அதிகாரம் ஒரு கேள்வியோடும் ஒரு நோக்கத்தோடும் தொடங்குகிறது. சவுலின் குடும்பத்தார்களில் இன்னும் மீதியாக இருக்கிறவன் உண்டா — கில்போவாவுக்குப் பின், இஸ்போசேத்துக்குப் பின், அந்த நீண்ட யுத்தத்துக்குப் பின், போட்டி குடும்பத்தில் யாராவது உயிர் தப்பியிருக்கிறார்களா என்று ராஜா கேட்கிறான்; அதை முடித்துவிடுவதற்காக அல்ல. யோனத்தானுக்காக என்னால் தயவு பெறக்கூடியவன். வயல்வெளியில் செய்த ஆணை நினைவுகூரப்படுகிறது: நீர் என்றென்றைக்கும் உமது தயவை என்னுடைய வீட்டைவிட்டு அகற்றிவிடாமலும் இருக்கவேண்டும் (1 சாமுவேல் 20:14-17) — இது யோனத்தானுக்குச் செய்யப்பட்டது, என்கேதியில் சவுலுக்கு மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது (1 சாமுவேல் 24:21-22). என்னுடைய சகோதரனான யோனத்தானே, உனக்காக நான் துயரப்படுகிறேன் (1:26) என்று தாவீது பாடியிருந்தான்; இப்போது அவன் ஏதோ செய்கிறான்.

இங்கே தயவு என்பது எபிரெய வார்த்தையான ஹெசெத் — உடன்படிக்கை அன்பு, ஒரு வாக்குறுதியைக் காப்பதால் இனி எந்தப் பலனும் கிடைக்காதபோதும் அதைக் காக்கும் உண்மைப்பற்று; இந்த வார்த்தை அதிகாரத்தில் மூன்று முறை வருகிறது (வச. 1, 3, 7), ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் 3-ஆம் வசனத்தில் தாவீது அதை தேவனுடைய தயை என்று அழைக்கிறான் (தமிழ் IRV: “தேவனுக்காக... தயைசெய்யும்படி”). இந்த ஆய்வு காலத்தைக் கவனிக்கிறது. கில்போவாவின்போது மேவிபோசேத்துக்கு ஐந்து வயது (4:4), இப்போது அவனுக்கு சிறுவனான ஒரு மகன் இருக்கிறான் (வச. 12); ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன, தாவீது பாதுகாப்பாக நிலைபெற்ற பின்பே (அதிகாரம் 8) இந்தக் கேள்வி வருகிறது. தாமதம் ஏன் என்று பாடம் சொல்லவில்லை, இந்த ஆய்வும் எந்தக் காரணத்தையும் கற்பனை செய்யவில்லை; ஆணை தாமதமாகக் காக்கப்பட்டது, ஆனாலும் காக்கப்பட்டது என்பதை மட்டும் அது பதிவு செய்கிறது.

சீபா, சவுலின் வீட்டு வேலைக்காரன் (வச. 2) — பின்னர் தெரியவருவதுபோல, சொந்தமாகப் பதினைந்து மகன்களும் இருபது வேலைக்காரர்களும் உள்ள ஒரு மேற்பார்வையாளன் (வச. 10) — வாரிசு எங்கே இருக்கிறான் என்று அவனுக்குத் தெரியும், ஆனாலும் கேட்கப்படும்வரை அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை. அப்சலோமுக்குத் தப்பி ஓடும் தாவீதிடம் அவன் கழுதைகளையும் அப்பத்தையும் கொண்டுவந்து தன் எஜமான்மேல் ராஜதுரோகக் குற்றம் சாட்டும்போதும் (16:1-4), மேவிபோசேத் தன் பக்கத்தைச் சொல்லும்போதும் (19:24-30) வாசகர்கள் அவனை மீண்டும் சந்திக்கிறார்கள்; இந்த அதிகாரத்தை வைத்து இந்த ஆய்வு அந்தச் சச்சரவுக்குத் தீர்ப்பு சொல்லாது, ஆனால் இங்கே சீபாவின் பதில் சுருக்கமானது, துல்லியமானது, ராஜாவின் ஆர்வத்தை இழக்கச் செய்யக்கூடிய அந்த ஒரே காரியத்தை அவனிடம் சொல்கிறது என்பதைக் கவனிக்கிறது: இரண்டு கால்களும் முடமான.

