ಅಧ್ಯಾಯವು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದಲೂ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೂ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸೌಲನ ಮನೆಯವರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ — ಗಿಲ್ಬೋವದ ನಂತರ, ಈಷ್ಬೋಶೆತನ ನಂತರ, ಆ ದೀರ್ಘ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ, ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಬದುಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೋ ಎಂದು ಅರಸನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ; ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಯೋನಾತಾನನ ಸಲುವಾಗಿ ದಯೆತೋರಿಸಬೇಕೆಂದಿರುತ್ತೇನೆ. ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಮಾಣವು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ: ನನ್ನ ಮನೆಯ ಮೇಲೆಯೂ ಶಾಶ್ವತವಾದ ನಿನ್ನ ದಯೆಯಿರಲಿ (1 ಸಮುವೇಲನು 20:14-17) — ಅದು ಯೋನಾತಾನನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಮಾಣ, ಏಂಗೆದಿಯಲ್ಲಿ ಸೌಲನಿಗೂ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಿದ್ದು (1 ಸಮುವೇಲನು 24:21-22). ದಾವೀದನು ಯೋನಾತಾನನೇ, ನನ್ನ ಸಹೋದರನೇ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬಹು ಸಂಕಟವುಂಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹಾಡಿದ್ದನು (1:26); ಈಗ ಅವನು ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಇಲ್ಲಿ ದಯೆ ಎಂಬುದು ಹೀಬ್ರೂ ಹೆಸೆದ್ — ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಪ್ರೀತಿ, ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದರಿಂದ ಇನ್ನು ಯಾವ ಲಾಭವೂ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ನಿಷ್ಠೆ; ಈ ಪದವು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಬರುತ್ತದೆ (vv. 1, 3, 7), ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ 3ನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ದಾವೀದನು ಅದನ್ನು ದೇವರ ದಯೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಧ್ಯಯನವು ಸಮಯವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತದೆ. ಗಿಲ್ಬೋವದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೆಫೀಬೋಶೆತನು ಐದು ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದನು (4:4), ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕ ಮಗನಿದ್ದಾನೆ (v. 12); ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿವೆ, ಮತ್ತು ದಾವೀದನು ಭದ್ರನಾದಾಗ (ಅಧ್ಯಾಯ 8) ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಳಂಬಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಪಾಠವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಅಧ್ಯಯನವೂ ಒಂದು ಕಾರಣವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಮಾಣವು ತಡವಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು, ಆದರೆ ನೆರವೇರಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಚೀಬನು, ಸೌಲನ ಮನೆಯ ದಾಸನು (v. 2) — ಮುಂದೆ ತಿಳಿದುಬರುವಂತೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಹದಿನೈದು ಮಂದಿ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಂದಿ ಸೇವಕರೂ (v. 10) ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮನೆವಾರ್ತೆಗಾರನು — ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ, ಆದರೆ ಕೇಳುವವರೆಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಬ್ಷಾಲೋಮನಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿರುವ ದಾವೀದನ ಬಳಿಗೆ ಅವನು ಕತ್ತೆಗಳನ್ನೂ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನೂ ತಂದು ತನ್ನ ಯಜಮಾನನ ಮೇಲೆ ರಾಜದ್ರೋಹದ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸುವಾಗ (16:1-4), ಮತ್ತು ಮೆಫೀಬೋಶೆತನು ತನ್ನ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ (19:24-30) ಓದುಗರು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆ ಜಗಳವನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಿಂದ ಅಧ್ಯಯನವು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಚೀಬನ ಉತ್ತರವು ಚುಟುಕಾಗಿಯೂ ನಿಖರವಾಗಿಯೂ ಇದೆ ಮತ್ತು ಅರಸನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಬಿಡಬಹುದಾದ ಆ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನೇ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ: ಎರಡೂ ಕಾಲು ಕುಂಟಾದ.

ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದ ದೇವರ ದಯೆ — ಯೋನಾತಾನನೇ ಬಳಸಿದ ನುಡಿ, ನೀನು ಯೆಹೋವನನ್ನು ನೆನಸಿ ... ನನಗೆ ಕೃಪೆತೋರಿಸು (1 ಸಮುವೇಲನು 20:14): ದೇವರು ತೋರಿಸುವಂಥ ನಿಷ್ಠೆ, ಅಥವಾ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಪ್ರಮಾಣಮಾಡಿದ ನಿಷ್ಠೆ. ಬಿದ್ದುಹೋದ ಅರಸನ ಕುಂಟ ಮೊಮ್ಮಗನು ಪ್ರಾಚೀನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದರ ವಿರುದ್ಧವಾದುದನ್ನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು; ಹೊಸ ರಾಜವಂಶಗಳು ಹಳೆಯ ವಂಶದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ (cf. 1 ಅರಸುಗಳು 15:29). ದಾವೀದನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಷ್ಟು ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಚೀಬನ ಸರಳ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಒಂದು ಸುಳಿವು ಇದೆ. ದಾವೀದನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಅಂಗವಿಕಲನು ಬೇಕಾಗುವನೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ವಚನವು ತೂಗಾಡುತ್ತಲೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಲೋದೆಬಾರ್ ಯೊರ್ದನಿನ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಗಿಲ್ಯಾದಿನಲ್ಲಿ, ಈಷ್ಬೋಶೆತನು ಆಳಿದ್ದ ಮಹನಯಿಮಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿತ್ತು — ಸೌಲನ ಮನೆತನದ ಉಳಿಕೆಯು ಮರೆತುಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದ ದೂರದೇಶ. ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಮಾತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಓದಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಪ್ರಸಂಗಿಗಳು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಅಧ್ಯಯನವು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಸ್ಥಳನಾಮದ ಓದು ಎಂದು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಪಾಠದ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವೆಂದು ಅಲ್ಲ. ಅಮ್ಮೀಯೇಲನ ಮಗನಾದ ಮಾಕೀರನು ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನು. ಅವನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು — ದಂಗೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹನಯಿಮಿನಲ್ಲಿ ದಾವೀದನಿಗೆ ಹಾಸಿಗೆಗಳನ್ನೂ ಆಹಾರವನ್ನೂ ತರುವ ಜನರಲ್ಲಿ (17:27) — ದಾವೀದನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಸೌಲನ ಪಕ್ಷದ ಒಬ್ಬ ಆತಿಥೇಯ; ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವೇ ವಿವರಣೆಯಾಗಿರಬಹುದು.

ಕೂಡಲೆ ಅರಸನು ದೂತರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಅವನನ್ನು ... ಕರೆಯಿಸಿದನು (v. 5). 11:4 ರಲ್ಲಿ ಕರಾಳವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಡುವ ಕ್ರಿಯಾಪದವೂ ಇದೇ — ಅರಸನು ಕಳುಹಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು — ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಯೋಗ್ಯ: ಇಲ್ಲಿ ಯೊರ್ದನಿನ ಆಚೆಗೆ ಅರಸನ ಕೈ ಚಾಚುವುದು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ಮೆಫೀಬೋಶೆತನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಬರಲಾರನು; ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ತರಬೇಕು. ಅಧ್ಯಾಯದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ದಾವೀದನದೇ — ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ಕರೆಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ, ಕೊಡುತ್ತಾನೆ — ಮತ್ತು ಇದೆಲ್ಲದರ ಗುರಿಯಾಗಿರುವವನು ಬದುಕಿರುವುದನ್ನೂ ಕುಂಟನಾಗಿರುವುದನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನವು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಅರಸನ ಮುಂದೆ ಅವನು ಬರುವಾಗ ನಿರೂಪಕನು ಅವನ ಪೂರ್ಣ ವಂಶಾವಳಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ — ಸೌಲನ ಮೊಮ್ಮಗನೂ, ಯೋನಾತಾನನ ಮಗನೂ — ಮತ್ತು ಅವನು ದಾವೀದನಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದನು. ಪದಚ್ಯುತ ಮನೆತನದಿಂದ ಬದುಕಿ ಉಳಿದ ಒಬ್ಬನು ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಕರೆಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಇದೇ ಅಂತ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಲು ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಆಗ ಒಂದೇ ಪದ: ಮೆಫೀಬೋಶೆತನೇ. ದಾವೀದನು ಅವನನ್ನು ಹೆಸರಿಡಿದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. 