అధ్యాయం ఒక ప్రశ్నతో, ఒక ఉద్దేశంతో మొదలవుతుంది. అతని కుటుంబానికి చెందినవారు ఎవరైనా మిగిలి ఉన్నారా — గిల్బోవ తరువాత, ఇష్బోషెతు తరువాత, ఆ సుదీర్ఘ యుద్ధం తరువాత, ప్రత్యర్థి కుటుంబంలో ఎవరైనా బతికి ఉన్నారా అని రాజు అడుగుతున్నాడు; దాన్ని పూర్తిగా అంతం చేయడానికి కాదు. యోనాతానును బట్టి నేను ఏదైనా మేలు చేయడానికి. పొలంలో చేసిన ప్రమాణం జ్ఞాపకం చేసుకోబడుతోంది: నువ్వు నా సంతతి పట్ల దయ చూపించకపోతే యెహోవా నిన్ను విసర్జిస్తాడు గాక (1 సమూయేలు 20:14-17) — అది యోనాతానుకు చేసిన ప్రమాణం, ఏన్గెదీలో సౌలుకు మళ్ళీ చేసినది (1 సమూయేలు 24:21-22). నా సోదరుడా, యోనాతానూ... నీ నిమిత్తం నేను తీవ్రంగా శోకిస్తున్నాను (1:26) అని దావీదు పాడాడు; ఇప్పుడు అతడు ఏదో చేస్తున్నాడు.

ఇక్కడ మేలు అనేది హెబ్రీ పదం హెసెద్ — నిబంధన ప్రేమ, వాగ్దానాన్ని నిలబెట్టుకోవడం వల్ల ఇక ఏ లాభమూ లేనప్పుడు కూడా దాన్ని నిలబెట్టుకునే విశ్వసనీయత; ఈ మాట అధ్యాయంలో మూడుసార్లు వస్తుంది (వ. 1, 3, 7), ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠంలో 3వ వచనంలో దావీదు దాన్ని దేవుని దయ అని పిలుస్తాడు (తెలుగు IRV: “యెహోవా నాపై దయ చూపించినట్టు”). అధ్యయనం సమయాన్ని గమనిస్తుంది. గిల్బోవ సమయంలో మెఫీబోషెతు వయసు ఐదేళ్ళు (4:4), ఇప్పుడు అతనికి పసివాడైన ఒక కొడుకు ఉన్నాడు (వ. 12); సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి, దావీదు భద్రంగా స్థిరపడిన తరువాత (8వ అధ్యాయం) ఈ ప్రశ్న వస్తుంది. ఆలస్యం ఎందుకు జరిగిందో పాఠం చెప్పదు, అధ్యయనం ఏ కారణాన్నీ కల్పించదు; ప్రమాణం ఆలస్యంగా నెరవేరింది, అయినా నెరవేరింది అని మాత్రమే అది నమోదు చేస్తుంది.

సీబా, సౌలు కుటుంబానికి సేవకుడు (వ. 2) — తరువాత తెలిసేదేమిటంటే అతడు ఒక గృహనిర్వాహకుడు, అతనికి సొంతంగా పదిహేనుమంది కొడుకులు, ఇరవైమంది సేవకులు ఉన్నారు (వ. 10) — వారసుడు ఎక్కడ ఉన్నాడో అతనికి తెలుసు, అయినా అడిగేవరకూ ఏమీ చెప్పలేదు. అబ్షాలోము నుండి పారిపోతున్న దావీదు దగ్గరికి అతడు గాడిదలనూ రొట్టెలనూ తెచ్చి తన యజమాని మీద రాజద్రోహం నేరం మోపినప్పుడు (16:1-4), మెఫీబోషెతు తన వైపు కథ చెప్పినప్పుడు (19:24-30) పాఠకులు అతణ్ణి మళ్ళీ కలుస్తారు; ఈ అధ్యాయం ఆధారంగా అధ్యయనం ఆ వివాదానికి తీర్పు చెప్పదు, కాని ఇక్కడ సీబా జవాబు క్లుప్తంగా, ఖచ్చితంగా ఉందని, రాజుకు ఆసక్తి పోయేలా చేయగల ఆ ఒక్క విషయాన్ని చెబుతుందని గమనిస్తుంది: కుంటివాడైన.

ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠంలోని దేవుని దయ — స్వయంగా యోనాతాను వాడిన మాట, యెహోవా నిబంధన విశ్వాస్యతను నువ్వు నా పట్ల చూపిస్తావు (1 సమూయేలు 20:14): దేవుడు చూపించే రకమైన విశ్వసనీయత, లేదా దేవుని ఎదుట ప్రమాణం చేసిన విశ్వసనీయత. పడిపోయిన రాజు కుంటి మనవడికి, ప్రాచీన లోకంలో, దీనికి పూర్తి భిన్నమైనదాన్ని ఆశించడానికి అన్ని కారణాలూ ఉన్నాయి; కొత్త రాజవంశాలు పాత వంశపు వారసులను తమ బల్ల దగ్గర ఉంచుకోలేదు (పోల్చండి 1 రాజులు 15:29). దావీదు ప్రశ్న ఎంత అసాధారణమైనదంటే, సీబా సూటి జవాబులో ఒక జాగ్రత్త ధ్వనిస్తుంది. దావీదు ఒక వికలాంగుణ్ణి కోరుకుంటాడా అనేదే ఈ వచనం వేలాడదీసి వదిలే ప్రశ్న.

లోదెబారు యొర్దానుకు తూర్పున గిలాదులో, ఇష్బోషెతు పరిపాలించిన మహనయీముకు దగ్గరగా ఉంది — సౌలు కుటుంబంలో మిగిలినవారు మరచిపోబడడానికి వెళ్ళిన దూరదేశం. ఆ పేరును పచ్చిక లేని లేదా మాట లేని అని చదివారు, ప్రసంగీకులు దాని మీద ఎంతో చెప్పారు; అధ్యయనం దాన్ని ఒక స్థలనామానికి ఉన్న ఒక అర్థంగా అందిస్తుంది, పాఠం ముఖ్యాంశంగా కాదు. అమ్మీయేలు కొడుకు మాకీరు వారసుడికి ఆశ్రయం ఇస్తున్నాడు. తిరుగుబాటు కాలంలో మహనయీములో దావీదుకు పడకలూ ఆహారమూ తెచ్చినవారిలో అతడు మరొకసారి కనిపిస్తాడు (17:27) — దావీదుకు స్నేహితుడైన సౌలు పక్షపు ఆతిథేయి; దానికి కారణాన్ని బహుశా ఈ అధ్యాయం వివరిస్తుంది.

అప్పుడు రాజైన దావీదు తన మనుషులను పంపి... అతణ్ణి తన దగ్గరికి రప్పించాడు (వ. 5). ఇదే క్రియ 11:4లో చీకటి అర్థంతో వాడబడుతుంది — రాజు మనుషులను పంపి ఆమెను పిలిపించాడు — ఆ వైరుధ్యాన్ని మనసులో ఉంచుకోవడం మంచిది: ఇక్కడ యొర్దాను అవతలికి రాజు చెయ్యి చాపేది ఒక మనిషిని పైకి లేపడానికి. మెఫీబోషెతు తన కాళ్ళతో రాలేడు; అతణ్ణి రప్పించాల్సిందే. అధ్యాయంలో ప్రతి కదలికా దావీదుదే అని అధ్యయనం గమనిస్తుంది — అతడు అడుగుతాడు, పంపుతాడు, రప్పిస్తాడు, మాట్లాడతాడు, ఇస్తాడు — ఇదంతా ఎవరి కోసం జరుగుతుందో అతడు బతికి ఉండడం, కుంటివాడుగా ఉండడం తప్ప ఏమీ చేయలేదు.