ஆங்கில (KJV) பாடத்தின் தேவனுடைய தயை — யோனத்தானே பயன்படுத்திய சொற்றொடர், நீர் யெகோவாவின் நிமித்தமாக எனக்குத் தயை செய்யவேண்டியதும் (1 சாமுவேல் 20:14): தேவன் காட்டும் வகையான உண்மைப்பற்று, அல்லது தேவனுக்கு முன்பாக ஆணையிட்டுக் கொடுத்த உண்மைப்பற்று. வீழ்ந்துபோன ஒரு ராஜாவின் முடமான பேரனுக்கு, பண்டைய உலகத்தில், இதற்கு நேர்மாறானதை எதிர்பார்க்க எல்லாக் காரணமும் இருந்தது; புதிய அரசவம்சங்கள் பழைய வம்சத்தின் வாரிசுகளைத் தங்கள் பந்தியில் வைத்திருக்கவில்லை (ஒப்பிடுக 1 இராஜாக்கள் 15:29). தாவீதின் கேள்வி எவ்வளவு அசாதாரணமானது என்றால், சீபாவின் நேரடியான பதிலில் ஓர் எச்சரிக்கை தொனிக்கிறது. தாவீது ஒரு முடவனை விரும்புவானா என்பதே இந்த வசனம் தொங்கவிட்டுச் செல்லும் கேள்வி.

லோதேபார் யோர்தானுக்குக் கிழக்கே கீலேயாத்தில், இஸ்போசேத் ஆட்சி செய்த மகனாயீமுக்கு அருகில் இருக்கிறது — சவுலின் குடும்பத்தில் மீதியானவர்கள் மறக்கப்படுவதற்காகப் போய்ச் சேர்ந்த தொலைதூர தேசம். அந்தப் பெயர் மேய்ச்சல் இல்லாத அல்லது வார்த்தை இல்லாத என்று வாசிக்கப்பட்டிருக்கிறது, பிரசங்கிகள் அதைப் பெரிதாக்கியிருக்கிறார்கள்; இந்த ஆய்வு அதை ஓர் இடப்பெயருக்குரிய ஒரு வாசிப்பாக முன்வைக்கிறது, பாடத்தின் மையக்கருத்தாக அல்ல. அம்மியேலின் மகனான மாகீர் வாரிசுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தான். கலகத்தின்போது மகனாயீமில் தாவீதுக்குப் படுக்கைகளையும் உணவையும் கொண்டுவந்தவர்களில் அவன் இன்னொரு முறை தோன்றுவான் (17:27) — தாவீதின் நண்பனாக மாறிய சவுல் பக்கத்து விருந்தோம்புநன்; அதற்கான காரணத்தை ஒருவேளை இந்த அதிகாரம் விளக்கலாம்.

அப்பொழுது தாவீது ராஜா அவனை... வரவழைத்தான் (வச. 5). ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் இதே வினைச்சொல் 11:4-இல் இருண்ட பொருளில் பயன்படுத்தப்படும் — ராஜா ஆள் அனுப்பி, அவளை அழைத்துவரச் சொன்னான் — அந்த முரணை மனதில் வைத்திருப்பது நல்லது: இங்கே யோர்தானுக்கு அப்பால் நீளும் ராஜாவின் கரம் ஒரு மனிதனை உயர்த்துவதற்காக நீள்கிறது. மேவிபோசேத் தன் சொந்தக் கால்களால் வர முடியாது; அவன் வரவழைக்கப்படவேண்டும். அதிகாரத்தின் ஒவ்வொரு அசைவும் தாவீதுடையது என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது — அவன் கேட்கிறான், அனுப்புகிறான், வரவழைக்கிறான், பேசுகிறான், கொடுக்கிறான் — இவை அனைத்தும் யாருக்காக நடக்கிறதோ அவன் உயிரோடிருப்பதையும் முடமாக இருப்பதையும் தவிர வேறெதுவும் செய்யவில்லை.

