எனவே — உபதேசத்திலிருந்து கடமைக்குத் திரும்பும் திருப்புமுனை. முதல் மூன்று அதிகாரங்கள் ஐசுவரியம்; கடைசி மூன்று அதற்கான பதில்.

தகுதி உள்ளவர்களாக நடந்து — கிரேக்கத்தில் அக்ஸியோஸ் பெரிபட்டேசாய். இங்குள்ள சித்திரம் தராசு: உங்கள் நடக்கை உங்கள் அழைப்பின் எடைக்குச் சமமாக நிற்கட்டும்.

கவனமாக இருங்கள் — அதற்காக ஊக்கமாக உழைப்பது. ஒற்றுமை தானாகத் தன்னைக் காத்துக்கொள்வதில்லை; அதற்கு முயற்சி தேவை.

கவனியுங்கள்: நாம் ஒற்றுமையைக் காத்துக்கொள்கிறோம், அதை உருவாக்குவதில்லை. ஆவியானவர் ஏற்கனவே சபையை ஒன்றாக்கியிருக்கிறார்; அவர் இணைத்ததை உடைக்காமல் இருப்பதே நம்முடைய வேலை.

ஒற்றுமைப் பட்டியல் தொடங்குகிறது. சரீரம், ஆவி, நம்பிக்கை — முதல் மூன்று.

நான்காவது, ஐந்தாவது, ஆறாவது. மூன்று வரிகளிலும் ஒரே என்பது மும்முறை வருவது காதில் அடுக்கடுக்காகச் சேர்கிறது.

ஏழாவது — ஒன்றுபடுத்தும் அந்த ஒருவர்தாமே. மற்ற ஆறும் அவர் தரும் ஒற்றுமைகள்; அவையெல்லாவற்றிற்கும் மூலம் அவரே.

அவருடைய உறவை விவரிக்கும் மூன்று முன்னிடைச்சொற்கள்: மேலும் (அப்பாற்பட்டவர்), மூலமாகவும் (தம்முடைய பராமரிப்பில் உடனிருப்பவர்), உள்ளும் (தம்முடைய மக்களுக்குள் வாசம்பண்ணுகிறவர்).

பவுல் சங்கீதம் 68:18-ஐ மேற்கோள் காட்டுகிறார் — கைதிகளோடும் கொள்ளைப்பொருட்களோடும் போரிலிருந்து திரும்பி, தன் மக்களுக்கு வரங்களைப் பகிர்ந்தளிக்கும் ஒரு வெற்றிவீரன். உன்னதத்திற்கு ஏறின கிறிஸ்துவே அந்த வெற்றிவீரன்; அவர் பகிர்ந்தளிக்கும் வரங்கள் அவருடைய சபையை வழிநடத்தும் மனிதர்கள்.

உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்து சபைக்குக் கொடுக்கும் வரங்கள் முதலாவது பொருட்கள் அல்ல, நபர்கள். அவர் தலைவர்களைக் கொடுக்கிறார்.

அப்போஸ்தலர்களும் தீர்க்கதரிசிகளும் — அஸ்திபாரமானவர்கள், குறிப்பாக அப்போஸ்தலர்களின் தலைமுறையில் (2:20). சுவிசேஷகர்கள், மேய்ப்பர்கள், போதகர்கள் — தொடர்ந்து இருப்பவர்கள். மேய்ப்பர்களும் போதகர்களும் ஒரே பதவியாக (மேய்ப்பர்-போதகர்) இருக்கலாம் அல்லது இரண்டாக இருக்கலாம்; எப்படியிருந்தாலும், வேலை அதே மந்தைக்குரியது.

ஒரு மாபெரும் கொள்கை. ஐவகைத் தலைமை, பரிசுத்தவான்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது தாங்களே ஊழியம் செய்வதற்காக இருக்கவில்லை — ஊழியத்திற்காகப் பரிசுத்தவான்களைச் சீர்படுத்துவதற்காகவே இருக்கிறது.