తన తాత స్థానాన్ని తీసుకున్న రాజు ఎదుటికి అతడు వస్తున్నప్పుడు కథకుడు అతని పూర్తి వంశావళిని ఇస్తాడు — సౌలు కొడుకు యోనాతానుకు పుట్టిన — అతడు సాగిలపడి నమస్కారం చేశాడు. పదవీచ్యుతుడైన కుటుంబంలో బతికి మిగిలినవాడు, రాజధానికి పిలిపించబడితే, ఇది అంతం అనుకోవడానికి కారణం ఉంది. అప్పుడు ఒక్క మాట: మెఫీబోషెతూ. దావీదు అతణ్ణి పేరు పెట్టి పిలుస్తాడు. 1 దినవృత్తాంతములు 8:34లో అతడు మెరీబ్బయలు, ఇష్బోషెతు విషయంలో లాగానే (2:8) బోషెతు రూపం తరువాత చేసిన ప్రత్యామ్నాయం అని చాలామంది భావిస్తారు; ఏదేమైనా, రాజుకు అతడు తెలుసు, మరేదైనా చెప్పక ముందే ఆ సంగతి చెబుతాడు.

అయ్యా, నీ దాసుణ్ణి. నేను ఇక్కడే ఉన్నాను — ఇవ్వడానికి ఏమీ లేని, నేల మీద సాష్టాంగపడిన మనిషి జవాబు. ఈ దృశ్యం ఎలా జరిగి ఉండగలదో పాఠకులు అనుభూతి చెందాలి. మెఫీబోషెతు ఇంకా అనుచరులున్న వంశంలో బతికి ఉన్న వారసుడు (16:5-8; 20:1), వివేకం గల రాజు అతణ్ణి వేరే కారణాల వల్ల కూడా దగ్గర ఉంచుకోవచ్చు. పాఠం తరువాతి వచనంలో దావీదు కారణాన్ని ఇస్తుంది, ఆ కారణం యోనాతాను. అబ్నేరు అంత్యక్రియల విషయంలో కథకుడి మాటను నమ్మినట్టే (3:36-37) అధ్యయనం ఇక్కడా అతని మాటను నమ్ముతుంది: ఈ మేలు నిజంగా మేలే.

నువ్వు భయపడవద్దు — ముఖం నేలకు ఆనించి పడి ఉన్న మనిషితో చెప్పిన మొదటి మాట, మొదట రావలసిన మాట. తరువాత మూడు బహుమానాలు, ఆరోహణ క్రమంలో. నీ తండ్రి యోనాతానును బట్టి... మేలు: ఆధారం మెఫీబోషెతు కాదు, అతని తండ్రి. నీ తాత సౌలు భూమి మొత్తాన్ని: రాజ్యానికి జప్తు అయిన రాజ ఆస్తులు, తిరిగి ఇవ్వబడ్డాయి — ఒక ఆదాయం, ఒక స్థాయి. నువ్వు జీవించినంత కాలం నా బల్ల దగ్గరే భోజనం చేస్తావు: రాజు సొంత ఇంటివారిలో ఒక స్థానం, ప్రతిరోజూ, జీవితాంతం. బబులోనులో యెహోయాకీను ఒక పరాయి రాజు నుండి ఇదే గౌరవాన్ని పొందుతాడు (2 రాజులు 25:29); ఇక్కడ అది ఇచ్చేవాణ్ణి వేటాడిన కుటుంబపు వారసుడికి ఇవ్వబడుతుంది.

పాఠకులు చాలా కాలంగా ఈ వచనంలో సువార్త రూపాన్ని చూశారు, అధ్యయనం దాన్ని అలాగే అందిస్తుంది: తన దగ్గరికి రాలేని వ్యక్తిని వెతికి, మరొకరి కోసం, దూరదేశం నుండి బల్ల దగ్గరికి లేపి తెచ్చే రాజు. పాఠం స్వయంగా నిలబెట్టుకున్న ఒక ప్రమాణం గురించి. ప్రతిరూప వ్యాఖ్యానం లేకుండానే అది చూపించేది చాలు — హెసెద్ అంటే బతికి ఉన్నవారికి వాగ్దానం చేసినదాన్ని చనిపోయినవారి కోసం చేయడం, దానికి భూమీ ఒక ఆసనమూ ఖర్చవుతాయి, అది భయపడవద్దు అనే మాటతో మొదలవుతుంది. ఈ రోజు బలం లేనివాడినయ్యాను (3:39) అన్న మనిషి, ఒక రాజు ఎప్పుడైనా చేయగల ఆ ఒక్క పనిలో ఇక్కడ బలంగా ఉన్నాడు: తన మాట నిలబెట్టుకోవడం.