தன் தாத்தாவின் இடத்தை எடுத்துக்கொண்ட ராஜாவுக்கு முன்பாக அவன் வரும்போது கதைசொல்லி அவனுடைய முழு வம்ச வரலாற்றையும் தருகிறார் — சவுலின் மகனான யோனத்தானின் மகன் — அவன் முகங்குப்புற விழுந்து வணங்கினான். பதவியிழந்த ஒரு குடும்பத்தில் உயிர் தப்பியவன், தலைநகருக்கு அழைக்கப்பட்டால், இதுவே முடிவு என்று நினைக்கக் காரணம் இருந்தது. அப்பொழுது ஒரே வார்த்தை: மேவிபோசேத்தே. தாவீது அவனைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறான். 1 நாளாகமம் 8:34-இல் அவன் மெரிபால், இஸ்போசேத்தைப் போலவே (2:8) போசேத் என்ற வடிவம் பிற்காலத்தில் செய்யப்பட்ட மாற்றீடு என்று பலர் கருதுகிறார்கள்; எப்படியிருந்தாலும், ராஜா அவனை அறிந்திருக்கிறான், வேறு எதையும் சொல்வதற்கு முன் அதைச் சொல்கிறான்.

இதோ, அடியேன் — கொடுப்பதற்கு எதுவுமில்லாத, தரையில் விழுந்து கிடக்கும் ஒரு மனிதனின் பதில். இந்தக் காட்சி எப்படி நடந்திருக்கக்கூடும் என்பதை வாசகர்கள் உணரவேண்டும். மேவிபோசேத் இன்னும் ஆதரவாளர்கள் இருந்த ஒரு வம்சத்தின் உயிர் தப்பிய வாரிசு (16:5-8; 20:1), விவேகமுள்ள ஒரு ராஜா வேறு காரணங்களுக்காகவும் அவனைத் தன் அருகில் வைத்திருக்கக்கூடும். அடுத்த வசனத்தில் பாடம் தாவீதின் காரணத்தைத் தருகிறது, அந்தக் காரணம் யோனத்தான். அப்னேரின் அடக்கம் பற்றி கதைசொல்லியின் வார்த்தையை நம்பியதுபோல (3:36-37), இந்த ஆய்வு இங்கும் அவருடைய வார்த்தையை நம்புகிறது: இந்தத் தயவு உண்மையான தயவே.

நீ பயப்படாதே — முகங்குப்புற விழுந்து கிடக்கும் மனிதனிடம் சொல்லப்பட்ட முதல் வார்த்தை, முதலில் வரவேண்டிய வார்த்தை. பின்பு மூன்று கொடைகள், ஏறுவரிசையில். உன்னுடைய தகப்பனான யோனத்தானுக்காக... தயைசெய்து: அடிப்படை மேவிபோசேத் அல்ல, அவனுடைய தகப்பன். உன்னுடைய தகப்பனான சவுலின் நிலங்களையெல்லாம்: அரசுக்குப் பறிமுதலான அரச சொத்துக்கள் திரும்பக் கொடுக்கப்படுகின்றன — ஒரு வருமானமும் ஒரு அந்தஸ்தும். நீ என்னுடைய பந்தியில் எப்பொழுதும் அப்பம் சாப்பிடுவாய்: ராஜாவின் சொந்த வீட்டாரில் ஓர் இடம், தினந்தோறும், வாழ்நாள் முழுவதும். பாபிலோனில் யோயாக்கீன் ஓர் அந்நிய ராஜாவிடமிருந்து இதே கனத்தைப் பெறுவான் (2 இராஜாக்கள் 25:29); இங்கே அது, கொடுப்பவனை வேட்டையாடிய குடும்பத்தின் வாரிசுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது.