1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 8:34 ರಲ್ಲಿ ಅವನು ಮೆರೀಬ್ಬಾಳನು, ಮತ್ತು ಈಷ್ಬೋಶೆತನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆದಂತೆ (2:8) ಬೋಶೆತ್ ರೂಪವು ನಂತರದ ಒಂದು ಬದಲಿ ಎಂದು ಅನೇಕರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಅರಸನಿಗೆ ಅವನ ಪರಿಚಯವಿದೆ, ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಹೇಳುವ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ನಿನ್ನ ಸೇವಕನಾದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ — ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲದೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಮನುಷ್ಯನ ಉತ್ತರ. ಆ ದೃಶ್ಯವು ಹೇಗೆ ನಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗರು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಮೆಫೀಬೋಶೆತನು ಇನ್ನೂ ಬೆಂಬಲಿಗರಿದ್ದ ಒಂದು ವಂಶದ ಬದುಕುಳಿದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದನು (16:5-8; 20:1), ಮತ್ತು ಜಾಣನಾದ ಒಬ್ಬ ಅರಸನು ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ವಚನದಲ್ಲಿ ಪಾಠವು ದಾವೀದನ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಯೋನಾತಾನನೇ. ಅಬ್ನೇರನ ಶವಸಂಸ್ಕಾರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಕನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿದಂತೆಯೇ (3:36-37) ಅಧ್ಯಯನವು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬುತ್ತದೆ: ಆ ದಯೆ ನಿಜವಾದ ದಯೆಯೇ.

ಹೆದರಬೇಡ — ಮುಖ ಕೆಳಗಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೊದಲ ಮಾತು, ಮೊದಲು ಬರಲೇಬೇಕಾದ ಮಾತು. ಅನಂತರ ಏರುತ್ತಿರುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಉಡುಗೊರೆಗಳು. ನಿನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಯೋನಾತಾನನನ್ನು ನೆನಸಿ ನಿನಗೆ ದಯೆತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ: ಅದರ ಆಧಾರ ಮೆಫೀಬೋಶೆತನಲ್ಲ, ಅವನ ತಂದೆ. ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜನಾದ ಸೌಲನ ಭೂಮಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ: ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟುಗೋಲಾಗಿದ್ದ ರಾಜಮನೆತನದ ಆಸ್ತಿಗಳು ಹಿಂದಕ್ಕೆ — ಒಂದು ಆದಾಯ ಮತ್ತು ಒಂದು ಸ್ಥಾನಮಾನ. ನೀನು ಪ್ರತಿ ದಿನ ನನ್ನ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಊಟಮಾಡಬೇಕು: ಅರಸನ ಸ್ವಂತ ಮನೆವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಥಾನ, ಪ್ರತಿದಿನ, ಜೀವನಪರ್ಯಂತ. ಬಾಬೆಲಿನಲ್ಲಿ ಯೆಹೋಯಾಖೀನನು ಇದೇ ಗೌರವವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಪರದೇಶದ ಅರಸನಿಂದ ಪಡೆಯುವನು (2 ಅರಸುಗಳು 25:29); ಇಲ್ಲಿ ಅದು, ಕೊಡುವವನನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿದ ಮನೆತನದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಓದುಗರು ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಆಕಾರವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನವು ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ: ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರಲಾರದವನನ್ನು ಬೇರೊಬ್ಬನ ಸಲುವಾಗಿ ಹುಡುಕಿ, ದೂರದೇಶದಿಂದ ಪಂಕ್ತಿಗೆ ಎತ್ತುವ ಒಬ್ಬ ಅರಸನು. ಪಾಠವಾದರೋ ನೆರವೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಪ್ರಮಾಣದ ಕುರಿತಾಗಿದೆ. ಪೂರ್ವಛಾಯೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅದು ತೋರಿಸುವುದೇ ಸಾಕು — ಹೆಸೆದ್ ಎಂದರೆ ಜೀವಂತರಿಗೆ ವಾಗ್ದಾನಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಸತ್ತವರಿಗಾಗಿ ಮಾಡುವುದು, ಅದಕ್ಕೆ ಭೂಮಿಯೂ ಒಂದು ಆಸನವೂ ಬೆಲೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಹೆದರಬೇಡ ಎಂಬುದರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ಏನೂ ಮಾಡಲಾರದವನಾಗಿದ್ದೇನೆ (3:39) ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯನು, ಒಬ್ಬ ಅರಸನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಆ ಒಂದು ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ: ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಸತ್ತ ನಾಯಿಯಂತಿರುವ ನನ್ನನ್ನು. ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ಕೀಳಾದ ಹೆಸರು ಇದು — ನಾಯಿ ತಿರಸ್ಕಾರಯೋಗ್ಯ, ಸತ್ತ ನಾಯಿ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಕೀಳು — ಮತ್ತು ದಾವೀದನು ಸೌಲನ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದನು: ಯಾರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಹೊರಟಿರುವೇ? ... ಸತ್ತ ನಾಯಿಯನ್ನೋ? (1 ಸಮುವೇಲನು 24:14). ಅಬೀಷೈ ಅದನ್ನು ಶಿಮ್ಮಿಯ ಕುರಿತು ಉಪಯೋಗಿಸುವನು (16:9). ಮೆಫೀಬೋಶೆತನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಕುಂಟನು, ಭೂಮಿಯಿಲ್ಲದವನು, ಬಿದ್ದುಹೋದ ಮನೆತನದವನು, ಯಾವ ಹಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲದವನು. ಅವನ ಮಾತುಗಳು 7ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ದಾವೀದನ ಸ್ವಂತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನವು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ — ನಾನೆಷ್ಟರವನು? ನನ್ನ ಮನೆ ಎಷ್ಟರದು? (7:18) — ಅರ್ಹತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಉಡುಗೊರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅದೇ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಮೇಲಿನಿಂದಲ್ಲ, ಕೆಳಗಿನಿಂದ.

ದಾವೀದನು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತೆ ನಿರೂಪಕನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ನೀನು ನಾಯಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಚೀಬನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಅಪ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ (v. 9). ದಯೆಯನ್ನು ವಾದಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಕರುಣೆಯ ಮುಂದೆ ಮುಖ ಕೆಳಗಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಓದುಗರಿಗೆ ಇದೇ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವೆಂದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ: ನಿನ್ನ ದಾಸನಾದ ನಾನು ಎಷ್ಟರವನು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹೊಗಳಿಕೆಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಸನದಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮೆಫೀಬೋಶೆತನು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅಂದಾಜು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಯೋನಾತಾನನ ಬಗ್ಗೆ ಅರಸನಿಗಿರುವ ಅಂದಾಜು ಅದನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ಏರ್ಪಾಡುಗಳು (vv. 9-10) ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿವೆ: ಸೌಲನಿಗೂ, ಅವನ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೂ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲವೂ ಮೆಫೀಬೋಶೆತನದು; ಚೀಬನೂ ಅವನ ಮಕ್ಕಳೂ ದಾಸರೂ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಬೆಳೆಯನ್ನು ... ತಂದು ಕೊಡಬೇಕು — ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಅದರ ಹಳೆಯ ಮನೆವಾರ್ತೆಗಾರನು ಅದರ ಹೊಸ ಒಡೆಯನಿಗಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಆ ಒಡೆಯನಿಗಾದರೋ ನಿತ್ಯವೂ ನನ್ನ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಭೋಜನವಾಗುವುದು. ಅಧ್ಯಯನವು ಆ ಇಮ್ಮಡಿ ಒದಗಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ: ಭೂಮಿ ಅವನ ಮನೆಯವರಿಗಾಗಿ, ಪಂಕ್ತಿ ಅವನಿಗಾಗಿ. ಚೀಬನು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಡೆಯನಾದ ಅರಸನ ಅಪ್ಪಣೆಯಂತೆ ನಿನ್ನ ಸೇವಕನು ನಡೆಯುವನು, ಮತ್ತು 16ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಬಂದಾಗ ಆ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿರೂಪಕನು ಓದುಗನಿಗೆ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ರಾಜಪುತ್ರರಂತೆ. ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಪಿಂಚಣಿದಾರನಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ: ಒಬ್ಬ ಮಗನಾಗಿ. ಸೌಲನ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯು ದಾವೀದನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ — ಆಗುವಂತೆ, ಅಮ್ನೋನ್, ಅಬ್ಷಾಲೋಮ್, ಅದೋನೀಯರೊಂದಿಗೆ — ಮತ್ತು ಅರಸನ ಮಕ್ಕಳು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕೊಲ್ಲಲು ಆರಂಭಿಸುವಾಗ ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ಇರುವನು. 21:7 ಇದೇ ದಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸುವುದು: ಗಿಬ್ಯೋನ್ಯರು ಸೌಲನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ದಾವೀದನು ತಾನು ... ಯೋನಾತಾನನಿಗೆ ಯೆಹೋವನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ನೆನಪುಮಾಡಿಕೊಂಡು ... ಮೆಫೀಬೋಶೆತನನ್ನು ಉಳಿಸಿದನು. ಆ ಪ್ರಮಾಣವು ಎರಡು ಅಪಾಯಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಕಾಪಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನು ಅದನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎಂದಿಗೂ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಧ್ಯಾಯವು ಮೂರು ಸಂಗತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದು ಮರೆಮಾಡಲ್ಪಡುವುದೆಂದು ಓದುಗನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಬಹುದಾದದ್ದು. ಅವನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಲ್ಲೇ ವಾಸಮಾಡಿದನು — ಇನ್ನು ಲೋದೆಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಮೆಫೀಬೋಶೆತನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ರಾಜಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಊಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು — ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ ಎಡೆಬಿಡದೆ (continually) ಎಂಬ ಪದವು (10ನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ, alway) ಪಂಕ್ತಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿ 7, 10 ಮತ್ತು ಈಗ 13ನೆಯ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅದು ಕೇಳಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರೂಪಕನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಎರಡು ಕಾಲುಗಳು ಕುಂಟಾಗಿದ್ದವು. ಕುಂಟುತನವು ಗುಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದೇ ಕೊನೆಯ ಮಾತು. ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಕೃಪೆಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನ ಚಿಕ್ಕ ಮಗನಾದ ಮೀಕನು (v. 12) ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾನೆ — 1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 8:35-40 ಅದನ್ನು ತಲೆಮಾರುಗಳವರೆಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

5:8 ಅನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಓದುಗರು — ಕುರುಡರೂ ಕುಂಟರೂ ಅರಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಬರಲಾಗದು — ಆ ಕುಂಟನು ಈಗ ಪ್ರತಿದಿನ ಅರಸನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವರು; ಆ ಗಾದೆಯ ಅರ್ಥ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ನಿರೂಪಕನದೇ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನವು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಸಭೆಯು ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಮೆಫೀಬೋಶೆತನನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸಿಯ ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಓದಿದೆ: ಹುಡುಕಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಹೆಸರಿಡಿದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಹೆದರಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಒಂದು ಸ್ವಾಸ್ತ್ಯವನ್ನೂ ಒಂದು ಆಸನವನ್ನೂ ಪಡೆದವನು, ಅವನ ಕುಂಟು ಕಾಲುಗಳು ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಪಂಕ್ತಿಯು ಮರೆಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಸಭೆಯ ಓದು; ಪಾಠದ ಸ್ವಂತ ಅಂಶವು ಇನ್ನೂ ಸರಳವಾದದ್ದು, ಅಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಮಾಣವು ಒಬ್ಬ ಅಂಗವಿಕಲನಿಗೆ, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ, ಬೆಲೆತೆತ್ತು ನೆರವೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.