చచ్చిన కుక్కలాంటి నా పట్ల. ఆ లోకంలో ఒక మనిషి తనను తాను పిలుచుకోగల అతి నీచమైన పేరు ఇదే — కుక్క తిరస్కారానికి గురైనది, చచ్చిన కుక్క తిరస్కారానికి కూడా అర్హం కానిది — దావీదు సౌలు ఎదుట తన గురించి దీన్ని వాడాడు: ఎవని పట్టుకోవాలని బయలుదేరి వచ్చాడు?... చచ్చిన కుక్కనా? (1 సమూయేలు 24:14). అబీషై దాన్ని షిమీ గురించి వాడతాడు (16:9). మెఫీబోషెతు దాన్ని మనస్ఫూర్తిగా అంటున్నాడు: కుంటివాడు, భూమి లేనివాడు, పడిపోయిన కుటుంబానికి చెందినవాడు, ఏ హక్కూ లేనివాడు. అతని మాటలు 7వ అధ్యాయంలో దావీదు సొంత మాటలను ప్రతిధ్వనిస్తాయని అధ్యయనం గమనిస్తుంది — నేనెంతటివాణ్ణి? నా వంశం ఏపాటిది? (7:18) — సంపాదించని బహుమానం పట్ల అదే ఆశ్చర్యం, పైనుండి కాదు, కిందినుండి.

కథకుడు దావీదు చేత అతని మాటను ఖండింపజేయడు. నువ్వు కుక్కవు కాదు అని అతడు అనడు; సీబా వైపు తిరిగి ఆజ్ఞలిస్తాడు (వ. 9). మేలు వాదించబడదు; అది అమలు చేయబడుతుంది. అనుకోని కనికరం ఎదుట సాగిలపడిన పాఠకులకు ఇదే సరైన క్రమం అని తెలుస్తుంది: నీ దాసుణ్ణి నేను ఎంతవాణ్ణి? అనే ప్రశ్నకు జవాబు ఒక పొగడ్తతో కాదు, బల్ల దగ్గర ఒక ఆసనంతో ఇవ్వబడుతుంది. తన గురించి మెఫీబోషెతు అంచనా అలాగే నిలిచి ఉంటుంది, యోనాతాను గురించి రాజు అంచనా దాన్ని అధిగమిస్తుంది.

ఏర్పాట్లు (వ. 9-10) ఆచరణాత్మకమైనవి: సౌలు అతని కుటుంబం వారికి గతంలో ఉన్న ఆస్తి మొత్తం మెఫీబోషెతుది; సీబా, అతని కొడుకులు, దాసులు అతని కోసం ఆ భూమిని సాగు చేసి... ఆ పంట నుండి తీసుకు రావాలి — ఆస్తిని దాని పాత గృహనిర్వాహకుడు దాని కొత్త యజమాని కోసం సాగు చేస్తాడు; యజమాని స్వయంగా ఎప్పుడూ నా బల్ల దగ్గరే భోజనం చేస్తాడు. అధ్యయనం ఈ రెండు రకాల ఏర్పాటును గమనిస్తుంది: భూమి అతని ఇంటివారి కోసం, బల్ల అతని కోసం. సీబా సరిగ్గా జవాబిస్తాడు, నీ దాసుణ్ణి నాకు సెలవిచ్చినట్టు అంతా జరిగిస్తాను, 16వ అధ్యాయం వచ్చినప్పుడు ఆ జవాబును జ్ఞాపకం చేసుకోవడం కథకుడు పాఠకుడికే వదిలేస్తాడు.