வாசகர்கள் நெடுங்காலமாக இந்த வசனத்தில் நற்செய்தியின் வடிவத்தைக் கண்டிருக்கிறார்கள், இந்த ஆய்வு அதை அப்படியே முன்வைக்கிறது: தன்னிடம் வர முடியாத ஒருவனை, இன்னொருவருக்காகத் தேடி, தொலைதூர தேசத்திலிருந்து பந்திக்கு உயர்த்திக் கொண்டுவரும் ஒரு ராஜா. பாடம் தானே காக்கப்பட்ட ஓர் ஆணையைப் பற்றியது. முன்னடையாள விளக்கம் இல்லாமலேயே அது காட்டுவது போதுமானது — ஹெசெத் என்பது உயிரோடிருப்பவருக்கு வாக்களித்ததை இறந்தவருக்காகச் செய்வது, அதற்கு நிலமும் ஓர் இருக்கையும் விலையாகிறது, அது நீ பயப்படாதே என்பதோடு தொடங்குகிறது. நான் இன்னும் பெலவீனன் (3:39) என்று சொன்ன மனிதன், ஒரு ராஜா எப்பொழுதும் செய்யக்கூடிய அந்த ஒரு காரியத்தில் இங்கே பெலமுள்ளவனாக இருக்கிறான்: தன் வார்த்தையைக் காப்பது.

செத்த நாயைப் போலிருக்கிற என்னை. அந்த உலகத்தில் ஒரு மனிதன் தன்னைத் தானே அழைத்துக்கொள்ளக்கூடிய மிகத் தாழ்ந்த பெயர் இதுவே — நாய் இழிவானது, செத்த நாய் இழிவுக்கும் கீழானது — தாவீது சவுலுக்கு முன்பாகத் தன்னைப் பற்றி இதைப் பயன்படுத்தியிருந்தான்: யாரைத் தேடப் புறப்பட்டார்? ஒரு செத்த நாயையா (1 சாமுவேல் 24:14). அபிசாய் இதைச் சீமேயியைப் பற்றிப் பயன்படுத்துவான் (16:9). மேவிபோசேத் இதை மனப்பூர்வமாகச் சொல்கிறான்: முடவன், நிலமற்றவன், வீழ்ந்துபோன குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன், எந்த உரிமையும் இல்லாதவன். அவனுடைய வார்த்தைகள் அதிகாரம் 7-இல் தாவீதின் சொந்த வார்த்தைகளை எதிரொலிக்கின்றன என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது — நான் யார்? என் குடும்பம் எப்படிப்பட்டது? (7:18) — சம்பாதிக்காத கொடையைக் குறித்த அதே வியப்பு, மேலிருந்து அல்ல, கீழிருந்து.

கதைசொல்லி தாவீதைக் கொண்டு அவனுடைய வார்த்தையை மறுக்கச் செய்யவில்லை. நீ நாய் அல்ல என்று அவன் சொல்லவில்லை; சீபாவின் பக்கம் திரும்பிக் கட்டளையிடுகிறான் (வச. 9). தயவு விவாதிக்கப்படுவதில்லை; அது நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறது. எதிர்பாராத இரக்கத்துக்கு முன்பாக முகங்குப்புற விழுந்த வாசகர்களுக்கு இதுவே சரியான வரிசை என்று தெரியும்: உமது அடியான் யார்? என்ற கேள்விக்கு ஒரு புகழ்ச்சியால் அல்ல, பந்தியில் ஓர் இருக்கையால் பதில் கொடுக்கப்படுகிறது. தன்னைப் பற்றிய மேவிபோசேத்தின் மதிப்பீடு அப்படியே விடப்படுகிறது, யோனத்தானைப் பற்றிய ராஜாவின் மதிப்பீடு அதை மேற்கொள்கிறது.

ஏற்பாடுகள் (வச. 9-10) நடைமுறையானவை: சவுலுக்கும் அவருடைய குடும்பத்தார்களில் எல்லோருக்கும் இருந்த யாவும் மேவிபோசேத்துடையது; சீபாவும் அவனுடைய மகன்களும் வேலைக்காரர்களும் அந்த நிலத்தைப் பயிரிட்டு, அதின் பலனைச் சேர்க்கவேண்டும் — சொத்தை அதன் பழைய மேற்பார்வையாளன் அதன் புதிய எஜமானுக்காகப் பயிரிடுகிறான்; எஜமானோ எப்பொழுதும் என்னுடைய பந்தியிலே அப்பம் சாப்பிடுவான். இந்த இரட்டை ஏற்பாட்டை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது: நிலம் அவனுடைய வீட்டாருக்காக, பந்தி அவனுக்காக. சீபா சரியாகப் பதில் சொல்கிறான், உமது அடியானான நான் செய்வேன், அதிகாரம் 16 வரும்போது அந்தப் பதிலை நினைவுகூர்வதைக் கதைசொல்லி வாசகரிடமே விட்டுவிடுகிறார்.

