும் விதத்திற்கு நேர் எதிரானது.

இயேசு மலைப்பிரசங்கத்தில் இதை நேரடியாகக் கையாண்டார் (மத்தேயு 5:38-42). விகிதாசார நீதி என்ற சிவில் கொள்கையை அவர் ஒழிக்கவில்லை — அதைத் தனிப்பட்ட பழிவாங்குதலிலிருந்து உயர்த்தினார். அரசுக்குப் பட்டயம் உண்டு (ரோமர் 13:4); தனிநபர் மறு கன்னத்தைக் காட்டுகிறான்.

இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. விகிதாசார நீதி என்ற சிவில் சட்டம் இன்றும் நீதிமன்றங்களுக்குப் பொருந்துகிறது. விசுவாசியின் தனிப்பட்ட நெறியோ, தனக்கு நேரும் அநியாயத்தைப் பெருக்காமல் தாங்கிக்கொள்வதே. கிறிஸ்து இதைப் பரிபூரணமாக வெளிப்படுத்துகிறார் — ரோம அரசு தம்மை எதிர்ப்பின்றிச் சிலுவையில் அறைய அவர் அனுமதித்தார்; அதே வேளையில் அரசுக்கு உரிய அதிகாரம் உண்டு என்பதை அவர் ஒருபோதும் மறுக்கவில்லை.