రాజకుమారుల్లో ఒకడు అన్నట్టు. అతిథిగా కాదు, పింఛనుదారుగా కాదు: ఒక కొడుకులా. సౌలు వారసుడు దావీదు కొడుకులతో కూర్చోబెట్టబడ్డాడు — యాదృచ్ఛికంగా అమ్నోను, అబ్షాలోము, అదోనీయాలతో — రాజు కొడుకులు ఒకరినొకరు చంపుకోవడం మొదలుపెట్టినప్పుడు కూడా అతడు అక్కడే ఉంటాడు. 21:7 ఇదే మేలును మళ్ళీ చూపిస్తుంది: గిబియోనీయులు సౌలు కొడుకులను అడిగినప్పుడు, రాజు సౌలు కొడుకు యోనాతానుకు యెహోవా పేరిట చేసిన ప్రమాణం కారణంగా యోనాతాను కొడుకు మెఫీబోషెతును విడిచిపెట్టాడు. ఆ ప్రమాణం రెండు ప్రమాదాల గుండా నిలుస్తుంది, అది కాపాడే మనిషి దాన్ని సంపాదించడానికి ఎప్పుడూ ఏమీ చేయడు.

అధ్యాయం మూడు వాస్తవాలతో ముగుస్తుంది, వాటిలో చివరిది పాఠకుడు దాచబడుతుందని ఊహించగలిగినది. మెఫీబోషెతు యెరూషలేములో నివసించి — ఇక లోదెబారులో కాదు. కలకాలం రాజు బల్ల దగ్గరే భోజనం చేస్తూ ఉన్నాడు — ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠంలో నిరంతరం అనే మాట (10వ వచనంలో ఎల్లప్పుడూ) బల్ల విషయంలో 7, 10, ఇప్పుడు 13 వచనాల్లో చెప్పబడింది (తెలుగు IRV: “జీవించినంత కాలం”, “ఎప్పుడూ”, “కలకాలం”); అది వినబడాలని కథకుడు కోరుకుంటున్నాడు. అతని రెండు కాళ్ళూ కుంటివి. కుంటితనం బాగుపడదు; అదే చివరి మాట. ఈ అధ్యాయంలో కృప మనిషిని బాగుచేయదు; అతణ్ణి కూర్చోబెడుతుంది. అతని పసి కొడుకు మీకా (వ. 12) వంశాన్ని కొనసాగిస్తాడు — 1 దినవృత్తాంతములు 8:35-40 దాన్ని తరతరాల వరకూ గుర్తిస్తుంది.

5:8ని జ్ఞాపకం చేసుకునే పాఠకులు — గుడ్డివారు, కుంటివారు యెహోవా మందిరంలోపలికి రాలేరు — ఆ కుంటి మనిషి ఇప్పుడు ప్రతిరోజూ రాజు ఇంట్లో ఉన్నాడని గమనిస్తారు; ఆ సామెత అర్థం ఏదైనా సరే, అధ్యయనం ఆ వైరుధ్యాన్ని కథకుడిదిగానే గమనిస్తుంది. సంఘం చాలా కాలంగా మెఫీబోషెతును విశ్వాసికి ప్రతిరూపంగా చదివింది: వెతకబడినవాడు, పేరు పెట్టి పిలవబడినవాడు, భయపడవద్దు అని చెప్పబడినవాడు, ఒక వారసత్వమూ ఒక ఆసనమూ పొందినవాడు, అతని కాళ్ళు వాటిని దాచే బల్ల కింద ఇంకా కుంటివే. అది సంఘం చేసిన వ్యాఖ్యానం; పాఠం సొంత ముఖ్యాంశం మరింత సరళమైనది, అంతే మంచిది. ఎన్నో సంవత్సరాల క్రితం ఒక పొలంలో చేసిన ప్రమాణం ఒక వికలాంగుడి పట్ల నిలబెట్టుకోబడింది — పూర్తిగా, బహిరంగంగా, ఖర్చుతో.