ராஜாவின் மகன்களில் ஒருவனைப்போல. விருந்தாளியாக அல்ல, ஓய்வூதியம் பெறுபவனாக அல்ல: ஒரு மகனாக. சவுலின் வாரிசு தாவீதின் மகன்களோடு உட்காரவைக்கப்படுகிறான் — தற்செயலாக, அம்னோன், அப்சலோம், அதோனியா ஆகியோரோடு — ராஜாவின் மகன்கள் ஒருவரையொருவர் கொல்லத் தொடங்கும்போதும் அவன் அங்கே இருப்பான். 21:7 இதே தயவை மீண்டும் காட்டும்: கிபியோனியர்கள் சவுலின் மகன்களைக் கேட்கும்போது, தாவீதும் சவுலின் மகனான யோனத்தானும் யெகோவாவுக்கு செய்துகொண்ட ஆணைக்காக, ராஜா... மேவிபோசேத்தைத் தப்பவிட்டு. அந்த ஆணை இரண்டு ஆபத்துகளினூடாக நிலைத்து நிற்கிறது, அது காக்கும் மனிதன் அதைச் சம்பாதிக்க ஒருபோதும் எதுவும் செய்வதில்லை.

அதிகாரம் மூன்று உண்மைகளோடு முடிகிறது, அவற்றில் கடைசியானது, மறைக்கப்படும் என்று வாசகர் எதிர்பார்த்திருக்கக்கூடியது. எருசலேமிலே குடியிருந்தான் — இனி லோதேபாரில் அல்ல. ராஜாவின் பந்தியில் எப்பொழுதும் சாப்பிடுகிறவனாக இருந்தபடியால் — எப்பொழுதும் என்ற வார்த்தை (10-ஆம் வசனத்திலும் அதே எப்பொழுதும்) பந்தியைக் குறித்து 7, 10, இப்போது 13 ஆகிய வசனங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது; அது கேட்கப்படவேண்டும் என்று கதைசொல்லி விரும்புகிறார். அவனுக்கு இரண்டு கால்களும் முடமாக இருந்தது. முடம் குணமாகவில்லை; அதுவே கடைசி வார்த்தை. இந்த அதிகாரத்தில் கிருபை மனிதனைச் சரிசெய்வதில்லை; அவனை உட்காரவைக்கிறது. அவனுடைய சிறுவனான மகன் மீகா (வச. 12) வம்சத்தைத் தொடர்கிறான் — 1 நாளாகமம் 8:35-40 அதைத் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பின்தொடர்கிறது.

5:8-ஐ நினைவுகூரும் வாசகர்கள் — குருடனும் சப்பாணியும் யெகோவாவின் வீட்டிற்குள் வரக்கூடாது — அந்த முடவன் இப்போது தினந்தோறும் ராஜாவின் வீட்டில் இருப்பதைக் கவனிப்பார்கள்; அந்தப் பழமொழியின் பொருள் எதுவாக இருந்தாலும், இந்த ஆய்வு அந்த முரணைக் கதைசொல்லியுடையதாகவே கவனிக்கிறது. திருச்சபை நெடுங்காலமாக மேவிபோசேத்தை விசுவாசியின் சித்திரமாக வாசித்திருக்கிறது: தேடப்பட்டவன், பெயர் சொல்லி அழைக்கப்பட்டவன், நீ பயப்படாதே என்று சொல்லப்பட்டவன், ஒரு சுதந்தரமும் ஓர் இருக்கையும் கொடுக்கப்பட்டவன், அவனுடைய கால்கள் அவற்றை மறைக்கும் பந்தியின் கீழ் இன்னும் முடமாகவே இருக்கின்றன. அது திருச்சபையின் வாசிப்பு; பாடத்தின் சொந்தக் கருத்து எளிமையானது, அதே அளவு நல்லது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு வயல்வெளியில் செய்யப்பட்ட ஆணை ஒரு முடவனுக்குக் காக்கப்பட்டது — முழுமையாக, பகிரங்கமாக, விலைகொடுத்து.