மேய்ப்பர்கள் எல்லா ஊழியத்தையும் செய்து, மக்கள் அதைச் செய்வதற்காக அவர்களுக்குச் சம்பளம் கொடுக்கும் இடத்தில், இந்த வசனம் அமைதியாகத் தலைகீழாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

முதிர்ச்சிக்கான அளவுகோல் ஆளுமை உருவாக்கமோ அல்லது ஒழுக்க முன்னேற்றமோகூட அல்ல; அது கிறிஸ்துவே. ஒவ்வொரு விசுவாசியும் அவருடைய வளர்ச்சியின் அளவை நோக்கி வளர்க்கப்படுகிறான்.

அன்புடன் சத்தியத்தில் — இரண்டு பாதிகளும் கட்டளையிடப்பட்டிருக்கின்றன. அன்பில்லாத சத்தியம் காயப்படுத்துகிறது; சத்தியமில்லாத அன்பு ஏமாற்றுகிறது. இவ்விரண்டில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் இன்றைய போக்கை இந்த வசனம் தடைசெய்கிறது.

உண்மையானவைகளை ஒருவருக்கொருவர் மென்மையாகச் சொல்லும் விசுவாசிகளுக்கு இடையேதான் கிறிஸ்தவ வளர்ச்சி நடக்கிறது.

அழுக்கான உடைகளைக் களைவதுபோல விசுவாசி பழைய சுயத்தைக் களைந்துவிடுகிறான். பரிசுத்தமாக்குதலுக்கு உடை மாற்றுவதின் நடைமுறை வடிவம் இருக்கிறது.

புதிய சுயம் ஏற்கனவே கிறிஸ்துவிற்குள் உருவாக்கப்பட்டுவிட்டது (ஒப்பிடுக 2 கொரி 5:17). அதை அணிந்துகொள்வதே கட்டளை — நீங்கள் ஏற்கனவே என்னவாக இருக்கிறீர்களோ அப்படி வாழ்வது.

எல்லாக் கோபமும் பாவம் அல்ல. அநீதியைக் கண்டு எழும் நீதியான கோபம் ஒரு கிறிஸ்தவப் பொறுப்பு. இந்த வசனம் தடைசெய்வது பாவமாக மாறும் கோபத்தையும் இரவு முழுவதும் வளர்க்கப்படும் கோபத்தையும்தான்.

சூரியன் மறைவதற்கு முன்பே — எந்தக் கோபத்தையும் தீர்த்துக்கொள்வதற்கான கால எல்லை. அதே நாளில் அதைக் கையாளுங்கள்; அது வட்டி சேர்க்க விடாதீர்கள்.

ஒரு உயர்ந்த தரம்: ஒவ்வொரு வாக்கியமும் பக்திவளர்ச்சிக்குப் பயனுள்ளதாகவும் கிருபையை அளிப்பதாகவும் இருக்கவேண்டும். நம்முடைய பெரும்பாலான பேச்சு இவ்விரண்டையும் செய்வதில்லை; இந்த வசனம் நம்மை உயர அழைக்கிறது.

பரிசுத்த ஆவியானவர் துக்கப்படமுடியும். அவர் ஒரு நபர், வெறும் சக்தி அல்ல. விசுவாசியின் வாழ்க்கையில் இருக்கும் பாவம், நாம் சுமக்கும் முத்திரைக்கு உரியவரையே வேதனைப்படுத்துகிறது.

அதிகாரத்தின் கடைசி வார்த்தை. நாம் ஒருவருக்கொருவர் மன்னிப்பது, கிறிஸ்துவிற்குள் தேவன் நமக்கு அளித்த மன்னிப்புக்கு இணையாக இருக்கவேண்டும். அந்த மாதிரி முழுமையானது, விலையேறப்பெற்றது, இலவசமானது.